Skip to content

Maand: december 2016

Het beste van (mijn) 2016

Eind van het jaar, dus lijstjestijd! Wat waren de beste boeken, series, restaurants en gadgets van 2016? Hier mijn favorieten, geordend per categorie.

Hier ging ik in 2016 het lekkerst uit eten

  1. Pronto Pronto. Heláás gingen ze in september dicht – al opende opvolger Piatto onlangs de deuren – dus deze eerste plek is een postume ode aan Pronto Pronto. Goed Italiaans eten, prima wijn, fijne sfeer én een leuk concept (kleine gerechtjes). Ja, hier was ik in 2016 regelmatig te vinden. PP, ik mis je…
  2. Bij Teus. Uit eten gaan Bij Teus is als eten bij een goede vriend, aldus het restaurant zelf. In augustus nam ik T. hier mee naartoe (en schreef daar ook over). Omdat Teus niet uit onze gedachten is verdwenen, nemen we er binnenkort zijn ouders mee heen.
  3. Jasmijn & IkEigenlijk is Jasmijn & Ik misschien wel nóg beter dan bovengenoemde twee opties; vegetarisch is hier de norm (al hebben ze ook vlees- en visgerechten). En man, dat doen ze goed – zo goed, dat ik durf te wedden dat zelfs de verstokte carnivoor z’n gebakken varken niet mist.
  4. Gare du SudNog maar nét open, deze tent aan de Oosterkade (voorheen zat hier KEUKEN), nu al een hit. Tenminste, als je het mij vraagt. Bar, friterie én bistro in één. Lekker eten en dito wijn (niet gek, er werkt een sterrenchef) in een leuke (hipster-)sfeer. Bovendien zit Gare du Sud slechts 500 meter van mijn huis…gevaarlijk, zeg ik je. ;-)
  5. Wally. Omdat simpel soms óók lekker kan zijn: bij restaurant Wally in Nijmegen (Hertogstraat) at ik in 2016 de lekkerste vegaburger van het jaar. O man, de gedachte aan die blackbeanburger met ‘n flinterdun plakje gesmolten blauwe kaas erover, doet me watertanden. Heb ik even geluk dat Wally vlakbij Einder zit.

garedusud bijteus pronto wally

Deze series vond ik in 2016 het best

  1. De Mol (Vlaamse versie van Wie is de Mol). Tja, de Nederlandse versie stelde behoorlijk teleur, met die veel te makkelijke hint die naar Klaas wees… Gelukkig maakte de Vlaamse serie dat méér dan goed. Voor het eerst in jaren weer op de buis, met onbekende Vlamingen. Spanning, venijn en een geweldige ontknoping.
  2. The Crown (Netflix). Schijnt de duurste Netflix-serie tot nu toe te zijn en ik snap wel waarom: wat een aankleding, wat een decors. Maar niet alleen liefhebbers van kostuumdrama’s zullen smullen van deze verfilming van het leven van de jonge Elizabeth II. Politiek, intrige, historische gebeurtenissen en rijke karakters, The Crown heeft het allemaal.
  3. Elementary (Netflix). Sherlock Holmes, maar dan in New York. Sherlock zelf is – natuurlijk, gelukkig – gewoon Brit, maar Watson is Amerikaans én vrouw. Lucy Liu speelt die rol met verve, trouwens. Leuke serie voor wie van detectives houdt, niet te ingewikkeld. Na drie seizoenen gaat het wel wat kabbelen, maar ik kijk nog steeds graag af en toe een aflevering (40 min) tussendoor.

Deze hardloopwedstrijden vond ik in 2016 het leukst

  1. Halve marathon van Eindhoven2:04:36, die tijd vergeet ik niet snel meer. M’n tweede halve marathon liep ik op 9 oktober, en wat ging dat lekker zeg! Een groot deel van de race verkeerde ik in een enorme runner’s high. En dat ‘t parcours in en rondom Eindhoven zó leuk zou zijn, had ik niet gedacht.
  2. Zevenheuvelenloop Nijmegen. Het verslag is nog steeds niet af (shame on me), maar jongens, wat genoot ik van deze 15 kilometer door m’n oude woonplaats. Prachtig landschap, heerlijk gelopen en goed gezelschap (ik liep samen met een collega)… Ja, volgend jaar weer!
  3. CPC-loop, Den Haag. Ah, mijn eerste halve marathon.. die kan natuurlijk niet in dit rijtje ontbreken! 6 maart lijkt alweer zo lang geleden, maar ik herinner me nog goed dat ik een week van tevoren zó zenuwachtig was dat ik dacht: WAAR BEGIN IK AAN?! Kwam natuurlijk allemaal goed. Sterker nog: was léuk!
  4. Loop van Leidsche Rijn, Utrecht. Samen met Eline liep ik eind mei de Loop van Leidsche Rijn, 15 kilometer aan de westkant van Utrecht. Behalve dat de race lekker ging, was het ook gewoon heel leuk om deze dag samen met haar te beleven.

20160316_140532 img_20161119_161149 14666115_10210747985641512_6531665045466540911_n elinesuusllr

Met deze spullen was ik in 2016 toch wel erg blij

  1. Samsung Galaxy S4 mini. Nee, ook in 2016 zwichtte ik nog niet voor de iPhone-verleiding. (Oké, af en toe struinde ik wel rond op verkoopsites, maar het prijskaartje schrikt me telkens weer af…) Ach, mijn Galaxy S4 mini werkt eigenlijk nog steeds prima en heeft me het afgelopen jaar talloze keren uit de brand geholpen. Wat is het toch handig hè, zo’n universele vraagbaak altijd bij de hand…
  2. NS Jaarkaart. Nu ik in Nijmegen/Hoofddorp werk en dus dagelijks twee uur in de trein zit, ben ik de gelukkige bezitter van een NS Jaarkaart. Da’s goedkoper – een retourtje Nijmegen kost in de spits al bijna dertig euro per dag! – en makkelijker. En ik kan er dus, ook buiten werktijd, onbeperkt mee treinen. Hoezee!
  3. Eastpak rugzak. Jarenlang gebruikte ik allerlei random rugzakken; een IKEA-dingetje, een oude van m’n stiefvader, een exemplaar van Tom…  Omdat die laatste het weer eens begaf, kocht ik dit jaar éindelijk eens een eigen, degelijk exemplaar. Dit dingetje dus. En blij dat ik ermee ben! Perfect formaat, genoeg vakjes voor al m’n handig-onderweg-dingetjes… Ja, als forens leef ik af en toe zo’n beetje uit deze tas.

Deze apps gebruikte ik in 2016 het liefst (oké, naast WhatsApp en Twitter)

  1. Rewire, een habit-tracker, waar ik nu al bijna een jaar bijhoud op welke dagen (en hoeveel) alcohol ik drink, of ik op tijd opsta, dagelijks plank en netjes m’n tanden stook. ;-) Lang niet altijd allemaal, natuurlijk, maar best fijn om zo’n beetje inzicht te hebben in m’n gedrag. (Deze app is trouwens vernieuwd en heet nu anders, ik heb bewust de nieuwe versie niet geinstalleerd.)
  2. QualityTime, een app die dagelijks bijhoudt hoeveel uur je actief op je smartphone zit. Behoorlijk confronterend, maar daarom ook juist erg goed…
  3. Vivino. Met deze app kun je bijhouden welke wijn je hebt gedronken. Supersimpel: je maakt een foto van het etiket, de app weet binnen 5 seconden om welke wijn het gaat en vertelt je ook hoe andere liefhebbers deze beoordeelden. Ik heb ‘m nog niet zo lang, maar ben nu al fan!

Deze boeken moet je in 2017 echt lezen

  1. Astrid Holleeder – Judas. Dijk van een boek, dit. Ik wist nooit zo veel van de zaak-Holleeder en alles dat eraan vooraf ging, maar ook als je daar niet primair in geinteresseerd bent, is dit een meeslepend werk. Astrid vertelt haar familiegeschiedenis, van haar eerste herinneringen tot het moment dat ze – in 2013 – besluit haar broer Willem (‘Wim’ in het boek) te verraden door tegen hem te getuigen.
  2. Griet op de Beeck – Kom hier dat ik u kus. Haar optreden in Zomergasten is mijn favoriete tv-fragment van het jaar. Pas daarná las ik Kom hier dat ik u kus – en zag de paralellen tussen het boek en Griets eigen leven, natuurlijk. Beklemmend, prachtig boek, dit. O Mona, ik wil je knuffelen.
  3. Elizabeth Gilbert – Big Magic. De titel is misschien wat kazig/zweverig, maar dit boek heeft mij in het voorjaar van 2016 heel erg geholpen om rust te vinden en te bedenken wat ik nu eigenlijk echt wil. Ik vind Elizabeth sowieso een mooi en inspirerend persoon; dit boek gaat over creatief leven in de breedste zin van het woord.
  4. René Kahn – Op je gezondheid? Over de effecten van alcohol. Sinds ik dit boek las, drink ik veel bewuster. Of nou ja, ik wás al begonnen met minder/bewuster drinken (yep, ook al startte ik dit jaar een wijnclub), maar René Kahn gaf me een behoorlijke steun in de rug.

Wat zijn jouw favorieten van 2016?

4 reacties

Het einde van m’n Nike Running-App

Ruim 1.200 kilometer had ik inmiddels gelopen met mijn Nike+ Running-App en ik was flink tevreden over dat tracking-programmaatje. Ik vond het altijd erg motiverend om in het startscherm van de app te zien waar de teller stond. Als ik dan bijvoorbeeld 799 kilometer had gelopen, ging ik tóch een keer extra naar buiten om de 800 aan te tikken.

Helemaal tof was het natuurlijk om ná een rondje rennen zo’n hippe foto met stats te posten op sociale media:

nikeplus2 nikeplus3 nikeplus

Helemaal hipsterproof, nietwaar? Dat ik door met Nike te rennen tegelijkertijd ook reclame maakte voor dat sportmerk, nam ik maar een beetje voor lief.. “Het is ook gewoon écht de beste app”, vertelde ik mezelf.

En toen kwam in de zomer een grote update. Of eigenlijk: een herlancering. Ineens had ik een 150 MB groot gedrocht op mijn telefoon onder de naam NRC, ofwel Nike Run Club (ik dacht dat NRC een krant was, maar vooruit).

ALLEEN MAAR ELLENDE

Nike, what were you thinking?!! Waar je zou zeggen dat apps een update krijgen om béter te worden, is deze app plotseling een ramp. Dat begon er al mee dat ik ineens een aantal runs ‘kwijt’ was, die blijkbaar niet mee waren gekomen bij de herinstallatie. Daaronder waren ook een paar van mijn eerste wedstrijden.

Bovendien kan ik niet meer zien hoeveel kilometer ik op mijn huidige schoenen had gelopen (tot dan toe hield de app dat netjes bij, een handige feature om een beetje in de gaten te houden wanneer ik toe ben aan nieuwe). Ook was het startscherm nu niet langer dat motiverende totaal-aantal-kilometers-tot-nu-toe, maar een GPS-kaartje en startbutton – zoals veel andere apps.

Maar de reden dat ik er al gauw écht klaar mee was: de app wás al niet de snelste, maar is nu echt tergend sloom. Als ik op ‘Activity’ klik, moet ik altijd minstens twee minuten (!) wachten tot ‘ie m’n recente runs laadt. Ben ik klaar met lopen, dan doet ‘ie er ook minstens een halve minuut over om mijn finishtijden te laten zien. Verder synchroniseert de app niet goed, kloppen cijfers zo af en toe ineens niet, zijn de ‘reward’-buttons verdwenen en kan ik nergens meer mijn persoonlijke recordtijden zien. En waar is de maandelijkse rankinglijst met vrienden gebleven? Die motiveerde me nu juist vaak om te gaan…

BYE BYE NIKE

Het was kortom – klaag, klaag ;) – hoog tijd om op zoek te gaan naar een alternatief. Gelukkig duurde het niet lang voor ik dat had gevonden. Gisteren liep ik voor het eerst met Runkeeper, de app die Eline, een van mijn loopmaatjes, ook al langer gebruikt. En jeetje, wat een wereld van verschil! Snelle respons, allemaal handige features… waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

Goed, ik kan nu geen hippe snapshots meer op Instagram plaatsen. (Waar je je druk om kunt maken, hè. ;-) Maar hey, die 150 MB op mijn telefoon heb ik nu vrij voor andere dingen (deze app neemt ‘maar’ 46 MB in beslag). Bovendien: met dit ding kan ik tenminste hardlopen zonder me steeds te ergeren.

En ach, zo ziet het er toch ook best prima uit?

insta

Welke hardloop-app gebruik jij? En voor de Nike Running-gebruikers, ben ik de enige die hier zo over valt?! 

3 reacties

Dit las ik in oktober en november

Jongens, nog maar TWEE WEKEN en dan is het jaar alweer voorbij. Niet te geloven, zeg. Ik weet nog dat ik een maand geleden dacht: ‘Ah joh, kerstkaarten, dat hoeft nu echt nog niet, aaaallle tijd…’

Nou, en dan is het plotseling nog maar tien dagen tot Kerstmis. Vanavond hebben Tom en ik in alle haast nog een boom(pje) gescoord bij de Intratuin. Dat ding staat nu een béétje random in de woonkamer, nog niet opgetuigd, want ‘t is al bijna elf uur en ik kom net warm en rozig (en moe) uit bad. Morgen dan maar, ik ben gelukkig een dagje vrij.

Tijd tekort in elk geval dus, om alle dingen te doen die ik zou willen. Zo ook m’n maandelijkse boekenblogjes! Van oktober én november schreef ik nog niets. Of nou ja, er stond wel een half blogje in m’n concepten, maar…

Goed, om de traditie niet te doorbreken: dit las ik de afgelopen twee maanden.

Kim van Kooten – Lieveling *

Oké, laat ik maar met het rampzaligste beginnen, dan hebben we dat ook weer gehad. Want lezen, lézen kun je het niet echt noemen, ik heb hier op een griepige middag in bed maar zo’n beetje doorheen gebladerd. Vreselijk om te zeggen, want het onderwerp van dit boek is natuurlijk zwaar (het gaat over een jong meisje dat seksueel wordt misbruikt door haar stiefvader), maar eh, ja, het is gewoon écht heel slecht geschreven.

Maar eigenlijk kunnen Marja Pruis (en Sylvia Witteman) dat beter onder woorden brengen dan ik.

René Kahn – Op je gezondheid? Over de effecten van alcohol ****

Als ik een top vijf zou maken van boeken die je het aankomende jaar zéker zou moeten lezen (en hey, misschien doe ik dat ook nog wel), dan staat dit boekje van René Kahn er zeker in. Iedereen die wekelijks meer dan twee glazen wijn drinkt, zou dit boek moeten lezen, vind ik. De laatste wetenschappelijke kennis en feiten over alcohol staan er op een goed leesbare manier in beschreven, op zo’n manier dat ‘t niet saai wordt.

Natuurlijk niet nieuw, die kennis, maar jongens, houd je vast: alcohol veroorzaakt allerlei vormen van kanker. En nee, dat geldt níet alleen als je probleemdrinker bent. Ook, juist, de mensen die ‘matig’ drinken (tussen de 2 en 10 glazen per week), vomen een risicogroep. Bij vrouwen is 12,5 procent van de gevallen van borstkanker te wijten aan alcoholgebruik en met elk glas dat je per dag extra drinkt, neemt de kans op borstkanker met 10 procent (!) toe. Ontnuchterend (haha) om zulke feiten (er zijn er nog veel meer) zo eens op een rijtje te zien. Goed, schrijf ik ook nog wel eens langer over, maar niet nu.

Wil allemaal overigens niet zeggen dat ik nu nooit meer een glas wijn aanraak, maar ik merk dat dit boek me wel veranderd heeft in de zin dat ik veel bewuster ben gaan drinken.

Voor wie (nog) geen tijd of zin heeft om het (overigens niet eens zo dikke) boek te lezen: de Volkskrant schreef er een goed artikel over, NRC Next ook (vandaag nog!).

Henk van Straten – Bidden en vallen ***

Henk – of nou ja, zijn boek – stond al bijna een jaar in de kast hier (sorry, Henk). Ik gaf ‘m eens aan Tom, maar ja, als de hoofdpersoon (die toch niet de voorbeeldigste blijkt te zijn) dezelfde naam heeft als jij, leest dat toch wat ongemakkelijk. Hoe dan ook, mijn Tom kwam niet door Bidden en vallen heen. En ik, ik had nog zo veel andere dingen die ik óók wilde lezen.

Maar nu dan toch! Bidden en vallen gaat dus over Tom, een in mijn ogen vrij onsympathieke accountmanager bij horlogemerk Omega. Type kalend, groot en in pak, beetje vlezig en misschien zelfs wat onfris (althans zo stel ik me hem voor). Verderop in het boek komen nog een paar andere personages aan het woord.

Wat ik van het boek vond? Tja, ik ben best fan van Henk en z’n teksten. Zeker z’n dagelijkse blogposts vind ik bij vlagen zéér bewonderenswaardig (al kan ik me soms ook vreselijk ergeren, maar ben er op die momenten niet helemaal zeker of dat nu juist z’n bedoeling was) Bidden en vallen is rauw en ongemakkelijk; goed geschreven, maar geen vrolijk boek dat je iemand cadeau doet voor z’n afstuderen. ;-)

Toine Heijmans – Pristina ****

Van mijn oma – 83 en nog steeds ook leesgek – leende ik Pristina, geschreven door m’n oud-Volkskrantcollega Toine Heijmans. En o, Toine, mocht je dit ooit lezen: wat een prachtig werk heb je op je naam staan.

Pristina gaat over Irin, een meisje van onbekende afkomst dat gezocht wordt door de vreemdelingenpolitie. Maar we beginnen met Albert Drilling (mogelijk niet z’n echte naam), ambtenaar op het ministerie, die naar een Waddeneiland afreist om Cira Dosta te vinden. En o, dan is er ook nog de man die namen verzint. En de onheilspellende laatste zin op de achterflap: “Maar op het eiland gelden andere wetten.”

Ik wil ook zo’n verfijnd boek kunnen schrijven.

Giulia Enders – De mooie voedselmachine (De charme van je darmen) ****

Enige tijd geleden was De charme van je darmen overal: bij de AKO op het station – en eigenlijk op de eerste tafel in elke willekeurige boekwinkel -, bij RTL Late Night, op Facebook, in andere blogs.

En eh, ja, als boeken/series/films zo’n overdaad aan exposure krijgen, heb ik meestal al meteen geen zin meer om ze te lezen of bekijken (overigens ga ik deze stelling bij het volgende boek hieronder al ontkrachten, maar ach).

Goed, het darmen-boek van de Duitse geneeskundestudente Giulia had ik dus aan me voorbij laten gaan, maar toen ik het in de bieb zag staan werd ik toch nieuwsgierig. En niet voor niets! Als je darmen hebt, zou je dit boek moeten lezen, sowieso.

Giulia vertelt op een frisse en toegankelijke manier dat de darmen eigenlijk onze tweede hersenen zijn, dat darmbacterien een rol spelen bij vrijwel alle processen in ons lichaam en dat je zelfs depressief kunt zijn doordat je darmen niet goed werken. Ook legt ze nauwgezet uit hóe onze darmen nu eigenlijk werken (maar dan op zo’n manier dat ook ik als niet-beta het onthoud!) en er is ook een hoofdstukje over eh, ontlasting. En over kotsen, trouwens (wist je dat kots ook vaak uit je dunne darm komt? Oké, misschien wilde je dat niet weten.)

Nou ja, lezen dus. Interessant. Op een gegeven moment wordt ‘t wel érg veel feitenkennis, dus ik vond ‘t niet echt een gevalletje “in een ruk uit”, maar zeker een boek om er af en toe weer eens bij te pakken als je buikpijn hebt of wat beter voor jezelf wilt zorgen.

Astrid Holleeder – Judas *****

Ja, jeetje, wat een boek zeg. In het diepste geheim gedrukt en als donderslag bij heldere hemel verschenen. En wow, ik dacht dat Astrid een ghostwriter had maar dat (b)lijkt niet zo te zijn. Wat een intrigerend verhaal – zozeer, dat ik bereid was een paar dagen boete te betalen (het boek is een Sprinter bij de bieb, wat betekent dat je ‘m maar 1 week mocht lenen en dat bleek net wat weinig voor het ruim 500 pagina’s tellende werk).

Astrid, ik vind je ontzettend dapper. En je schreef misschien wel het beste boek van het jaar.

Laat een reactie achter