A little bit of everything, all rolled into one

zaterdag, zondag & maandag

  • Voor het eerst weer wijnclub-op-locatie. Dat alle wijnen superlekker waren en R zulke prachtige (coronaproof!) kaasplanken had gemaakt.
  • Eten bij S samen met B en de lekkere salade met aubergine die ze maakte.
  • Spelletje Pandemic met E via Tabletop Simulator. Toch tof dat dit soort dingen kunnen, zeker nu zij 125 km verderop woont.
  • Niet brak zijn na wijnclub. Gewoon lekker fris wakker, jeej!
  • Met collega M op het terras bij Het Gegeven Paard bijkletsen (en proberen niet weg te waaien, woei wat waaide het hard!).
  • Avondje video maken.
  • Een fijn en open gesprek met H (mijn stiefmoeder, maar dat vind ik altijd zo’n raar woord, thanx Perrault) en daarna nog met mijn vader.
  • Lunchen met restjes salade van gisteren, hij was lekker dus mijn vega-variatie ervan komt binnenkort op EAT.
  • (Als alles goed gaat) supervet nieuw project bij Einder, zoals een collega terecht zei: ‘jouw droomklus’.

PS. Ik had op Suushi onlangs al een set socialbuttons geïnstalleerd, maar de likebutton leek het niet goed te doen. Er is nu een nieuwe – je hebt geen account nodig om op het duimpje te klikken. Voel je vrij. :-)

3+

craquelé

Na de verjaardag van zijn vrouw liep mijn vader vanavond even mee naar de auto om me uit te zwaaien. We hadden elkaar nog nauwelijks gesproken – zo gaat dat met verjaardagen – dus nadat we elkaar een onhandige coronaknuffel hadden gegeven, vroeg ik hem hoe het nou eigenlijk ging.

Ja wel goed, zei hij, en begon wat te vertellen over de sores waar ze de laatste tijd mee van doen hebben gehad – de details doen er hier niet toe.

Ik was al een beetje op de hoogte en toch was het fijn om hem te horen vertellen, zich te zien openen. Te merken hoe hij zijn best deed me te betrekken.

Ik vind het fijn, zei ik, dat jullie hier zo open over zijn.

Het was even stil. Ik las een stukje ongemak op zijn gezicht, hij wist niet goed waar hij moest kijken – of was ik dat zelf? Hij glimlachte.

Pas toen ik de snelweg op draaide, drong tot me door dat ik nog geen woord had verstaan van de podcast die al twintig minuten opstond. Misschien verzin ik het volledig, maar in die ene blik die we kruisten ving ik iets dat zich nu ingraaft in mijn hart. Een brokje dat in me kan uitgroeien tot fontein van vergeving.

Ik ving de ogen van een jongen die het vooral gewoon heel graag goed wil doen. Die geliefd wil zijn. Die misschien zelfs een stukje heelde door de woorden van zijn dochter.

(En die, doordat hij dat kon toestaan, ook de dochter hielp te helen.)

Het geeft niet, pap, het is goed, zei ik in gedachten, en het ging inmiddels allang niet meer over de sores van nu. Ik kwam thuis, liet mijn tranen stromen en nam kleine Suusie maar weer even op schoot.

5+

Zomerhitte, verrassingsdiner & introvert zijn

Hittegolf nummer 1 van 2020 is een feit… tja, dan is dat thuiswerken plots toch best eh, warm. ;-) Verder deze zomerse video: ik werd door B verrast met een etentje, nieuwe hoop voor mijn ontstoken pees (al kon ik er tijdelijk even niet op lopen!), babbelen over mijn introverte kant en natuurlijk weer een paar goede wijntips.

Veel kijkplezier!

Wist je dat je als abonnee van mijn YouTube-kanaal al op zondag een melding krijgt bij een nieuwe video? Ik upload zondagavond en publiceer maandag pas hier op Suushi. Dus wil je er als eerste bij zijn, dan weet je wat je te doen staat. ;-)

0

woensdag, donderdag & vrijdag

  • Dat het me best goed lukte om te ontspannen bij S.
  • De burgers die we aten en de wijn die we dronken. Had ik ooit durven denken dat Belgische chardonnay zó goed zou zijn?? Supertip, mensen. Als je van witte bourgogne houdt tenminste, want daar lijkt het veel op.
  • Weer voorlezen aan A, en dit keer ook aan twee van haar vriendinnetjes. Dat het me ondanks de lichte chaos (drie stuiterende zesjarigen die vochten om m’n aandacht) lukte om hen allemaal enthousiast te houden – en ook nog drie prentenboeken te lezen.
  • ‘s Avonds een prachtig stuk fietsen in de avondzon, door de velden ten noorden van Utrecht – en dit keer geen rondje zoals normaal maar met een bestemming: het huis van (de moeder van) een bevriend stel, prachtig midden in de natuur.
  • Bootje varen met z’n vieren, een heerlijk rustig zwoele zomeravond op het water. De stilte en de gesprekken, een alcoholvrije IPA en een paar chipjes… helemaal goed.
  • Op het laatst – het werd al donker – nog even in het water springen om op te frissen.
  • Even samen met B de stad in, een ijsje halen, nieuwe slippers & sandaaltjes kopen en ook nog een fijne korte broek vinden. O ja en niet te vergeten: mooie nieuwe koekenpannen!
  • Een verrassingsdate; door mijn B meegenomen worden naar een restaurant in Ede – waar we de lekkerste sushi van ons leven aten en ook heerlijke dim sum. Tip, ga hierheen als je eens geen standaard vreetschuur-sushi wilt. Ze hadden er ook smakelijke wijn trouwens, dat is wel eens anders in sushirestaurants.
  • Samen onder een parapluutje door de regen teruglopen naar het station.
0

Hunkering

S. was vanavond hier, en dus kon ik heel goed mijn nieuwe project oefenen.

Hoe langer ik de dagen alleen thuis doorbreng – en dat is nu al bijna vier maanden –, hoe meer ik tot de conclusie kom hoe goed deze manier van leven me doet. Minder onderweg zijn natuurlijk, minder prikkels, maar ik ontdek ook hoe heilzaam het voor me is om niet de hele tijd in sociale situaties te zijn.

Gevolg is wel dat ik, áls ik weer in een sociale situatie ben, merk hoe intensief dat is. Hoe hard ik altijd onbewust aan het werk ben geweest. Mijn hoofd draait overuren, is de hele tijd bezig signalen van anderen op te pikken en te interpreteren, scant continu naar mogelijke afwijzingen. En doet alles om die te voorkomen.

Anders gezegd: mijn kleine, kwetsbare ik hunkert fulltime naar bevestiging.
Vreselijk vermoeiend, natuurlijk. Geen wonder dat ik dan liever alleen ben.

Tegelijkertijd besef ik dat het niet zo hóeft te zijn. Ik geloof niet dat ik gemaakt ben om hele dagen in m’n uppie te slijten. Ja, ik ben introverter dan ik dacht. Ik wil niet meer zonder Suustijd, maar dat betekent niet dat ik geen sociaal contact nodig heb.

Sterker nog, ik denk dat ik heel veel blijdschap, voldoening en levensgeluk kan halen uit samenzijn met anderen. Dat doe ik natuurlijk al, maar ik bedoel: dat het me méér kan opleveren, en minder hoeft te kosten dan nu.

Daarvoor staat me wel iets te doen. Actief oefenen dus, een andere houding aannemen, leren te ontspannen als ik met anderen ben. Niet meer zo hard werken. Dat begint natuurlijk met opmerken dat ik dit uberhaupt doe, en vervolgens mezelf een aai geven en proberen terug te keren naar mijn basis. Het is oké, Suusie, je bent oké.

Anders gezegd: ik mag zélf leren kleine-ik het vertrouwen te geven dat ik tot nu toe altijd buiten de deur zocht.

Doodeng natuurlijk, want in die bevestiging van anderen vond ik jarenlang veiligheid. Toch geloof ik dat dit de enige manier is: gewoon proberen – te beginnen bij mijn liefsten misschien – en dan ontdekken dat mensen heus niet weglopen. (En als ze dat wel doen, tja, pijnlijk maar dan waren het blijkbaar geen mensen bij wie ik echt mezelf kon zijn.)

In dit proces vind ik het verfrissend om te ontdekken dat dit mechanisme bij sommigen compleet niet speelt. Of zelfs weerstand oproept. Zo schreef Lianne dat zij gillend gek wordt als ze voelt dat mensen bevestiging zoeken. En B heeft vrienden die zich totaal niet druk maken over dingen als ‘ik heb nu al twee keer ‘nee’ gezegd, dan moet ik de derde keer ‘ja’ zeggen anders is het stom voor de ander’. Ze zeggen gewoon wat ze denken en willen.

Zulke voorbeelden helpen me verder. Ik wil dat ook leren in mijn vriendschappen, familiecontacten en werkrelaties. Dat betekent wel dat ik hier en daar wat moet doorbreken, want door die onbewuste behoeften heb ik vooral mensen om me heen verzameld die ook wel lekker gaan op continue bevestiging van anderen. Dat zijn immers mensen bij wie ik me prettig en veilig voel – ik kan de hele tijd tegen hen zeggen dat ik hen lief vind en dan vinden ze me aardig en ze zeggen ook nog dat ze mij lief vinden!

Maar ja, voor je het weet zit je elkaar de hele tijd te vertellen dat het heus wel goed en oké is en te vragen of de ander wel zeker weet of ze iets wil en jezelf te excuseren als je een keus maakt want als jij het andere wilt is dat natuurlijk óók helemaal prima.

Eveneens enorm vermoeiend.

Tijd om dat te doorbreken dus. En dat dat veel beter kan uitpakken dan je van tevoren denkt, ontdekte ik vanavond. S en ik aten burgers, dronken wijn terwijl we op het randje van de openslaande tuindeuren zaten, en steeds weer probeerde ik te blijven voelen. Niet te fixen, niet te entertainen.

Gewoon de zomeravond te laten stromen.

‘Ik ontdekte dat het steeds meer lukt om echt bij je te ontspannen’, schreef ik haar na afloop een tikje trots.
Waarop ze terugstuurde: dat zie ik, je kwam ontspannender over dan soms. Minder spanning in je gezicht. En door meer ontspanning bij jou kan ik ook meer ontspannen.

Misschien is de gloeiende trots die zich door m’n lichaam verspreidde weer het volgende shot bevestiging, maar hé, nee, dit voelt anders. We komen samen verder. Dieper.

Ik kan maar één ding concluderen: al dat oefenen begint z’n vruchten af te werpen.

0