A little bit of everything, all rolled into one

golflengte

Ja, en daarom houd ik dus zo van jullie he, lieve lezers. Gebruik je publiek maar om je angsten los te laten. Neem maar plaats in, neem maar veel plaats in.

En zo nog wat dingen die jullie zeiden.

Dat die woorden helpen, zóu je natuurlijk kunnen interpreteren als de zoveelste uiting van een eeuwige behoefte aan bevestiging. Maar nee, dat geloof ik niet. Het is verbinding voelen, bruggen slaan, en inderdaad, angsten loslaten.

Weet je, juist als ik overloop, ga ik beknibbelen op zelfzorg. Deze week werkte ik zo’n vijftig uur (het is nu zondag en ik moet helaas nog even aan de bak voor een deadline) en dat betekent uiteraard dat er andere dingen in de knel komen.

Wat dan dus gebeurt: ik skip m’n uurtjes zwemmen. Cancel de yogales. Vergeet tussen de middag te gaan wandelen. Stop met schrijven. Ben ‘s avonds te afgepeigerd voor sociaal contact.

Mijn eigen behoeften zijn de eerste dingen waar ik in snijd. Zolang alle andere dingen maar doorgaan, zolang maar niemand last heeft van mijn gebrek aan accuraat planvermogen.

Terwijl ik m’n werkritme juist vol kan houden doordát ik zwem en naar yoga ga. Doordat ik tijd maak voor thee met een vriendin. Doordat ik boeken lees, mediteer, goed slaap. En doordat ik met schrijven alles laat stromen.

Toch leer ik het wel, langzaamaan. Gistermiddag zou ik een shoot doen om nieuwe profielfoto’s laten maken voor LinkedIn en m’n website, misschien ook voor hier. Anderhalf uur voordat de fotografe er zou zijn, zat ik met een betraand gezicht aan de keukentafel. Waarom had ik dit niet eerder verplaatst naar een beter moment, hoe had ik kunnen denken dat ik vandaag sprankelend voor de camera zou kunnen staan?

Misschien, zei B, moet je haar gewoon even bellen.

Lang verhaal kort: die foto’s komen wel een andere keer, en ik was ineens de middag vrij. (Of nou ja, ‘vrij’ om aan m’n deadline te werken – maar het gaf in elk geval lucht.)

Pas toen ik vanmorgen in het zwembad lag, besefte ik hoe alle dingen die ik doe, met elkaar verbonden zijn. Dat het één niet kan voortbestaan zonder het ander. Dat als ik de essentiële schakeltjes verwijder onder het mom van ‘tijd besparen’, m’n hele leven als een kaartenhuis in elkaar dondert.

Soepel bewoog ik door het water – ik had al twee weken niet gezwommen, maar daar was niets van te merken. Voor het eerst zwom ik een half uur non-stop borstcrawl. Veertig banen, hoppa, niet denken maar dóen.

Daarna fietste ik door de ochtendzon naar huis.
En de wereld zag er ineens heel anders uit.

5+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.