Skip to content

Maand: juli 2016

25

Morgen word ik 25. Dat vind ik best wel wat, hoor.

Toen ik dat op Twitter zei, reageerde iedereen natuurlijk met: ‘joh, dat is nog hartstikke jong’. En: ‘straks word je dertig, dan vind je dát weer een ding’. Of: ‘ik word bijna 40, dat is pas oud.’

Goed, vooruit, point made. Is natuurlijk ook zo.

En toch! 25. Jemig zeg. De tijd dat ik 18 was en op kamers ging om te studeren in Nijmegen, ligt ‘ver’ achter me (zo voelt dat ook wel een beetje, inmiddels).

ditdus

Vorige week werd ik door iemand van mijn oude studentenvereniging geïnterviewd. Ze zijn het verenigingsblad – dat ik een paar jaar leidde – nieuw leven in aan het blazen en in dat kader wilden ze wat dingen van me weten. Superleuk natuurlijk! De vragen drukten me ook wel een beetje met de neus op de feiten.

‘In welk jaar werd jij lid van Karpe Noktem?’

– Uhh, dat was met het bestuur van die-en-die… jaar zes als ik me niet vergis? Welk bestuursjaar zitten jullie inmiddels eigenlijk?

‘Haha, komend jaar treedt bestuur 13 aan.’

O ja. Zó snel gaat dat dus.

Nou moet ik natuurlijk ook niet overdrijven. Ik bedoel, ik zie deels nog steeds dezelfde mensen als toen, ook al zien onze levens er nu een stuk anders uit. Dat vind ik overigens sowieso ontzettend mooi om te zien: hoe al die mensen, die ik nu toch alweer een aantal jaar ken, hun vleugels aan het uitslaan zijn en gave dingen doen. Waren we toen allemaal ontdekkende en experimenterende studentjes, nu groeit iedereen in de rol die hem of haar, achteraf bekeken, altijd al zo goed paste.

De één is leraar geworden, de ander promovendus, weer een ander heeft een eigen bedrijf of werkt in de zorg of voor de overheid. Leuk is dat.

En ik, ik heb ook het gevoel dat ik steeds meer op m’n plek val. Later schrijf ik daar misschien nog wel eens meer over – het voelt nog steeds als een periode van transitie, van aftasten, en ik wil geen overhaaste conclusies trekken – maar ik kan vanuit de grond van m’n hart zeggen dat ik de leukste baan ter wereld heb. (Banen, in feite. ;))

Nu word ik dus 25 en al met al ben ik op dit moment behoorlijk tevreden met waar ik sta. (Dat mag je ook wel eens over jezelf zeggen, toch?) Soms vraag ik me wel eens af wanneer het moment was dat ik stopte mezelf als meisje te zien en vrouw werd. Volgens mij is dat ergens in de afgelopen twee jaar gebeurd.

(En ja jongens ik realiseer me dat het nostalgie-gehalte van deze post nogal hoog is.)

Goed, 25, volgens mij past het wel. Twintig voel ik me écht niet meer, dertig natuurlijk ook nog láaang niet. Morgen feest. En dan op naar nog een beetje meer.

Met brownies natuurlijk.

20142016
Zomer 2014 & zomer 2016.

 

 

2 reacties

Lekker eten in Utrecht: Jasmijn & Ik

Een goede kok weet zijn maaltijden zó te bereiden dat je als (semi-)vegetariër niets tekort komt.

Daar schort het nogal eens aan in Nederlandse restaurants (denk: de eeuwige geitenkaas-salade of pasta-met-groenten), maar níet bij Jasmijn & Ik. Dit Aziatische fusion-restaurant in Utrecht staat niet voor niets op vega-websites aangeprezen als ‘vegetariër-vriendelijk’.

Vooruit, de gegrilde eendenborst begeleid met flinterdunne pannenkoekjes is er óók ontzettend lekker, maar geloof mij, eet hier vegetarisch en je komt niets tekort. Sterker nog, na deze avond geloof ik weer steeds meer dat goed vegetarisch eten een groot deel van de oplossing van het vlees-probleem is.

Jasmijn & Ik dus. Ik was hier één keer eerder geweest, toen Eline in 2014 afstudeerde. Sindsdien wilde ik Tom er al mee heen nemen: hij houdt ook enorm van Aziatisch eten en moet nog een beetje overtuigd raken van het feit dat restaurant-voedsel ook lekker kan zijn als het vega is.

Deze week was het zover. En o man, wat was dit goed.

Foto: Jasmijn & Ik
Foto: Jasmijn & Ik

Jasmijn & Ik is Aziatisch eten in een modern jasje. De kaart heeft Chinese, Thaise en Vietnamese invloeden. Je kunt een aantal gerechten bestellen om te delen (Jasmijn-hapjes) of je kunt kiezen voor een viergangendiner, waarvan het hoofdgerecht ook weer uit vier gerechten bestaat (Jasmijn-banket). Wij gingen voor het laatste.

Vooraf kregen we eerst een amuse, een klein kommetje kokos-soep met gepureerde meloen en chili-olie. Daarna kwam het voorgerecht: een grote, dampende kom pittige bouillon. In het midden lag een grote (vlees)tomaat en verder zat er van alles in dat lekker was. Complexe smaken, goed in balans.

Het tussengerecht was een bakje met kleine stukjes watermeloen-salade, afgemaakt met onder andere basilicum, pinda’s (!), vissaus (!) en – opnieuw –  pepertjes. Met een mooigevormd stuk cassave-kroepoek ernaast. Hoewel mijn mond na het eten hiervan enigszins in de fik stond, schraapte ik m’n bordje tot de laaste hap leeg.

En toen kwam het hoofdgerecht!

20160714_211823
Deze foto doet absoluut geen recht aan de kwaliteit van het eten, maar ik had het te druk met smikkelen om foto’s te maken.

Vier grote borden kregen we geserveerd: smaakvolle groene curry met onder andere courgette, broccoli, asperges en een soort vega-stukjes die niet onderdeden voor vlees, een grote schaal Vietnamese koolsalade (die smaakte als friszoete vulling van goede spring rolls), daarnaast gefrituurde filodeeg-buideltjes met een vulling van mungbonen, soja en groenten – deze vond ik het allerlekkerst -, gewokte blokjes tofu in pittige chilisaus (dit smaakte naar de tofu in Taiwan).

Tot slot, speciaal voor Tom, een portie zachtroze gegrilde eendenborstfilet met een stoommandje flinterdunne pannenkoekjes en saus erbij. Afgaande op zijn reactie was dat ook erg smaakvol.

We aten onze buikjes rond, kregen daarna nog toetjes – gestoomde chocoladecake met kokosroom erbij, en spekkoek met o.a. passievruchtencreme – en toen was het ineens laat op de avond.

O ja, niet te vergeten: Jasmijn & Ik heeft zelfgemaakte limonade met citroengras, munt en gember die ongelofelijk lekker is (en verkoelend werkt in je mond). Vanavond dronk ik geen wijn en ik heb het geen seconde gemist.

Nadat ik op Instagram een foto postte van de avond, merkte Aniek terecht op dat je ‘het allerlekkerste eten in Azië eet’. Nietemin: Jasmijn & Ik komt er heel dichtbij.

WAT: Aziatisch fusion-restaurant
WAAR: Utrecht, Kanaalstraat (Lombok), ongeveer een kwartiertje lopen vanaf CS
BUDGET: 4-gangen ‘Jasmijn-banket’ is 34,50 p.p.; Jasmijn-hapjes kosten tussen de 6 en 12 euro per stuk
GAAN, WANT: zo lekker vegetarisch én Aziatisch eet je niet vaak
LET OP
: reserveer op tijd een plekje, want het zit er (ook doordeweeks) vaak vol

 

Laat een reactie achter

Dageraad

Zes uur ‘s morgens is het en ik zit in de trein. Buiten is het al licht en daardoor vind ik het eigenlijk helemaal niet erg om op dit tijdstip al wakker te zijn. De wereld is ‘s morgens vroeg altijd zo lekker rustig.

Ik ben op weg naar mijn werk in Hoofddorp. Met een omweg, want door werkzaamheden ligt het (directe) traject Utrecht-Schiphol eruit. Nu zit ik dus in de sprinter naar Overvecht, Hilversum, Weesp, om vervolgens alsnog via Diemen, Duivendrecht en Schiphol naar Hoofddorp te reizen. De route is bijna twee keer zo lang als normaal; genoeg tijd voor een blogje dus.

Al de hele week zoek ik naar een moment om te schrijven. Correctie: om hier te schrijven, want ik besteed een groot deel van mijn week schrijvend en dat vind ik heerlijk.

Twee weken werk ik nu bij Einder. De combinatie met #werkenbijnupuntnl (normaalgesproken op donderdag, deze zomermaand op donderdag, vrijdag én een weekenddienst aan huis) bevalt me prima. Goed, 45 uur per week werken (verspreid over zes dagen, plus reistijd van 2-3 uur per dag) is niet iets dat ik maanden vol wil/kan houden, maar nu het zo lang licht is vind ik het prima te doen.

Dan over Einder. Wat een geluksvogel ben ik zeg! Ik had het nooit kunnen vermoeden maar deze baan is alles dat ik wilde, en meer. Een fijne plek waar ik de hele dag kan schrijven over interessante dingen, maar dat niet alleen. Ik mag ook mijn eigen projecten van begin tot eind coordineren en ga de komende maanden/(jaren?) veel leren over communicatiestrategie. Bovendien organiseert Einder expert-meetings en schrijftrainingen, dus wie weet wat er allemaal mogelijk is in de toekomst…

Maar eigenlijk nog het belangrijkste: het is een geweldige club en ik heb ontzettend relaxte en gezellige collega’s. Elke dag lunchen we samen aan een lange, gedekte tafel. En dat alles in Nijmegen, stiekem toch nog een beetje mijn lievelingsstad.

Hoe mijn week er nu dus uitziet: maandagochtend stap ik tussen zeven en half acht in de trein. Dan ben ik half negen bij Einder. (Die reis valt me tot nu toe trouwens erg mee, want ik zit 55 minuten in dezelfde trein en dat is precies genoeg tijd om een boek te lezen/blogje te tikken/serie te kijken. Bovendien is het meestal rustig in de coupé – al vraag ik me wel af is hoe dat gaat als straks het collegejaar weer begint.)

Maandag, dinsdag en woensdag ben ik dan bij Einder. Donderdag – en deze maand dus ook vrijdag – bij NU.nl. De rest van mijn tijd besteed ik aan hardlopen, uit eten gaan (ik moet daar vaker over bloggen maar een review tikken kost altijd zoveel tijd!) en kopjes thee drinken met vrienden. Al met al is het een prima zomer.

‘Maar Suusie, ga je eigenlijk nog op vakantie?’

Zéker. In september, welteverstaan. Plan is nu om naar Zuid-Frankrijk te rijden met een tentje in de achterbak, maar dat vinden zowel Tom (die nog nooit gekampeerd heeft) als ik (die al tien jaar niet gekampeerd heeft en nog nooit zonder ouders) best spannend. Tips dus welkom. En ach, een beetje avontuur en uit je comfort zone is nooit mis. En dan zullen we wel zien.

20160715_062811

PS. Ik werd dus wakker met een push-bericht van NU.nl over de aanslag in Nice. En man o man daar schrok ik toch behoorlijk van – jullie waarschijnlijk niet minder. Moest de neiging  bedwingen om Tom direct wakker te maken, zeg maar. We gaan vandaag vast meer horen en de naschokken voelen.. Op dit moment weet ik verder even niet goed wat ik erover moet zeggen. Maar jongens toch, wat gebeurt er allemaal. En op 14 juli nog wel, de dag van de vrijheid…

1 reactie