Zo, ik kom weer bovendrijven. Dat is een beetje hoe het voelt nu het zwangere uit mijn lijf is, het lieve kind geboren (ja hoi, nieuws!). Zeker de laatste weken zat ik steeds meer in een tunnel. Geen dónkere tunnel, wel een blikvernauwing. Een andere modus, een ander zijn – onontkoombaar zolang ik continu met die ander was.
Nu is mijn zoon er: een heerlijk, tevreden en relaxt mannetje dat ruikt naar baby en krakende babygeluidjes maakt. Ruim twee weken oud is-ie en ik ben dol op hem – wij allemaal. Elke ochtend komt M bij ons in het grote bed en dan wil ze hem op schoot. Of nou ja, eerst een slokje van mijn melk, een restje dat ik voor haar opving met het vacuümkolfje (dikke tip voor iedereen die borstvoeding geeft: gratis extra melk opvangen!).
Maar ik dwaal af: ik ben er weer, dus. Met mombrain ongetwijfeld nog een hele poos, maar op het moment verrassend veel helderder dan in die laatste weken van de zwangerschap, toen ik het nauwelijks nog kon opbrengen om sociale afspraken te maken en prikkels al gauw overweldigend waren.
Ja, wát een opluchting om niet meer zwanger te zijn. Haarscherp herinner ik me het moment dat het kleine jongetje mijn bekken verliet (geboren in bad, net als z’n zus) en er een geweldige golf van opluchting over me heen kwam. Hij is eruit! Het zit erop!
Een last viel letterlijk van me af – en dat terwijl deze zwangerschap lichamelijk stukken minder zwaar was dan mijn eerste. Bekkenpijn heb ik deze keer nauwelijks gehad, ja een beetje aan het begin van het tweede trimester maar na een paar sessies bij de bekkenfysio waren de pijntjes vrijwel weg. Tot op de laatste dag kon ik prima m’n peuter tillen zonder rugpijn te krijgen (oké, niet te lang) en op de dag van de bevalling heb ik nog in rustig tempo naar de speeltuin gewandeld en terug, zonder gedoe.
Maar oh, dat brein. Begrijp me niet verkeerd: depri was ik niet, mijn lontje was vooral mega-kort (sorry B, sorry M…). Duizend kleine dingen irriteerden me mateloos en eigenlijk wilde ik alleen maar MET RUST gelaten worden. Vooral ook geen dingen doen met deadlines en eisen. Ik dééd wel dingen tijdens m’n verlof, maar dat moest puur ontstaan vanuit de flow van het moment. Een andere modus had ik niet meer, zo leek het soms.
Achteraf vermoed ik dat dat ook een reden was dat ik hier zo lang niet schreef. Soms probeerde ik het wel: dan ontstonden in mijn hoofd wat zinnen, flarden van blogjes, maar al snel volgde zo’n berg TEGENzin om iets de wereld in te slingeren. Nee nee nee. Geen onnodige buitenwereld.
Hoe anders is dat nu! Ik geniet volop van de kraambezoekjes die we al hebben gehad en kijk uit naar wat er in de planning staat (al plannen we redelijk lastminute en met mate, rusten en herstellen staat voorop en je weet nooit hoe het leven met een pasgeborene er overmorgen uitziet).
Het liefst ga ik zelf ook al véél meer de wereld in – lekker ergens koffiedrinken, weer zelf boodschappen doen, wandelen door de lentezon! – maar ik houd me nog in. Na alle postpartum bekkengedoe de vorige keer ben ik ervan doordrongen hoe cruciaal de eerste weken zijn voor je herstel. Dus: elke dag genoeg tijd plat op de bank, core restore-oefeningen van SterkHer, en stap voor stap weer steeds meer taken in huis oppakken. Al is dat laatste afgelopen dagen uitdagender nu B met griep in bed ligt, maar dit terzijde (en: opa en opa to the rescue, zo fijn!).
Hoe dan ook is het zó lekker om de kriebel van DINGEN WILLEN DOEN weer te voelen. Om zin te hebben in uitstapjes, mensen, verhalen. Het helpt vast ook dat we nog redelijk slapen: wel elke 2-3 uur wakker hoor, soms vaker, maar dan is het even melk drinken, schone luier voor de kleine man en weer rustig verder tukken. Geen nachtelijke drama’s tot nu toe, al ben ik me er bewust van dat die elk moment kunnen losbarsten – we zijn pas twee weken onderweg. Maar hey, elke redelijke nacht is er één!
Los van m’n hernieuwde spark voor LEVEN ga ik ook best lekker op de kraambubbel. Zoals gezegd: alles met mate – dus terwijl veel van jullie vandaag vast in oranjestemming zijn, fungeer ik hier behoorlijk tevreden als babymatras. Ik heb alleen geen oranje tompoucen meer in huis. Hmm. Misschien straks tóch stiekem even naar de supermarkt.*
PS. Ik heb al jullie mailtjes na m’n laatste post gekregen en bewaard, zelfs al op het punt gestaan een online nieuwsbrief te starten maar ook dat plan is voor publicatie gestrand. Ik geloof dat ik vooralsnog hier blijf: op mijn eigen platform, onafhankelijk en vrij. Mocht dit veranderen, dan zijn jullie de eersten die het horen. <3



Geef een reactie