Skip to content

Maand: juni 2016

Ongeluk

Goed, ik zou normaal dus niet zo gauw een post van Facebook 1 op 1 kopiëren naar mijn blog. Maar jongens, vergeef me want tikken met maar één hand gaat echt ontzettend langzaam…

Wait whut?

Hoi, ik ben een pechvogeltje. (Of eigenlijk een ontzettende geluksvogel hoor, want het had allemaal nog veel erger gekund.)

Vrijdagochtend, 08:47 uur. In een drukke stoet fietsers rijd ik – zoals elke dag – naar Utrecht CS. Ik ben al bij de Jaarbeurs, kan de fietsenstalling bijna zien liggen en mijmer een beetje over m’n plannen die dag.

BAM. Het volgende moment smak ik met m’n hoofd op het asfalt. Waar mijn fiets gebleven is? Geen idee, maar binnen een paar seconden realiseer ik me dat ik misschien hulp nodig heb.

‘Kan iemand misschien een ambulance bellen of zo?’

Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou moeten vragen en al helemaal niet voor mezelf.

Lieve mensen knielen meteen bij me neer, slepen me van de weg af, praten me kalm door die eerste minuten heen. Ik heb pijn, maar gek genoeg ben ik verder heel rustig. Kun je Tom bellen, vraag ik aan de man die het bloeden van mijn kin stelpt met een tissue. Hulp is al onderweg.

Ik lig op het bankje voor restaurant RUIG. Intussen hoor ik op de achtergrond een jonge vrouw snikken en ik begrijp de reden van mijn val. ‘Mijn keycord’, zegt ze, ‘die hing uit mijn jaszak. En ik rijd altijd zo lekker hard.’

Op het moment dat zij mij inhaalde op haar snelle fiets, haakte de lus precies in mijn stuur. Dat werd natuurlijk opzij getrokken en ik vloog, met een smak op de grond. Je verzint het niet.

‘Ai, da’s een ouderwetse “op je bakkes gaan”, zegt Patrick de aardige ambulancebroeder terwijl hij mijn gehavende gezicht bestudeert. Na wat eerste hulp mag mijn Tom me zelf in de auto meenemen naar het ziekenhuis.

Het meisje brengt mijn fiets naar huis, de andere behulpzame mensen vervolgen hun weg. (Kent iemand een Tom, donker haar, die werkt vlakbij de Jaarbeurs/Rabo-toren? Ik zou hem zo graag bedanken!)

Een groot deel van de dag zitten we op de Eerste Hulp. O ja, en bij de tandarts, want van twee voortanden is een hoekje af. Maar zoals gezegd: het valt alles “mee”. Ik heb geen hersenschudding, ik kan nog lopen. Niemand anders raakte gewond.

Niettemin was ‘t een flinke smak. De schade: gebroken elleboog (en mogelijk onderarm), gekneusde pols, 4 hechtingen in m’n kin, een blauw oog, zere kaak (goddank niet gebroken) en verder bont gezicht en schrammen op m’n hoofd en lijf. O, en die tanden dus.

Ik kan dus voorlopig niet met twee handen tikken, niet in bad, geen fietstochtjes maken en al helemaal niet hardlopen.

O ja, en niet eten, want mijn mond gaat niet ver open en zelfs op banaan kauwen doet zeer.

Maar hee, ik leef nog en het komt allemaal wel weer goed. Dus iemand nog tips voor goed vloeibaar voedsel?

Dus. Dat schreef ik gistermiddag, ruim 24 uur na het ongeluk. We zijn nu alweer een dag verder. En inmiddels:

  • Kan ik niet alleen smoothies en tiramisu eten maar ook roerei, een zacht wit broodje met hummus in babyhapjes gesneden, en zelfs vanavond zachte risotto met tomatensaus en mozzarella. Ofwel: ik ben prima gevoed ;)
  • Heb ik twee nachten plat op mijn rug geslapen met een onbruikbare arm. De eerste nacht in drukverband, afgelopen nacht voor het eerst met gips. Wonder boven wonder heb ik best redelijk geslapen, alleen het om 3 uur ‘s nachts wakker worden omdat de pijnstillers zijn uitgewerkt is niet zo fijn…
  • Maken paracetamol en diclofenac m’n dagen (en nachten) dragelijk
  • Is mijn linker oog nog wel roodpaarszwart (BADASS!) maar gelukkig al een stuk minder gezwollen.
  • Heb ik me er enigszins bij neergelegd dat ik de komende tijd niet kan hardlopen (meh) — Let wel, de eerste uren na de val verkeerde ik nog in de illusie dat ik misschien best met mitella kon gaan rennen :’)
  • Baal ik nog steeds vooral van het feit dat ik net weer in een lekkere werkflow begon te komen, die nu ruw wordt verstoord
  • Kreeg ik ONTZETTEND veel lieve berichtjes, sms’jes, tips en troostende woorden uit alle hoeken van m’n sociale leven. DANK JULLIE WEL LIEVERDS het helpt echt <3
  • Realiseer ik me dat ik echt het allerliefste vriendje heb, die niet alleen zorgt dat er eten is en voor me kookt, maar inmiddels ook mijn haar in een staart weet te doen, me onder de douche helpt, onvermoeibaar rustig en positief blijft en midden in de nacht opstaat om pijnstillers en drinkyoghurt voor me te pakken
  • Trouwens: douchen met een vuilniszak om m’n arm, niet echt mijn hobby
  • Heb ik alweer 1 seizoen Netflix-serie gebingewatcht (Orphan Black seizoen 4)

Zo, dat is het nu wel zo’n beetje. Morgen terug naar het ziekenhuis voor een afspraak met de arts die nog eens goed naar mijn arm gaat kijken. Daarna door naar de tandarts, die als het goed is mijn gebit weer heel gaat maken. :)

Later meer updates – ik heb zo’n voorgevoel dat ik de komende weken een hoop nieuwe dingen ga ontdekken en hé, ik moet toch oefenen in het tikken met 1 hand!

Maar echt, jullie zijn helden jongens. Duizendmaal dank voor alle liefde.

5 reacties

Semi-kort update-blogje

Wat vliegen de weken ineens weer. Zo zit je vijf van de zeven dagen thuis, zo ben je plots weer elke dag op pad. En ja, dan is er ineens ook een stuk minder tijd om te schrijven… Ik heb ontzettend veel plannen voor Suushi, loop over van de schrijf-ideeen, maar heb eenvoudigweg geen tijd om ze uit te werken. Luxe-probleem hè?

Goed, even kort dus maar. Wat spook ik allemaal uit?

vkstuk

  • Vorige week werkte ik een groot deel van de tijd aan een artikel voor Vonk, het zaterdagkatern van de Volkskrant. Over hoe media omgaan met rapporten zoals dat van de commissie-Oosting, over de Teevendeal. ‘Eerst nieuws brengen, dan pas filteren’…. Je kunt het hier lezen.
  • Tussen het schrijven door ook nog tijd voor hardlopen, chillen op m’n balkon in de zon met wijntjes & kletsen met vriendinnen.
  • En o ja! Ik schreef me in voor de halve marathon van Eindhoven. Op 9 oktober sta ik aan de start, samen met een paar vriendinnen. Spannend weer, zin om te trainen, yes, let’s go.
10kveerle
Samen met m’n nieuwe vriendinnetje Veerle beet ik alvast ‘t spits af, zondag.
  • Vrijdagavond nam Tom me als verrassing mee uit eten. In Maarssen, of all places, bij een espressobar (!) waar ze een paar keer per maand heerlijke driegangenmenu’s serveren. Je verzint het niet. Maar echt, dikke aanrader. Binnenkort meer hierover. (Al durf ik niet te zeggen wanneer – zoals ik zei, drukke weken.)
  • We gingen ook nog naar IKEA (op zaterdagmiddag nota bene! En we maakten zelfs geen ruzie!), gaven een berg geld uit aan nieuw meubilair en richtten de extra kamer in ons huis in als kleine werkruimte met bureau. Eerst fungeerde die ruimte vooral als berghok van zooi & verhuisdozen, dus ik ben blij om te zien dat Tom er op dit moment lekker aan het gamen is.
  • Al een maand wonen we nu in het nieuwe huis – wat zeg ik: vijf weken! En we moeten nog stééds de lampen en schilderijen ophangen.. en gordijnen kopen.. en overbodige troep in de schuur naar de kringloop brengen.. met andere woorden, die verhuizing houdt me nog wel even bezig.

Overigens genieten we intussen allebei wel enorm van het nieuwe huis. Toch was het best gek om vorige week de sleutels van ons oude plekje in te leveren. End of an era… Terwijde, je was fijn. Maar o, wat is het leuk om ineens zo dichtbij de stad te zitten en te kunnen lopen (LOPEN!) naar vrienden toe.

Deze week werk ik vier dagen bij NU.nl. Zo onderhand zitten mijn inwerkdiensten er bijna op; donderdag heb ik mijn eerste ‘echte’ dienst. Toch nog best spannend. Het is leuk op de redactie in Hoofddorp, ik werk in een gezellig team en leer veel nieuwe dingen op de economieredactie.

Tussendoor tik ik ook nog hard aan een andere deadline voor de Volkskrant en daarnaast ben ik ook bezig met een erg leuk stuk voor Adformatie. Dat hoeft pas eind juli af, maar aangezien die maand nog veel drukker gaat worden, schrijf ik het ‘t liefst zo veel mogelijk nu al.

Over anderhalve week gaan Tom en ik samen een paar dagen lekker naar Texel. Barcelona stond ook hoog op mijn travel wishlist, maar Tom wilde liever niet vliegen (want: klimaat!) en daar had ‘ie eigenlijk wel een punt. Dus waarom dan niet je eigen land verkennen? Nu ken ik Texel al redelijk, maar hij nog niet en het is een fijn eiland. Lekker burgerlijk wandelen, fietsen, spelletjes spelen en lekker eten… Uitwaaien bovendien, voor op 1 juli weer een hoop gaat veranderen.

Want dan begin ik drie dagen in de week als tekstschrijver bij Einder!

Ik kan niet wachten.

footosuus

PS. Kort, kort..ja ik weet het, 570 woorden is niet echt een kort blogje hè. Sorrynotsosorry.

 

Laat een reactie achter

Dit las ik in mei: over cavia’s, journalisten en Bobbi Eden

Sinds kort heb ik weer een abonnement op de bieb. Tot m’n achttiende (ofwel: zo lang het gratis was) kwam ik daar regelmatig, maar toen ik ging studeren vond ik 40-50 euro per jaar toch wat veel geld.

Nu denk ik: what was I thinking? 

Ik word ontzettend blij van de bieb. Net een boekhandel, met als verschil dat je ALLES gratis mee mag nemen. Hoe geweldig is dat? Bovendien is er sinds 2008 (toen ik er zo’n beetje voor het laatst kwam) een hoop veranderd. Daarover binnenkort meer in een apart bieb-blogje.

Dat je via de bieb zo makkelijk nieuwe boeken kunt ‘uitproberen’, heeft als voordeel dat ik nu van alles lees waar ik anders misschien niet voor gekozen zou hebben. Als in: ik geef alleen 20 euro of meer uit aan een boek dat ik echt graag wil hebben, niet aan een boek dat me alleen even een momentje nieuwsgierig maakt.

Deze maand las ik dus drie zeer uiteenlopende boeken. En dit vond ik ervan:

Paulien Cornelisse – De verwarde cavia ****

9200000057564881Een ‘sprinter’ was het bij de bieb, wat betekent dat ik een week de tijd had om het boek te lezen, voor het terug moest. Dat bleek geen enkel probleem: De verwarde cavia is een licht boekje dat je zo in een paar uurtjes treinen weg leest.

De verwarde cavia gaat dus over, uh ja, een cavia. Een echte. Hoewel, eigenlijk gaat het gewoon over ongemakkelijke sociale interacties op kantoor. Ik las laatst al een interview met Paulien Cornelisse in Volkskrant Magazine waarin natuurlijk ook werd verwezen naar haar nieuwe boek (interview door Sara Berkeljon is ook het lezen waard).

Goed die cavia dus. Daar moest ik best even aan wennen, ha. Sterker nog: tot halverwege het boek (en eigenlijk nog steeds) snap ik niet of het nu om een échte cavia gaat, of dat het een absurdistische metafoor is. (Ongetwijfeld dat laatste want ja hè, een pratende cavia op kantoor?!)

Then again: het boekje blijft me wel bij, misschien omdat het die factor absurditeit heeft. En zeker voor wie zelf dagelijks in de kantoortuin vertoeft, is het ontzettend herkenbaar, zag ik al toen Tom het boekje oppakte en de eerste paar hoofdstukken grinnikend las.

En aan het eind van het boek concludeerde ik: ik ben toch wel van die cavia gaan houden.

yolan-witterholt-de-journalist-als-zzperYolan Witterholt – De journalist als zzp’er ****

Van belastingregels tot ideeën pitchen en van tot ‘wat moet er op mijn website’. Met inspirerende ervaringsverhalen van collega-journalisten. Ofwel: een ontzettend handig en acuteel boek (eerste druk, juli 2015) voor elke freelance journalist.

Ik las dit boek net toen ik min of meer besloten had voorlopig alleen te blijven freelancen. Een paar dagen later veranderde dat volledig, maar dat terzijde. ;)

Toegankelijk geschreven, vol nuttige informatie en logisch ingedeeld. Dit boek verduidelijkt, geeft tips en stelt gerust. Must-have dus als je freelance schrijver bent!

Bobbi Eden – Het openhartige verhaal van Nederlands meest succesvolle pornoster ***

O haha, Suus las een boek over porno. Ja. En schrijft daar dan weer over, want hé laten we niet zo preuts doen.

Wist je dat veel pornoactrices een spons (!) inbrengen tijdens hun werk? Ik in elk geval niet. Toch is dit boek méér dan een boek over de industrie.

het-openhartige-verhaal-van-nederlands-meest-succesvolle-pornoster-bobbi-eden-boek-cover-9789038899831Het begint een persoonlijk verhaal: de vader van Priscilla (Bobbi’s echte naam) was alcoholist. Ze schrijft over de problemen in haar gezin, hoe ze al vroeg samen ging wonen met haar eerste vriend, haar eerste (half)naaktshoots als 16-jarig meisje en hoe ze zo langzaam het wereldje in rolde. Het is, en dat verrast misschien, een heel positief verhaal.

Vooruit, goed geschreven is het boek niet. Op een gegeven moment kon ik me (net als een lezer die reviewde op Bol.com) toch niet helemaal aan de indruk onttrekken dat ik een reclamepraatje voor haar website aan het lezen was.

Dat neemt niet weg ik het in een paar uur uitlas. Het grootste deel van het verhaal geeft toch een intrigerend inkijkje geeft in een wereld waar alle buitenstaanders hard – en vaak oppervlakkig – over oordelen. Daarom: best verrijkend.

 

 

 

Laat een reactie achter