A little bit of everything, all rolled into one

Wijnclub: 4x witte wijn uit Frankrijk

Eerder deze week schreef ik al over mijn nieuwe opgerichte wijnclub. Afgelopen zondag was de eerste editie! We verbouwden de woonkamer, maakten de eettafel twee keer zo groot (leve IKEA) en zo pasten er nét elf mensen, elf glazen, een stapel wijnboeken én twee keer vier flesjes in de ruimte. O ja, en een paar karaffen water en wat brood.

Mede-oprichter Sab en ik waren als eerst aan zet om de avond te organiseren. In het kader van ‘beginnen bij het begin’ kozen we het thema Frankrijk en fietsten op een zonnige middag naar Wijnhandel Peters aan de Biltstraat.

De aardige meneer achter de toonbank moest vast een beetje glimlachen vanbinnen toen we hem ons plan uitlegden, maar hij hielp ons graag op weg. Vier witte wijnen moesten het worden, zo divers mogelijk. Ik geloof niet dat ik ooit eerder voor honderd euro aan wijn kocht – maar ja, da’s dan weer het voordeel van met velen zijn.

BRING ON THE WINE

Ik telde de dagen af tot zondag en toen het plots zover was, had ik natuurlijk op het laatste moment weer veel te weinig tijd om het huis op te ruimen/een pizza op te eten/mascara op te doen. Ding-dong, daar ging de bel al.

De avond zelf deelden we op in twee delen. Nadat we de basics van het proeven hadden uitgelegd (hier een handig filmpje) hielden we eerst een blindproeverij, waar één voor één de vier wijnen voorbij kwamen. Op tafel legden we een lijstje met beschrijvingen van allevier de wijnen; aan de aanwezigen de taak om de juiste wijn bij de juiste omschrijving te passen.

Dat bleek lastiger dan gedacht. De sauvignon blanc pikten de meesten er wel uit (al beweerde mijn geliefde dat deze wijn “sowieso minder dan vijf euro kostte” ;)), maar het verschil tussen de chardonnay en de viognier was een stuk lastiger te onderscheiden. Interessant ook: bijna niemand vond de duurste wijn het lekkerst.

Halverwege de avond toonde clublid Wouter zich een uitstekende docent tijdens zijn ‘mini-college’ over de (on)zin van dure wijn, waar de prijs van zo’n fles nu precies vandaan komt en hoe je op zoek kunt gaan naar een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Daarna vervolgden we het proeven met ronde 2, waar we in informele setting (lees: met meer geklets tussendoor ;)) iets vertelden over allevier de wijnen. Daarbij maakten we dankbaar gebruik van de levendige beschrijvingen van druivensoorten uit het Handboek voor de Moderne Wijnliefhebber (Hamersma & Klei).

Maar wat dronken we nou precies – en wat vonden we ervan?

 

The Holy Snail sauvignon blanc
Val de Loire, 2015 (12%)
9,99 euro

Dit zegt de verkoper: “Klassieke witte wijn uit de oude wereld. Deze knisperend frisse wijn stuift het glas uit. Frisse, opwekkende zuren in de neus, ook grassige en kruidige tonen: buxus, groen fruit.

Mooi gebalanceerd, lang en vol in de mond. Smaken van zwarte bes en citrus (grapefruit!) en wat bloemige tonen, perzik en tropisch fruit. Frisse afdronk.”

Wijnjournalist Hubrecht Duijker: “De woorden ‘uitstekend’ en ‘heerlijk’ geven een perfecte beschrijving van deze wijn. De wijn is zuiver, sappig en met frisse citrussmaken. Deze wijn vormt een geweldige combinatie met salades en visgerechten.”

LEUK OM TE WETEN:

Vorige zomer (juli 2015) organiseerde KLM voor het eerst een wijnproeverij aan boord van een vliegtuig. World Business Class Passagiers, journalisten en het KLM-wijnpanel proefden ‘blind’ zes wijnen. Na afloop onthulde Thérèse Boer – de vrouw van chefkok Jonnie Boer, het befaamde restaurant de Librije in Zwolle – welke wijnen geproefd waren. Ook deze wijn was erbij (de 2014-editie) en het was een van de favorieten en deze wijn is dat najaar ook vast aan boord verschenen bij KLM.

Waarom zo’n wijnproeverij op 10 kilometer hoogte? “Tijdens een vlucht is de smaak- en geurbeleving anders dan op de grond. Dit komt onder meer door de cabinedruk en de luchtvochtigheid. Smaak- en reukvermogen nemen gemiddeld twintig procent af in een vliegtuig. De maaltijden die aan boord geserveerd worden zijn daarom meer gekruid en de wijnen die KLM selecteert, hebben een volle smaak. Wijnen met een hoog tanninegehalte smaken op grote hoogte minder aangenaam en komen daarom niet voor in de selectie.”

WAT VONDEN WIJ:

Een aantal mensen vond deze wijn toch vrij zurig, maar de meningen daarover liepen zeer uiteen. Sommige mensen beoordeelden hem als érg zuur, anderen konden de frisheid wel waarderen.

Zelf was ik lange tijd helemaal geen fan van (de meeste) sauvignon blanc-wijnen, maar ik moet zeggen dat de Holy Snail me best lekker smaakte. Een licht wijntje dat niet zo’n overweldigende bom van vette smaken is, is af en toe eigenlijk best fijn. Volgende zomer in de brandende zon op het terras….hm ja, ik zeg doen.

Well of wine viognier
Pays d’Oc, 2014 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Spatzuivere witte wijn, fijn en aromatisch, met indrukken van lychee en abrikoos. Beschaafd in de mond, droog en fris.”

Dit zegt de verkoper: “Het assortiment van Well of Wine bestaat uit wijnen die worden geproduceerd door vaak kleine, ambachtelijke producenten. Well of Wine levert aan de horeca en de gespecialiseerde wijnwinkel. Alle wijnen hebben hun eigen verhaal.”

Wijnexpert Harold Hamersma geeft deze wijn een 8+: “Er kruisen steeds meer onopgepimpte, niet te nadrukkelijke, natuurlijke en frisse viogniers mijn pad. Nu eens niet pronkend met goud, zware parfums en hoge hakken. Het Connie Breukhoven-achtige is er vanaf.”

WAT VONDEN WIJ:

Well of wine is het ‘huismerk’ van een aantal wijnhandelaren in Nederland die samenwerken onder dezelfde naam. “Gebalanceerd” was een term die ik veel terughoorde toen we deze wijn proefden. Duidelijk voller dan de sauvignon, zonder meteen IN YOUR FACE te zijn. Lekker, fijn wijntje. Gehoord tijdens de proeverij: “Als ik bezoek krijg, zou ik deze wijn zeker in huis halen.”

Well of Wine chardonnay
Pays D’oc, 2015 (13%)
8,95 euro

Dit zegt het etiket: “Bleke gouden witte wijn met fijne aroma’s van rijp geel en wit fruit (perzik) met wat amandel. In de smaak een ronde wijn van deze typische chardonnay, elegant ondersteund door een vleugje getoast hout.”

Wijnjournalist Onno Kleyn geeft deze wijn een 9+ in Volkskrant Magazine: “Wat een wijn, wat een beuker! Hij zingt, hij golft, hij sliert en zwiert met rijp fruit, ananas, gebruinde boter, vanille, hij roomt op als crème fraîche op verse volle melk. Hij benevelt en betovert, en dat allemaal zonder plat of log te worden. Nodig smeltende visgerechten, zoet gebraden kippen en je geliefde uit. Een wijn als ouverture van een wervelende opera tussen satijnen lakens.”

WAT VONDEN WIJ:

Enthousiaste kreten vulden de ruimte zodra mensen deze wijn proefden. “Wow, wow, woow wat een smaak!” Deze wijn was voor veel mensen uiteindelijk de favoriet. Niet gek ook, want zo’n volle, ronde, typische chardonnay is moeilijk te weerstaan (niet voor niets is het nog steeds wereldwijd de populairste druif).

Toch vond ik de chardonnay zelf uiteindelijk een beetje vervelen. Ja, natuurlijk, superlekker en alles, maar misschien is het omdat ik zo vaak chardonnay drink – ik vond het, in elk geval voor deze proefavond, wat minder ‘interessant’. Neemt niet weg dat je deze wijn ábsoluut in huis kunt halen als je indruk wil maken op je gasten (en toch niet compleet blut wilt zijn).

 

 

Dominique Cornin Mâcon Chaintré
Bourgogne 2015 (13%)
17,95 euro

De grande finale!

Dit zegt de maker: “Deze wijn raakt je in zijn charme. Hij heeft een uitbundige neus van onstuimige witte bloem, vers fruit en aroma’s van citrusschil. Een glas van deze wijn in de hand is een bloem op een revers, een heldere waterkleur, het is lente weer dat het leven verwarmt. En ook: rode appel, appeltaart, specerijen. Zachte, heldere smaken. Prettige afdronk. Een glas vol geluk.”

Wijnhandelaar Peters: “Een echte tranentrekker! Heftige, zware wijn, complex, enorm veel body. Deze wijn is een explosie van smaak in je mond.”

OK, VERTEL ME MEER!

Dit is in feite ook een chardonnay, maar dan een uit de bourgogne. Handig ezelsbruggetje: witte bourgogne is in feite altijd chardonnay, tenzij anders vermeld. Macon is een stad in midden-Frankrijk, tussen Dijon en Lyon in, het behoort tot de zuidpunt van de bourgogne.

Het internet zegt dat deze wijn de op-een- na-hoogste Macon Chaintre-wijn is (op basis van de scores van critici). Deze wijn is het afgelopen jaar steeds populairder geworden.

WAT VONDEN WIJ?

Ik wist niet dat wijn naar appeltaart kon smaken, maar dat heeft deze wijn onomstotelijk bewezen. En dan bedoel ik niet zo’n vieze, kleffe, mierzoete supermarkttaart, maar écht lekker, subtiel geurend, jammie. Herfst in een glas.

Hoewel ik en mijn mede-wijninkoper iets anders hadden verwacht van deze wijn (voller, meer booming misschien?) kan ik wel duidelijk proeven dat dit de meest complexe wijn is van allemaal. Of is dat omdat ik wist dat ‘ie het duurst was? Hoe dan ook, door deze wijn heb ik ook ontdekt wat stenige/mineraalsmaak in wijn betekent. Het maakt me wel nieuwsgierig naar méér betere wijnen.

En dat komt goed uit, want over vijf weken is sessie 2!

0

Ook als je 25 en vrouw bent kun je best schrijven over wijn

Waarom zijn wijnschrijvers vaak mannen – en dan ook nog vaak grijze mannen?
Ik bedoel, ik ben groot fan van ze hoor:

Harold Hamersma, Nicolaas Klei, Ilja Gort, Hubrecht Duijker, Onno Kleyn, Mr. Vino op Culy.

Maar sinds wanneer is wijnproeven iets waar alleen oudere mannen over kunnen schrijven? (En áls vrouwen het doen, wordt het vaak in een hihi-giebel-lipstick-kadertje gegoten, zo van o kijk dat meisje eens en haar wijntje.)

Dat kan anders, vind ik.

Nu zou ik mezelf láng geen wijnexpert noemen, eerder een geinteresseerde beginner ;) Hell, ik heb niet eens één cursus gedaan en ik ken hooguit twintig druivenrassen, geen tweehonderd.

Maar je moet ergens beginnen, toch? Dus waarom dan niet hier en nu?

Wat ik namelijk wél heb, sinds afgelopen zondag, is een wijnclub. Samen met een vriendin verzamelde ik tien geinteresseerden om me heen en vanaf nu gaan we elke zes weken samen wijnproeven, telkens met een ander thema als leidraad. Om onzelf én elkaar meer te leren over wijnlanden en -streken, druivensoorten, smaken in wijn, et cetera.

En vooral: om beter te leren wat we lékker vinden.

Hier op Suushi zal ik van dat alles verslag doen. Soms kort, soms misschien wat langer. En aangezien ik op dit moment de halve bibliotheekvoorraad aan boeken over wijn heb geleend (van de grote Larousse-wijnencyclopedie tot een piepklein boekje over proeven), zou het zomaar kunnen dat ik af en toe ook wat leuke feitjes opschrijf hier. Opdat ik het zelf onthoud.

En vooruit, ook zodat ik misschien ooit, in de verre toekomst, ook zo veel weet als Harold, Nicolaas en Onno.

0

Ode aan de zomer van 2016

24 september. Nou jongens, ik kan het niet echt meer ontkennen: de zomer is écht wel een beetje voorbij. We hebben geluk dat het weer nog zacht is (ja oké, of misschien niet, want klimaatverandering en alles), maar zo langzaamaan gaan we richting herfst.

En nu ik eindelijk ook mijn (na)zomervakantie in Frankrijk heb gehad, is het tijd om eens terug te kijken. Want ik mag een groot deel van juli & augustus dan werkend hebben doorgebracht, er was tussendoor enórm veel leuks. Heel veel dat de zomer van 2016 bijzonder maakte.

Deze zomer was onder andere:

Verhuizen naar een groene wijk in hartje-Utrecht ♥ alweer voor de derde keer met Tom in een huis wonen ♥ beginnen met werken bij NU.nl ♥ eind juni een heerlijke midweek uitwaaien op Texel ♥ op 1 juli beginnen bij Einder in Nijmegen ♥ elke dag gezellig aan tafel lunchen met de leukste collega’s ♥ Elementary binge-watchen ♥ een zomerse avond op de Vierdaagsefeesten met Chaim ♥ de volgende ochtend om 7:00 uur 7 kilometer hardlopen over de dijk, naar Lent en Bemmel ♥  coverstory maken voor vakblad Adformatie ♥ Reiki-sessie in Amsterdam bij Vegadutchie ♥ af en toe nog schrijven voor de Volkskrant ♥ heel veel mooie boeken lezen (waaronder Griet Op de Beeck en de nieuwste Harry Potter!) ♥ happen en wijntjes bij Pronto Pronto ♥ vroege ochtenden hardlopen met Eline of Veerle ♥ rustige treinochtenden naar Nijmegen (wat fijn als het halve land op vakantie is) ♥ kooroptreden van Jaap in een Utrechtse kerk ♥ ijsjes halen bij Venezia op de Oude Gracht ♥ veel uit eten met Tom (o.a. bij Teus, de Markt, de Witte Zwaan, Jasmijn & Ik) ♥ Pokémon GO spelen ♥ mijn 25e verjaardag vieren met een berg vrienden om me heen ♥ feestje hosten & pizza regelen voor iedereen ♥ een hele stapel Tony Chocolonely krijgen van Wouter ♥ hardlopen bij Amelisweerd en zomaar minutenlang oog in oog staan met een hert ♥ oefenkamperen in de tuin ♥ vroege diensten bij NU.nl (om zes uur in de trein de zon zien opkomen!) ♥ lekkere wijntjes kopen ♥ een wijnclub oprichten ♥ in bad met dingen van de Lush ♥ ontmoetingen met de Ambitieuze Meisjes ♥  de Tilburg Ten Miles lopen in 1:31:52 ♥ semi-filosofische wijnavonden met Jaap ♥ wandelen & zwemmen bij de Kromme Rijn met Jaap en Jorg ♥ champagne en taart met Sabine ♥  parkhangen met Broer, Tom en Joyce ♥  op pad om columns te schrijven voor mijn werk ♥ weekendje Breda met Tom en zijn ouders ♥ het gekke besef dat sommige dingen die me nog erg bijstaan alweer vijf jaar geleden zijn – zoals de dag dat ik naar Taiwan vloog ♥ mijn NS Jaarkaart ♥ in de Dutch tub bij Sabine haar ouders ♥  de 21e verjaardag van Myrthe vieren op een prachtige locatie aan de werf langs de gracht (met witte ballonnen!) ♥  zomerjurkjes, slippertjes, pumps ♥ een verrijkende avond met Jorg ♥ nieuwe dingen kopen voor ons huisje en dat het allemaal steeds mooier wordt, steeds meer af ♥ het zo naar mijn zin hebben in Utrecht, meer dan ik ooit had gedacht ♥ voor het eerst in jaren weer kamperen ♥ en zo enorm genieten van mijn nieuwe werk, dat alles ineens zo klopt ♥ op bezoek bij neef Thierry in Chaumont ♥ met Tom op vakantie in de auto naar Zuid-Frankrijk en twee weken lekker he-le-maal niets doen (nou ja, bijna dan)

Natuurlijk waren er ook niet-zo-leuke dingen, zoals natuurlijk het fietsongeluk dat me flink gehavend achterliet. Maar zelfs dat leidde weer tot allerlei fijns, zoals dat Jaap en Eline & Joep voor me kwamen koken. En ondanks de pijn was twee weken op de bank liggen niet het einde van de wereld. Nu maar hopen dat m’n tanden na de klap niet nog schever gaan staan.

Maar woei, als ik het zo allemaal opsom was het echt een héérlijke zomer. Wat mij betreft kunnen we nog wel een paar weekjes nazomeren. En dan is het stiekem óók wel weer fijn dat het een tijdje herfst is, en winter. De zomer is dan wel mijn lievelingsseizoen, ik ga in de maanden van licht altijd héél hard op alles (want: TONNEN ENERGIE) en dat houd je natuurlijk niet maandenlang vol.

Dus dit zomermeisje ziet best uit naar herfstavonden met dekentjes op de bank, naar lekker thuis series kijken, warme maaltijden koken, rode wijn drinken (zelf gluhwein maken!). En natuurlijk naar pepernoten (pas in november, hoop ik), naar kaarsjes en chocomel, in bad na een lange werkdag, en uiteindelijk misschien zelfs naar sneeuw en fel, winters licht.

 

0

Smaak

Soms kan iemands mening echt voelen als een klap in mijn gezicht.

Ik moest in elk geval een beetje slikken toen Sylvia Witteman een dag nadat ik mijn vorige ‘Dit las ik in augustus’-blogje, met daarin een kleine lofzang op Haar naam was Sarah, op Twitter verkondigde dat dit boek ‘gruwelijke, kotsverwekkende kitsch was’.

En toen waren allerlei andere mensen (waaronder Ionica Smeets) het ook nog met haar eens. Zevenentwintig hartjes – and counting.

Uh, ja.

Het zijn mensen die ik hoog acht, die ik zie als expert/gaaf/intelligent/inspirerend. Mijn eerste reactie is dan dus om me te schamen voor mijn eerdere mening. En die bij te stellen. Meteen denk ik terug aan de passages die ik las in het boek: hmm, misschien waren ze inderdaad niet zo goed. Wellicht wás het allemaal wat cliché. Mogelijk had het veel beter kunnen worden opgeschreven – of nog liever, helemaal niet.

Ik probeer me voor te stellen hoe ik het ook ánders, kritischer, had kunnen lezen.

Tegelijkertijd wringt er iets in me. Want in alle oprechtheid: ik raakte wél meegesleept door het verhaal (net als overigens miljoenen mensen over de hele wereld), ik las het in een ruk uit en legde het met een diepe zucht weg. Ik piekerde er nog dagen over. En ik vind het fijn om soms zonder vooringenomen/kritische blik een verhaal te lezen. Er gewoon in op te gaan.

Vervolgens probeer ik dus die mening van Sylvia – toch iemand tegen wie ik opkijk en die in mijn ogen wel verstand heeft van schrijven/boeken/literatuur – voor mezelf te relativeren.

“Trek het je niet aan.” “De ander heeft ook maar een mening.” “Kwestie van smaak.”

Maar ja, dan lees ik door op Twitter en dan zijn er mensen die zeggen dat “sommige dingen nu eenmaal slecht zíjn“.

Is dat zo? Mogelijk – ik bedoel, ik moet zelf soms ook lachen om slecht geschreven teksten en ik gruwel ook bij te kazige blogposts af en toe (al zijn er op hun beurt vast ook weer mensen die gruwelen bij míjn stukjes tekst hier).

Maar waarom mag je ‘slechte’ dingen eigenlijk niet ‘goed’/fijn/lekker/inspirerend/indrukwekkend vinden? In de wereld van hoogopgeleiden wordt vaak nogal gelachen om boeken als Eat Pray Love, maar weet je, dát boek heeft voor mij zo rond m’n 19e daadwerkelijk invloed gehad op de manier waarop ik naar dingen keek. Sommige boeken die ik voor Nederlands moest lezen, zeiden me weinig.

Ik denk nog steeds: voor elk boek een levensfase, voor elk mens een verhaal. En nee, soms past het misschien niet, dan is er geen match, kunnen jij en het boek elkaar zelfs misschien niet uitstaan. Maar geeft dat? Mag iemand anders er daarom dan niet wél van genieten? (En is je beeld van de ander negatiever als je weet dat die zoiets ‘lagers’ waardeert? Waarom eigenlijk?)

Als iemand lekker Goede Tijden, Slechte Tijden wil kijken, nou en?
Als iemand fan is van Utopia, nou en?
Als iemand geniet van de ‘commerciele fictie’ van Dan Brown/Tatiana de Rosnay/Elizabeth Gilbert/Kluun/Saskia Noort, nou en? (En waarom zouden deze mensen níet alles wat ze in zich hebben geven, waarom kan er volgens de publieke opinie geen liefde zitten in iets waar geld mee is verdiend?)
En ja, ik las ook De Cirkel en aan dat verhaal denk ik twee jaar later nog stééds af en toe terug – zelfs al was het misschien niet fantastischprachtigmooi geschreven.

Getuigt dat alles van slechte smaak? En zegt dat dan iets over mij? Je kunt toch tegelijkertijd óók allerlei ‘high culture’ dingen mooi vinden? Waarom moet het een het ander uitsluiten? (En hoeveel mensen hebben Piketty/Hobbes/Luyendijk/Buwalda ongelezen in de kast staan – omdat ze zich graag afmeten aan die smaak maar intussen lekker snelle detectives lezen?)

Ik kan me wel voorstellen dat je, als je eenmaal héél veel boeken hebt gelezen – waaronder ook de meer ingewikkelde werken – je anders gaat kijken naar ‘simpele’ chicklits. Dat het je misschien niet meer bevredigt, dat het niet voldoet. Zoals een fles 3-euro-huiswijn niet meer voldoet als je goede chablis hebt leren waarderen. Maar betekent dat dat zulke boeken meteen ‘onwaardig’ zijn, bespuugd moeten worden?

Dankzij Haar naam was Sarah lazen duizenden, zo niet miljoenen mensen over de Tweede Wereldoorlog. Veel van die mensen hadden anders wellicht amper een beeld gehad van de oorlog. Al deze mensen stonden stil bij de gruwelijkheden, lieten ze op hen inwerken. Dankzij Eat Pray Love kozen vrouwen over de hele wereld hun eigen weg. En dankzij Goede Tijden, Slechte Tijden kunnen veel Nederlanders na een lange werkdag even lekker relaxen op de bank.

Natuurlijk is het geweldig dat er pareltjes van literaire werken bestaan. Dat er mensen zijn die zo mooi kunnen schrijven, dat het met recht Kunst mag heten. Ik geniet daarvan en met mij vele anderen. Laat er nog véél meer moois worden geschreven.

Maar ook verhalen die niet perfect verwoord zijn, kunnen mensen bewegen. Ook rafelige werken kunnen raken. Elk verhaal kan voor iemand op de wereld iets toevoegen. Al die dingen hebben ook een rol. O, misschien klink ik nu vreselijk pacifistisch, maar jongens, laten we alsjeblieft eens stoppen met doen alsof de ene mening belangrijker/groter/ontwikkelder is dan de andere.

Misschien is het net als met wijnproeven. Wijn kan góed zijn, of minder goed, en daar kun je over schrijven, daar valt een hoop in te leren en te herkennen (en net als met lezen is de sleutel: veel oefenen!). Maar snobisme maakt de wereld niet mooier.

En veel mensen zullen een toegankelijk Gall&Gall-wijntje van 10 euro veel lekkerder vinden dan een >100 euro-fles van een beroemd wijnhuis.

Dus jeej, leve huiswijn, en leve mooie chablis, wat fijn dat het allemaal naast elkaar mag bestaan.

0

Dit las ik in augustus

Augustus is natuurlijk al llaaaang voorbij, maar ik had nog niet geschreven over de boeken die ik afgelopen maand las. Dat waren er drie – en niet de minsten. Hier dan toch:

Tommy Wieringa – Joe Speedboot **(*)

Joe Speedboot was ook weer zo’n boek dat al jaren op mijn to read-lijstje stond. Misschien viel het me daarom juist wat tegen. Heel eerlijk: ik vond de hoofdpersoon gewoon vreselijk irritant en ik ergerde me aan het gebrek aan plot.

Ja, natuurlijk is het prachtig geschreven, staat het vol rake observaties. O, ik vind Tommy Wieringa zeker een goede schrijver. Onlangs raadden meerdere collega’s me Dit zijn de namen aan, dat ga ik binnenkort eens halen bij de bieb.

Maar ik denk dat boeken op het moment dat je ze leest moeten passen bij je eigen leven/ontwikkeling/gedachten op dat moment. Soms sla je erop aan, soms niet. Wellicht lees ik Joe Speedboot over tien jaar nog eens en ben ik dan wél diep onder de indruk, maar op dit moment was het ‘t niet voor mij. Sorry Tommy.

Jan Terlouw – Oorlogswinter ****

Sommige boeken las ik als tiener keer op keer (Harry Potter, de Thule-triologie van Thea Beckman), andere boeken heb ik om onduidelijke redenen nog stééds niet gelezen. Zo las ik Koning van Katoren pas rond mijn twintigste en Kruistocht in Spijkerbroek heb ik ook nog altijd niet uit (shame on me!). Vorige maand vertelde ik al dat ik Hasse Simonsdochter eindelijk las.

Ook deze maand las ik weer een jeugdboek: Oorlogswinter van Jan Terlouw. En dat viel niet tegen. Van vroeger herinner ik me dit werk als ‘dikke pil’, maar ik had ‘m eigenlijk zó uit. Goed verhaal. Hoewel ik al halverwege het boek m’n vermoedens had over hoe het zou aflopen, bleef het tot op het laatst spannend. In retrospect vind ik het jammer dat ik dit niet op m’n twaalfde al heb gelezen.

Tatiana de Rosnay – Haar naam was Sarah *****

Pas nu ik dit lees, besef ik eigenlijk dat ik direct achter elkaar twee boeken las over de Tweede Wereldoorlog. Het waren ook zulke verschillende verhalen… Goed, Haar naam was Sarah was ook zo’n boek dat al járen op mijn to-read-lijst stond. Nu dan toch. En waarom heb ik dat niet eerder gedaan?

Vanaf pagina 1 werd ik meegesleept en ik las de 337 pagina’s dan ook in twee dagen uit. Oef, wat een verhaal, wat een wereld. Heel blij word je van dit boek niet, maar nu, weken later, staat het allemaal nog scherp op mijn netvlies.

Als je dit boek nog niet gelezen hebt: doen. Deze staat absoluut in m’n top-3 voor dit jaar. (De film moet ik nog zien. Aanrader?)

PS. En dan lees ik net op Twitter dat Sylvia Witteman Haar naam was Sarah ‘gruwelijke kotsverwekkende kitsch’ vindt. En dat o.a. Eva Hoeke en Ionica Smeets het daarmee eens zijn. Ik ga dan een beetje aan mezelf twijfelen hè. Ben ik dan cultureel zo slecht opgevoed dat ik dit mooi vind? Of is het gewoon een kwestie van smaak en niets meer dan dat? (Ik voel me meteen minder intelligent als dingen die ik mooi vind ‘kitsch’ worden genoemd, hmpf.)

 

0