A little bit of everything, all rolled into one

2017 IN FAVORIETEN: momenten

Tja, natuurlijk kan ik leuk allemaal lijstjes gaan posten over muziek en voedsel en meer van die dingen, maar da’s natuurlijk niet alleen waar het jaar over ging. In de categorie persoonlijk: dit waren mijn mooiste én moeilijkste momenten van het afgelopen jaar.

TOP-17 van mooiste momenten van 2017

  1. De halve marathon in Stockholm uitlopen samen met vriendinnetje E (a.k.a. de Keukenprinses). In 1 uur en 50 minuten en 54 seconden.
  2. Niet echt een moment, maar toch: mijn weekje zomervakantie in Frankrijk met S. De ochtend hardlopen door de heuvels, de middagen in de zon aan het zwembad, de avonden met weerwolven, wijn en kampvuur.
  3. In januari in mijn eentje in Cuba baden in een helderblauwe zee, 30 graden en stralende zon. Het gevoel van rust en onafhankelijkheid dat toen over me heen kwam.
  4. Met B in een hangmat chillen op Lowlands.
  5. Mijn verjaardagsfeest in m’n tijdelijke casa; het hele huis bomvol met lieve mensen, de hele avond stuiteren van blijheid en om middernacht aftellen tot ik echt 26 werd.
  6. Mijn verjaardag zelf; een ontzettend chille dag met B en S, die samen ‘team Brak’ waren. Taartjes eten bij Carla’s Konditorei aan het Domplein (of nou ja: ik at taartjes, zij keken misselijk toe en nipten van hun thee).
  7. Champagne drinken op het dak van de Journalist, met uitzicht op de Dom, op een zwoele zomeravond. Leven.
  8. Uit eten bij Guusjes met mijn vader en Hanneke. Daar allemaal goede en open en volwassen gesprekken voeren.
  9. Hand in hand over de finish van de halve marathon van Utrecht met A. O ja en ook: eind juli na een maand radiostilte weer met haar bijkletsen in Talud9, onder het genot van goede wijn.
  10. Vorige maand thuis dineren en bijkletsen met E. Eigenlijk een heel ‘gewone’ avond, maar zo fijn en warm en open.
  11. Best Kept Secret Festival verkennen met de Journalist.
  12. In het park hangen en pizza eten met m’n liefste Broer. Gesprekken voeren over alles. Dichterbij elkaar komen, al zijn onze levens zo verschillend.
  13. Rondlopen in de Sagrada Familia in Barcelona.
  14. In oktober bij Einder te horen krijgen dat ik niet meer alleen schrijver, maar nu ook ‘/adviseur’ ben. Daar in groeien, nieuwe (en soms spannende) dingen doen.
  15. De finale van DE MOL (Vlaamse versie) kijken met T. Opnieuw totaal overdonderd zijn.
  16. Dagje naar Spa Sereen in het voorjaar. Wat een heerlijke plek is dat – en wat goed om af en toe zo’n dag even helemaal weg te kunnen. O ja, de dag naar de Thermen Goirle met B moet hier dan eigenlijk ook nog bij.
  17. Een avondje uit eten bij restaurant Blij met mijn mama, Ben en B, die elkaar zo leerden kennen.

TOP-7 van moeilijke momenten van 2017

  1. De avond dat ik, op de bank bij A, besloot om weg te gaan bij Tom. Mijn leven daarmee behoorlijk overhoop gooien.
  2. Het gesprek dat ik met mijn moeder had in de kamer van mijn psycholoog.
  3. Hetzelfde gesprek, met mijn vader. Beide gesprekken waren trouwens ook baanbrekend, goed, nodig en verrijkend.
  4. De dagen/weken na dat gesprek met mijn moeder.
  5. Toen T zei dat hij me nooit meer wilde spreken – en zich daar min of meer aan houdt. (Vandaag zag ik hem toevallig even om wat spullen op te halen, maar in principe hebben we geen contact – ik begrijp en respecteer het, maar lastig is het wel.)
  6. Het afscheid van zijn ouders. Niet alleen moeilijk, trouwens, vooral ook heel warm en fijn en liefdevol. Man, wat mis ik hen soms – ze waren na vijf jaar eigenlijk ook een beetje mijn ouders geworden…
  7. Omdat heus niet alle moeilijkheid emotioneel is: het buikgriepje dat me eind november een aantal dagen heel naar liet voelen. Ugh, ik zal jullie de details besparen, maar nee, dat waren niet m’n favoriete dagen.

Ja, jeetje, wat een jaar was het he?

0

Samen en alleen

Ik denk nog steeds vaak dat ik het niet kan, he. Dat alleen zijn. Dat ‘at peace’ tijd doorbrengen met mezelf.

En ja, natuurlijk stormt het soms. Vind ik het lastig om de rust te vinden. Heb ik een vol hoofd. Maar hierbij even een note to self: ik kan dat alleen-zijn echt wel.

Alleen al vandaag. Het is kerstvakantie. Ik word alleen wakker – B is naar zijn werk – rooster een paar boterhammetjes als ontbijt, zet een kop rooibosthee. Fiets door de winterse stad terug naar mijn eigen huis, laat het bad vol lopen en gooi er iets lekkers in van de Lush. Pak m’n boek erbij, maak een pot gember-citroengrasthee, klik op Spotify John Hopkins aan en ga rustig in het hete water liggn. Pas als het bad ruim een uur later echt te koud is geworden, kom ik eruit. Warm, rozig, ontspannen. Gewoon hier.

Weet je wat het is: vaak kost het me even moeite om ‘erin te zakken’. Moet ik mezelf zachtjes dwingen die tijd echt te nemen, alleen thuis te blijven, ruimte te maken. Hup, muziekje aan, of een mindfulnessoefening. Even niets nuttigs hoeven doen, ondanks alle ambitieuze plannen die ik heb (dat fotoboekje van 2016 moet ook nog steeds af!).

Maar als ik dat dan doe – vaak helpt even de ‘3 minuten ademruimte’ van Edel Maex al, zie Spotify! – dan ben ik daarna zo blij dat ik het heb gedaan. Nu ook: ik zit met (weer) een kop thee te schrijven, in m’n kamer brandt de wierook die ik eerder deze week kocht (als deel van het project Een Beetje Magie In Je Leven), ik draag m’n nieuwe vest en schoenen (let’s be honest, soms voel je je gewoon instant beter als je iets nieuws/moois draagt!).

En ik vind het heerlijk. Jee, wat heb ik mezelf jarenlang ontnomen door deze tijd niet (of  veel te weinig) te nemen?

De boeken die ik de laatste tijd lees (ik lees überhaupt momenteel meer boeken dan online hap-snap-artikelen, da’s ook wel eens anders geweest) gaan veelal over wat je ‘self help’ zou kunnen noemen. Levenswijsheid. Van m’n nichtje kreeg ik bijvoorbeeld het boek ‘Levenslessen – over het leven voor de dood’ van de beroemde – inmiddels overleden – psychologe Elisabeth Kubler-Ross (B wist me te vertellen dat zij o.a. de ‘vijf fasen van rouwverwerking’ voor het eerst zo definieerde). En van vriendinnetje M leende ik het veelgeprezen ‘The subtle art of not giving a f*ck’ van blogger Mark Manson. Inderdaad een hele fijne, aanrader. Lang niet alles wat hij schrijft is nieuw voor me, en toch: hij knoopt eindjes aan elkaar, zet zaken op een rijtje en schrijft op zo’n manier dat je denkt: JA!

O ja, hebben jullie trouwens wel eens Marks blog gelezen over ‘relationship advice from over 1.500 happily married couples‘? Die longread vind ik erg de moeite waard – o.a. de notie dat uiteindelijk niet goede communicatie, maar wederzijds respect aan de basis ligt van een echt langdurig (en goed) huwelijk(/relatie). En dat je moet leren ruziemaken. En realistische verwachtingen moet hebben. Dit (deel van een) citaat van een van de respondenten vond ik heel mooi:

(…) There will be days, or weeks, or maybe even longer, when you aren’t all mushy-gushy in-love. You’re even going to wake up some morning and think, “Ugh, you’re still here….” That’s normal! And more importantly, sticking it out is totally worth it, because that, too, will change. In a day, or a week, or maybe even longer, you’ll look at that person and a giant wave of love will inundate you, and you’ll love them so much you think your heart can’t possibly hold it all and is going to burst. (…)

Kerstmis was trouwens inderdaad zo fijn en relaxed als ik hoopte. Tweede Kerstdag ging ik naar bikram yoga, daarna was ik wel móe (dus deed vooral dutjes en zat in m’n eentje op de bank), maar al die kaasjes en veel te grote bergen voedsel die ik had willen kopen (zie vorig blogje) heb ik helemaal niet gemist.

Op Kerstavond speelden we met B’s familie urenlang het categorieenspel – het enige dat je daarvoor nodig hebt is pen en papier, moet je nagaan. O, begrijp me niet verkeerd: er was een tafel vol met geweldig smaakvol vegetarisch eten, er was heerlijke wijn van Kwestie van Smaak en tiramisu toe – we kwamen niets tekort.

Het was gewoon genoeg, en vooral: samen. Precies goed.

0

Simpel

Voor 2018, denk ik de laatste dagen, heb ik misschien maar 1 doel: simpeler leven.

Als yup in de stad wonen is alles immers al snel Heftig en Veel. Er is genoeg te doen om je het jaar rond te vermaken. Genoeg te kopen om altijd maar weer meer te willen. Genoeg te beleven om steeds opnieuw te denken: YES.

Gisteren liep ik met B door de Albert Heijn. Vlak voor kerst, dus alle schappen bomvol met het ene na het andere bijzondere ‘feestdagen-editie’-product. Kerstbrood in boomwortels, boterfiguren, allerlei exclusieve kaasjes, desserts die de rest van het jaar niet verkrijgbaar zijn.

We gingen wat spullen kopen om onszelf Eerste en Tweede Kerstdag, als de winkels dicht zijn, in leven te houden. En al heb ik morgen en overmorgen twee kerstdiners staan, en al hadden we van tevoren bedacht om het dan daarna gewoon lekker simpel te houden – niets te HOEVEN – ik merkte dat mijn hoofd dat niet goed kon accepteren. Zou ik misschien toch een kaasplankje meenemen? Alsnog chocolade-lavataartjes maken als dessert? Een extra flesje wijn voor je-weet-maar-nooit?

En oh, we hebben ook niet eens een tafelkleed, en moeten we niet kaarsjes hebben om het gezellig te maken – of misschien toch last-minute nog een kerstboom aanschaffen?

Het is heel fijn dat B op die momenten nuchter blijft. “Na twee dagen kerstdiners”, zei hij, “heb ik helemaal geen zin meer om uitgebreid te eten. Dan word ik opstandig en wil ik gewoon met een pizza film kijken op de bank”.

En jeetje, wat een opluchting is dat besef eigenlijk. Je kunt het ook gewoon NIET doen allemaal. Niets hoeven. En je zult merken dat het dan helemaal niet minder leuk is. Sterker nog, waarschijnlijk is het ook nog stukken minder stressvol. Want eh, voor wie doe ik al die heisa eigenlijk? En waarom?

Wat is dat toch, waardoor ik steeds weer de neiging heb om te willen voldoen aan een ideaalbeeld dat blijkbaar in mijn hoofd bestaat? Dat ik me – vaak voor ik het door heb – in allerlei bochten wring om het plaatje compleet te krijgen? Dat mijn hoofd zegt dat het dan (ALS aan al die voorwaarden is voldaan) pas ‘goed’ is?

In deze wereld hebben we met z’n allen ZO ontzettend veel de hele tijd, dat we vaak helemaal vergeten hoe bijzonder de ‘normale’ dingen in ons leven eigenlijk al zijn. Wat een voorrecht het is, om in een warm en knus huisje te zitten. Om in de supermarkt om de hoek alle spullen te kunnen kopen voor een heerlijke maaltijd. Om soms in het weekend een lekker flesje wijn bij de slijter te kunnen halen. Dat je echt niet steeds uit eten hoeft om een gezellige avond te hebben. Dat het gewoon al goed is. Nu. Samen.

In 2018 wil ik dat dus leren. Simpeler leven. Ontdekken dat het dan ook fijn is – misschien zelfs fijner. Dat de wereld niet vergaat als ik geen nieuw jurkje koop voor een evenement bij een klant. Dat ik geen dure Nike-sportkleding nodig heb (dat ontdekte ik trouwens gelukkig al tijden terug; m’n vijf keer zo goedkope H&M-hardloopkleding is minstens zo leuk en gaat al meer dan 2 jaar probleemloos mee). Dat ik, als vrienden komen eten, ook gewoon een simpel gerecht kan koken. Dat ik niet elk weekend spannende dingen hoef te doen. Dat ik niet elk feest hoef te beleven. Dat er niet overal wijn bij hoeft om het leuk te maken.

Die dingen ontdek ik de laatste maanden al steeds meer. En ik kan je vertellen, het is een fantastisch en kalmerend inzicht. De hele dag door wordt ons immers door allerlei reclame-verleidingen (of dat nu billboards, bloggers of Facebook-ads zijn) verteld dat JE ECHT DEZE SPULLEN / ERVARINGEN / ETENSWAREN NODIG HEBT OM JE LEVEN COMPLEET TE MAKEN. Tegelijkertijd waren de fijnste weekenden dit jaar misschien wel die dagen, dat ik gewoon thuis een ontbijtje van geroosterde boterhammen at en de dag besteedde op de bank met een boek van de bieb.

Dus ja. Simpeler leven, te beginnen bij kerstmis. Of wacht, misschien is het meer: mijn definitie van ‘luxe’ herijken. Heel veel dingen die ik de laatste jaren normaal ben gaan vinden, zijn natuurlijk in feite hartstikke luxe. Voor maandag, Eerste Kerstdag, liggen er ingrediënten klaar voor een lekkere oven-pasta op basis van spullen uit B’s kerstpakket. Wijn erbij zien we dan wel – er ligt ongetwijfeld nog wel wat in een van onze beider huizen.

Ik weet nog niet hoe die dag er verder uit gaat zien. Waarschijnlijk gewoon een boek lezen, of een film kijken, met een kop thee op de bank en kaarsjes aan. Om me heen kijken en me realiseren dat dit is wat er nu is. Dat het fijn, veilig en goed is.

0

Over vrienden loslaten

Je kunt niet iedereen te vriend houden. Die zin kun je op twee manieren interpreteren, en beide zijn als je het mij vraagt waardevolle levenslessen.

Ten eerste: je kunt nu eenmaal niet verwachten dat iedereen in de wereld jou aardig vindt. Ja, natuurlijk kun je je hele leven je uiterste best doen, maar verstandiger – en een stuk rustiger voor jezelf – is accepteren dat dat gewoon niet gaat lukken. Laatst stuurde een vriendin me daarover een mooie quote, die ik onlangs ook postte op Suushi: “Don’t be afraid of losing people. Be afraid of losing yourself by trying to please everyone around you.”

De tweede interpretatie – en daar gaat het me vandaag eigenlijk om – heeft te maken met het loslaten van vriendschappen. Want vrienden loslaten, dat is niet simpel, zeker nu we met één druk op de socialmediabutton vrijwel iedereen ter wereld een hoi-hoe-gaat-het-berichtje kunnen sturen.

Toch is het belangrijk, begin ik steeds meer te beseffen, om af en toe mensen los te laten. Om vriendschappen die verwelken, uit je leven te snoeien (ja dat klinkt hard he?) zodat ademruimte en voedingsbodem ontstaan voor nieuwe, vruchtbare contacten. Nee, dat is niet makkelijk. Ja, dat doet soms pijn. Maar, denk ik de laatste tijd, hoort ook deze pijn niet een beetje bij het leven?

Een mens, zei mijn therapeute deze week, heeft meestal één, twee, misschien drie ‘zielsvrienden’. Dat zijn de vriendschappen die door alles heen gaan, waarbij het altijd goed is. De mensen die jou door en door kennen (en andersom), die het hoe dan ook wel overleven. Ik denk dat ik heel lang heb gedacht dat elke vriendschap op dat niveau kan (nee, moet) zitten om een goede vriendschap te zijn.

Maar nee, zo werkt het niet. Om die paar vaste ‘zielsvrienden’ heen heb je een kring van vrienden die je in je dagelijks leven ontmoet. Dat zijn mensen die je hebt leren kennen op school, op je werk, bij je studievereniging, op de sportclub, in je huis of straat, via je partner of andere gezamenlijke vrienden, et cetera. Met hen heb je leuke, fijne en waardevolle tijden. Maar verandert een van jullie beider levens – je verhuist, verbreekt je relatie, krijgt ander werk, studeert af – dan verwateren zulke vriendschappen al snel. Niet altijd natuurlijk; sommige mensen worden vrienden voor het leven. Maar in veel gevallen wel.

En voor de duidelijkheid: dat is niet erg. (Dit zeg ik vooral tegen mezelf, want ik heb de neiging dat wel erg te vinden, me schuldig te voelen als ik mensen niet meer spreek.) Ook als je elkaar heus nog genoeg te vertellen hebt, je elkaar waardeert als persoon en goede herinneringen hebt aan de tijden samen; soms is het goed om je eigen weg te gaan. Je kunt nu eenmaal niet je hele leven met alles en iedereen contact houden. (Dit zeg ik ook vooral tegen mezelf, want ik heb de neiging dat wel te willen en te proberen, iets dat natuurlijk onherroepelijk faalt, waardoor ik continu het gevoel heb dat ik tekort schiet, et cetera.)

Die vrienden met wie het verwatert, dat worden kennissen. Mensen met wie je een praatje maakt als je hen tegenkomt in de stad of op een feestje. Die je misschien af en toe een berichtje stuurt om te horen hoe het gaat. Maar daar blijft het bij. En nogmaals: dat is oké.

Het probleem is alleen dat ik, realiseer ik me nu, die groep “vrienden” heel lang heel erg vast heb willen houden. En zij mij misschien ook wel. Dat begint nu te veranderen. Ik begin te veranderen. Met als gevolg dat ik, als zo’n vriend(in)-uit-vroeger-tijden vraagt ‘wanneer we weer eens afspreken’, een benauwd gevoel krijg. Want hoewel ik hem/haar waardeer en ik weet dat we heus een leuke tijd hebben als we afspreken, voel ik ook steeds meer de behoefte om naast een sociaal leven een leven voor mijzelf te hebben. Met vrije tijd.

Nu vind ik het vreselijk om mensen teleur te stellen en/of af te wijzen. Tegelijkertijd merkte ik dat ik te weinig tijd had voor de mensen die nu écht dichtbij me staan – die zielsvrienden! – omdat ik al die andere oude én nieuwe vrienden ook bleef zien. Hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je leert kennen in je leven… Dat gaat natuurlijk knellen. Zeker als je fulltime gaat werken en steeds minder tijd/flexibiliteit hebt.

Kortom: tijd om af te bakenen. Los te laten. Dus toen een tijdje terug in één week drie mensen-die-ik-al-een-jaar-niet-had-gezien-of-gesproken een berichtje stuurden en vroegen of we weer eens samen zouden eten, besloot ik dat als teken te zien. “Om eerlijk te zijn…”, begon ik, en een paar minuten later drukte ik op Send, natuurlijk best met een beetje buikpijn.

Alledrie reageerden ze begripvol. Een beetje geschrokken ja, dat ook, maar met respect. Ik weet niet of dit de manier is om zoiets te doen – vast niet in alle gevallen en voor iedereen; een vriend van me is eerder van de “goh, we hebben elkaar niet echt meer iets te vertellen he, ik geloof dat we hier maar mee moeten ophouden, tabee!” en veel anderen hoor ik vaak zeggen dat ze zich ongemakkelijk voelen over verwaterende vriendschappen en het maar een beetje in stilte laten gebeuren.

Maar weet je: naast pijnlijk en een beetje verdrietig is het ook fijn om met respect een streep te trekken. Los te laten. Inderdaad, er komt ruimte, het lucht op – hopelijk van beide kanten, uiteindelijk. En die ruimte, die heb ik nu – méér dan de zoveelste gezellige avond – nodig om verder te komen.

Hoe kijk jij aan tegen het loslaten van vriendschappen? Hoe pak je dat aan?

0

2017 IN FAVORIETEN: restaurants

In 2017 ging ik veel uit eten. Of nou ja, eigenlijk vooral tot september; toen kocht ik een vliegticket naar Maleisië en besloot dat het verstandig zou zijn om een paar maanden goed te sparen voor die reis.

Maar goed, ik at dus op veel verschillende plekken het afgelopen jaar. Vooral in Utrecht, maar ook in Nijmegen, Malaga, Barcelona en een klein Frans dorpje waarvan ik de naam niet meer weet.

Hier at ik het lekkerst:

TOP-5 VAN RESTAURANTS in 2017

  1. Restaurantje in een klein Frans dorpje waarvan ik de naam niet meer weet (ergens in de zuidelijke Bourgogne). Tja, hier hebben jullie natuurlijk helemaal niets aan he. Maar het allerlekkerste eten van 2017 at ik in Frankrijk, op vakantie met vriendinnetje S. Zij was jarig en we gingen uitgebreid uit lunchen met haar ouders. De eigenaresse van de camping had ons een tip gegeven, maar ik geloof dat geen van ons bij de aanblik van het terras (zwarte en oranje plastic stoelen, binnen een vrij standaard interieur) had vermoed hoe lekker we hier zouden gaan eten. Van de tomatensalade (in allerlei kleuren) met mozzarella vooraf tot de risotto met rivierkreeftjes en de moelleux au chocolat toe… het was allemaal even heerlijk.
  2. Cantina di David (Oudegracht, Utrecht). Hier ging ik op mijn verjaardag eten en dat was het allerbeste cadeautje dat ik me kon wensen. Tartaar met truffel, verse spaghetti, geflambeerd en geserveerd IN een grote ronde parmezaan-kaas die naast ons tafeltje werd gezet… het was een feest.
  3. WT Urban & Kitchen (Rotsoord, Utrecht). Drie keer at ik dit jaar bij de Watertoren op Rotsoord. Niet zo goed voor m’n portemonnee, wel heel nuttig om m’n proef-skills te verbeteren. Boeiend om te merken dat ze echt steeds beter worden, hier in de keuken. Was ik de eerste keer dat ik er at (in 2016) nog redelijk enthousiast, de laatste keer (in oktober 2017) had ik de avond van m’n leven. Nou ja, behalve dan dat ik aan het eind van de avond in een onhandige beweging het waxinelichtje omstootte en mijn eigen avondkleding én die van m’n tafelpartner in een seconde klaar-voor-de-vuilnisbak maakte… tja, #thereallife, die dingen gebeuren ook al zie je dat dan weer niet terug op de Instagram-foto’s.
  4. Bastacosi (Biltstraat & Vleutenseweg, Utrecht). Wat hebben ze heerlijke pizza’s bij Bastacosi! Lichte, knapperige bodems, originele toppings..jammie. Ook lekkere desserts trouwens.
  5. Wally (Hertogstraat, Nijmegen). O ja, Wally flikt ‘t weer! Wat at ik een sublieme tempeh- en zwartebonenburgers hier. Nee, ik besef dat dat helemaal niet zo bijzonder klinkt. Geloof me, dat is het wel. En dat voor 8 euro. Leve Wally.

TOP-3 VAN RESTAURANTS DIE EIGENLIJK NOGAL TEGENVIELEN

  1. Concours (Biltstraat, Utrecht). Concours stond al tijden op mn lijstje. In september nam ik S er mee heen. En hoewel we samen een heerlijke avond hadden en de wijn werkelijk fantastisch was (witte rioja!), waren we beide eigenlijk niet zo onder de indruk van het eten. O ja, natuurlijk zag het er prachtig uit en smaakte het goed. Het was alleen zo’n plek waar je als vegetariër gewoon merkt dat koks niet zo goed raad weten met een gerecht zonder vlees of vis. En dat mag je toch wel verwachten, als je meer dan 60 euro per persoon uitgeeft.
  2. Piatto (Vredenburg, Utrecht). Stond Piatto vorig jaar nog in m’n lijstje favorieten, ditmaal moet ik ‘m helaas als deceptie tellen. Toen ik er vorige maand at waren de antipasti weliswaar lekker als vanouds, de ravioli met mascarpone-tomatensaus had ik zelf lekkerder kunnen maken en de rauwe champignons (!) en wat taaie cashewnoten erop maakten het geheel erg jammer. Ook de coquille met buikspek was ditmaal veel minder verfijnd dan de vorige keren dat ik dat gerechtje at. O ja, en de wijn werd veel te koud geserveerd, zodat ik een half uur moest wachten voor ik wat proefde van de chardonnay (en dat was niet de eerste keer). Nee, sorry Piatto, je was lang m’n favoriet (of nou ja, voorganger Pronto Pronto was dat) maar ik vrees dat ik niet gauw terugkom.
  3. Instock (Vleutenseweg, Utrecht). Om te beginnen: het concept van Instock is supergaaf. Dit restaurant kookt elke dag met restgroenten en ander spul dat overblijft in supermarkten, om zo voedselverspilling tegen te gaan. Super goed initiatief… maar ‘koken met wat er die dag binnenkomt’ betekent ook dat dat soms niet veel soeps is. Nee, ik vond de dingen die op mijn bord lagen eigenlijk gewoon niet zo lekker. M’n tafelgenote had er eerder gegeten (wel met succes) en achteraf hoorde ik van anderen dat je inderdaad soms geluk hebt, en soms pech. Ach, ‘t etentje hier droeg in elk geval bij aan een betere wereld -e n dat is ook wat waard.
0