A little bit of everything, all rolled into one

Een jaar

Precies een jaar wonen we nu in ons nieuwe huis. Of nou ja, ‘nieuw’ is het dus eigenlijk niet meer. ;-)

Ik heb het gevoel dat ik hier nog maar net woon en tegelijkertijd is het dus al de helft van het totale aantal maanden dat ik op de Floris woonde. Het is waar wat ze zeggen; naarmate de jaren verstrijken lijkt de tijd steeds sneller te gaan.

Dat schijnt overigens een goede reden te zijn om regelmatig NIEUWE DINGEN te doen, ervaringen op te zoeken die je niet eerder had, de boel op te schudden, buiten je comfort zone te gaan. Je brein onthoudt ‘unieke’ herinneringen beter en daardoor lijkt het of je veel langer leeft – daarom lijkt twee of drie rondreizen ook altijd veel langer dan twee gewone werkweken. Ik vermoed dat dit ook de reden is dat 2020 gigantisch snel lijkt te gaan. Door corona zit ik zó veel thuis, dat de dagen al gauw een brei worden.

Oké, maar ik dwaal af, want eigenlijk wilde ik het gewoon weer eens over de liefde hebben.

Een jaar samen in één huis dus. Ik zit op de bank en beeld me in dat ik naar een timelapse kijk, dat ik de tijd voor mijn neus zie vooruitspoelen. Mensen vliegen in en uit, geuren vullen de ruimte en ebben weer weg, ik hoor pianoklanken en progressieve rock, toetsenbordgeratel en stilte. Lichtstralen flitsen op tafel en verdwijnen, gelach en gehuil, aanrakingen en afstand. De ramen bij vlagen een decor van regendruppels.

Een jaar. Wat gebeurt er in een jaar?

We sjouwden stapels dozen en meubels het huis in, geholpen door een topteam van vrienden.

We besteedden uren aan gordijnen uitzoeken en opmeten, rails installeren, de juiste salontafel vinden, het bijpassende wollen vloerkleed uitzoeken.

We ruimden de restjes op, kwamen tot rust.

We organiseerden wijnclubavonden aan onze mooie eettafel van acaciahout.

We vierden hier Oud en Nieuw samen met E en J, die gezellig een paar dagen bleven logeren en ook lekker hun gang gingen in ons huis.

Ouders, broers, zussen, vrienden en vriendinnen kwamen eten.

Ik bakte tientallen broden. En af en toe muffins, brownies en taarten.

We kregen corona en zaten bijna drie weken samen binnen in dit huis, in zelfisolatie.

Ik werkte maandenlang dagelijks aan de keukentafel; als B (die natuurlijk wel gewoon de deur uit moest om z’n werk te doen) thuiskwam, had ik vaak al het eten op tafel.

We speelden urenlang spelletjes: Pandemic Legacy, Detective, Codenames, Sherlock Holmes, Hogwarts Battle, Ticket to Ride.

Ik volgde bijna een volledige wijncursus vanaf de studeerkamer.

We deden dansjes in de woonkamer.

Maar soms zeggen de zichtbare dingen niet alles

Want wat misschien het meest tekenend is:

We worden (bijna) elke dag wakker in hetzelfde bed. Hij komt me nog elke ochtend een kusje geven als hij naar z’n werk gaat en ik nog lig te dutten.

We lezen een boek op de bank, beide onder ons eigen dekentje maar altijd met een voet, arm of been dat het lichaam van de ander raakt.

We voeren discussies over de wereld, onszelf en elkaar. Maken soms ruzie, zijn koppig, geven toe. Hij zucht als er weer eens overal in huis stapeltjes liggen. Ik ben even boos als-ie per ongeluk een delicaat shirtje in een 40-gradenprogramma heeft gegooid.

En even later wordt hij weer vrolijk van de wervelwind die ik ben. Voel ik dankbaarheid dat hij bijna altijd de was doet.

Dat hij steeds door me heen ziet. Me confronteert met waar ik iets te doen heb, zonder te veroordelen. Telkens opnieuw ook bereid is naar zichzelf te kijken. Me vasthoudt. Zich laat vasthouden.

En eigenlijk gewoon, dat hij er is.

Het roségouden kettinkje dat ik van hem voor m’n verjaardag kreeg. <3

0

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.