• Wild women

    Wat een waanzinnig weekend had ik.

    Ik kan er veel meer vertellen dan in één blogpost past, en zou jullie het liefst overspoelen met verhalen. En tegelijkertijd lijkt het vreselijk moeilijk om de afgelopen drie dagen in woorden te vatten.

    Oké, eerst maar even de feiten dan. Ik ging naar een vrouwenweekend, georganiseerd door Margo. Ik had Margo nog nooit ontmoet, maar kende haar via iemand uit m’n studententijd. Margo coacht vrouwen, ze leert je om je wild and sacred zelf te zijn.

    En al jaren dacht ik: ooit wil ik nog eens een training bij haar doen. Al helemaal sinds ik – ook jaren terug alweer – blogs las van haar man, die vertelde hoe hun dochter en zoon werden geboren. Voor mij was dat een eerste kennismaking met hoe een bevalling ook zou kunnen zijn. Natuurlijk, niet-medisch, vanuit je oerkracht als vrouw.

    Anyway, die ‘ooit’ werd ineens dit weekend toen ons geplande Zwedentripje wederom niet doorging (stomme corona). Dus op vrijdagmiddag reisde ik naar een mooie plek in Gelderland. Al op de parkeerplaats ontmoette ik een vrouw in een mooie lange jurk, die met me meeliep over het groene terrein.

    Met lichte kriebels in m’n buik zette ik m’n OV-fiets tegen de boom. Oké weekend, kom maar op.

    Voor de rest van de tijd geldt: ik kan opschrijven wat we deden, maar dat doet alle ervaringen nauwelijks recht. Ik bedoel: ik kan zeggen dat we al vóór het programma officieel begon, zonder kleding in het zwembadje lagen om af te koelen (en dat Margo naar buiten kwam toen we in de zon lagen op te drogen, ze grijnzend om zich heen keek en zei: ‘My work here is done’).

    Ik kan zeggen dat we voordat we elkaars naam kenden, al helemaal los moesten. Letterlijk, als in: veertig seconden op je allergekst doen terwijl een ander toekijkt. Zo ram je het ongemak er wel uit, ja. ;-)

    Sowieso kwamen we pas zaterdagavond (!) toe aan vragen als ‘wat voor werk doe je eigenlijk’ – terwijl dat toch meestal een van de eerste dingen is die je vraagt als je iemand ontmoet.

    Nou, niet hier.

    Ik kan ook vertellen over het vele dansen; m’n kuiten waren er zondag stijf van. Over de dagelijkse sessies en rituelen om in je lichaam te zakken. In verbinding met jezelf, en daarna met de ander – met al je sisters, en met de aarde. Over elkaar minutenlang diep in de ogen kijken en zeggen wat je ziet. Nieuwsgierigheid, kwetsbaarheid, pijn.

    Ik kan delen hoe we vrijdagavond naakt om het vuur dansten – het regende, we waren al eens natgeregend en wilden niet nóg een jurk doorweekt hebben. En oké, zonder kleding dansen was ook wel enorm bevrijdend. Dansen als vrouw tussen vrouwen, en dan zonder de rivaliteit of oordelen die je daar misschien mee associeert. Het tegenovergestelde: pure acceptatie van jezelf en iedereen om je heen.

    Want weet je, dat was het misschien vooral: hier mochten we gewoon zijn.
    Wij mogen er gewoon zijn. Nee: we mogen er HEEL ERG ZIJN, wij vrouwen van alle vormen, leeftijden en achtergronden. I love you, and it is so easy to love you.

    We konden gewoon dansen, voelen, ervaren. Smeltwater, zo noemde Margo onze tranen. Alle tranen die eerder niet konden worden gehuild. Alle pijn die eerder niet kon worden doorvoeld. Hier en nu mocht het er allemaal uit.
    We dragen het samen. Voel maar.

    Ook bij mij kwam er een boel uit. Intens vond ik het moment dat ik midden in de gesloten cirkel stond, tegenover me een van de anderen, wiens handen ik vasthield. Ik voelde de blokkade en bijna op het punt dat het eigenlijk de bedoeling is dat we de plek zouden doorgeven aan een ander, barstte er iets in me. Voor mijn gevoel ging het veel te lang door en ik vond het ZO MOEILIJK om al die ruimte in te nemen – en zei dat ook. ‘Daarom is het juist zo goed dat je het doet’, kreeg ik terug.

    Ik ontdekte ook de waarde van rituelen. Hoe verrassend fijn het is, om een bak water intuïtief te versieren met veldbloemen, er olie in te druppelen, jezelf daarmee te reinigen. Laat maar van je af spoelen wat je niet meer nodig hebt. Om een offer te verbranden – iets dat symbool staat voor wat jou niet meer dient. Om elkaar te masseren in de zon, de ander lieve woorden toe te fluisteren. Om na elk ritueel waarbij we elkaar vasthielden even je handen op het gras te leggen – zodat je kan teruggeven wat niet van jou is (‘anders gaat het vanavond jeuken’). Om dansend op zoek te gaan naar je innerlijke meisje, en (later) naar je Queen.

    Om aan het eind van het weekend samen een kroon van gevlochten bladeren te maken, daar elk je eigen bloem aan toe te voegen en die kroon zo een van jouw kwaliteiten mee te geven. Daarna om beurten de kroon aan elkaar door te geven, en met de kroon op je hoofd jouw waarheid te spreken.

    Om te merken dat ik me zo gedragen voelde door de groep, dat het ineens niet meer eng was om voor vijftien vrouwen te spreken. Dat ik het zelfs fijn vond om de ruimte te voelen en me te mogen uiten – plots sprak ik niet eens meer te snel en ik struikelde ook niet over m’n woorden.

    Ik merkte ook dat ik elke dag een stukje meer rechtop ging lopen. Letterlijk: toen ik thuiskwam, had ik het gevoel alsof ik een paar centimeter langer was geworden.

    En diep vanbinnen weet ik: dit is nog maar het begin.

    3+
  • 14 podcasts die je niet wilt missen

    Schreef ik eind 2019 nog dat ik (eindelijk) het fenomeen podcast had ontdekt, inmiddels ben ik heel wat boeiende luisterverhalen verder. Podcasts laten zich nu eenmaal erg goed combineren met m’n dagelijkse ommetjes, en ook als ik in m’n eentje een flink stuk in de auto zit – zoals naar E in Groenlo – vind ik het prettig om me te laten meevoeren door een verhaal.

    Hoog tijd dus om jullie weer eens een lijstje favorieten te tippen. Nou ja, lijstje… zeg maar gerust: lijst. ;-) Daarmee kom je de zomer wel door, toch? Veel luisterplezier!

    1. Zwarte Muisjes

    Laten we beginnen met wat serious stuff. Zwarte Muisjes gaat over een belangrijk thema waar je nog (te) weinig over hoort: psychische problemen rondom de zwangerschap.

    Podcastmakers Maarten Dallinga (een man, wat ik extra tof vind in dit kader!) en Denise Hilhorst spreken met verschillende vrouwen die rondom hun zwangerschap depressief en angstig werden. En dat doen ze ontzettend goed. Ik denk dat deze podcast sowieso interessant is, of je nu wel of niet zelf een kinderwens (of al kinderen) hebt.

    2. Creatiedrift

    Weet je even niet meer waar je de inspiratie vandaan moet halen? Luister een aflevering Creatiedrift! In deze podcast gaat ontwerper Ruben Stelli in gesprek met creatieve makers, doeners en denkers. Elke aflevering gaat over het creatieve leven van degene die te gast is. Inmiddels zijn er bijna dertig afleveringen verschenen.

    Voor wie niet kan kiezen, deze vond ik erg interessant:

    3. Betrouwbare Bronnen

    Politieke junkies kennen deze podcast van Jaap Jansen en Pieter Gerrit (‘PG’) Kroeger vast al wel – hij gaat richting de tweehonderd afleveringen! Maar hoewel-ie me al een aantal keer getipt was, ben ik op de een of andere manier nu pas aangehaakt. Maar ik vind het mega-boeiend. Jaap en PG spreken over de laatste ontwikkelingen in de Nederlandse politiek – en belangrijker: voorzien dat geheel van historische context.

    Vaak is dat een ander perspectief dan je in dagelijkse analyses in de krant krijgt; ik merk dat ik door deze podcast echt genuanceerder naar gebeurtenissen ga kijken. Zelfs al zijn het soms ook een beetje twee mannetjes die hun mening als feit verkondigen. ;-)

    4. De Rudi & Freddie Show

    Deze podcast zou je kunnen zien als de links-progressieve tegenhanger van Betrouwbare Bronnen. Al doe ik De Rudi & Freddie Show daarmee ook enorm tekort, want Correspondent-auteurs Rutger Bregman en Jesse Frederik praten over veel méér dan Haagse politiek. Laatst wijdden ze bijvoorbeeld een aflevering aan plantaardig eten (Nog niet geluisterd? Doen!) en ze gingen ook in gesprek met de makers van de gevierde documentaire Klassen.

    Stiekem had ik de laatste jaren een beetje een Bregman-allergie ontwikkeld, maar daar ben ik door deze podcast van teruggekomen. Want eerlijk is eerlijk: die jongen stelt een hoop relevante zaken aan de kaak. En laten we Jesse Frederik niet vergeten, de journalist die helemaal in het toeslagenschandaal dook en er een boek over schreef. Mooi om iemand te horen spreken die zich écht verdiept heeft en dus niet zomaar wat roept.

    5. Cocaïnekoorts

    Ik ben gek op podcasts over misdaad. Je weet wel, van die series die zich ontvouwen als een goede detective (zoals Bob, El Tarangu en De Brand in het Landhuis – hieronder volgen er nog een paar). En als zo’n verhaal dan waargebeurd is, heb je al helemaal mijn aandacht. De NRC-podcast Cocaïnekoorts duikt in de misdaadzaak rond Ridouan Taghi, die ooit begon als jonge hasjverkoper in Vianen en uitgroeide tot een van de grootste drugsbarons van Europa.

    In vijf afleveringen nemen ze je mee in het leven van Taghi – en daarmee ook van de steeds extremer wordende georganiseerde misdaad in Nederland.

    Cocaïnekoorts

    6. De moord op Patrick

    Nog zo’n waargebeurd verhaal – en ditmaal echt een mysterie dat voortduurt tot op de dag van vandaag. De moord op Patrick (NPO 1) gaat over een cold case; die van tennisleraar Patrick, die op Tweede Kerstdag 2002 dood gevonden wordt in zijn appartement. Podcastmaker Sanne Boer bijt zich vast in het verhaal. Ze spreekt met de betrokkenen van destijds, en neemt jou als luisteraar mee in haar zoektocht en overpeinzingen. Inclusief het boeiende vraagstuk over waar journalistiek ophoudt en opsporing begint.

    Dit was zo’n podcast waarvan je merkt dat je tijdens het luisteren zelf allemaal theorieën ontwikkelt. Wie spreekt er de waarheid, wie liegt? Klopt het verhaal wel, waar zitten de gaten? En natuurlijk: wie heeft Patrick vermoord?

    De moord op Patrick

    7. De Kasteelmoord

    Nou, en mocht je nog niet genoeg moordzaken hebben geluisterd, dan kan ik de vierdelige VPRO-podcast De Kasteelmoord ook aanraden. De moord is blijkbaar al jaren een van de meest besproken zaken van België (wist ik ook niet). In 2012 wordt landheer Stijn Saelens dood aangetroffen in zijn kasteel. Zijn schoonvader is al snel hoofdverdachte. Wat is hier gebeurd? Was het inderdaad een moord in opdracht, en waarom dan? En waarom lijken er drie Nederlanders betrokken?

    Dit is een wat kortere podcast, die je tijdens een paar autoritjes zo uit hebt.

    De Kasteelmoord (podcast) - VPRO | Listen Notes

    8. Klimaattherapie

    Volgens mij heb ik deze podcast al op verschillende manieren geplugd hier op Suushi, maar blijkbaar stond-ie níet in m’n vorige lijstje tips. Dus toch maar even: Klimaattherapie is wat mij betreft een must-listen (is dat überhaupt een term?). Cecilia Adorée (die je misschien kent uit GTST) voelt zich ongemakkelijk omdat ze zo weinig weet over hoe het nou écht gaat met de wereld, en besluit op onderzoek uit te gaan. Dat levert een serie eerlijke en herkenbare gesprekken op.

    Bij haar aan tafel zitten experts uit allerlei hoeken: niet alleen de usual suspects op het gebied van klimaatverandering, maar ook bijvoorbeeld een psycholoog, een duurzame ondernemer, een boer – en zelfs sjamaan (en voormalig topsport-diëtiste) Saraï Pannekoek.

    Ook de ‘Solo-podcast‘, waarin Cecilia haar eigen inzichten en twijfels verwoordt, vond ik bijzonder treffend en herkenbaar. Sowieso is het mooi om door de afleveringen heen haar ontwikkeling te merken. De podcast begint vrij nuchter en zakelijk, en wordt naar verloop van tijd steeds spiritueler.

    Klimaattherapie de Podcast | himalaya

    9. Beethoven is meer dan een hond

    Heb je altijd al meer willen weten over klassieke muziek? Van m’n pianodocente kreeg ik de tip om Beethoven is meer dan een hond (NPO) te luisteren. In deze toegankelijke podcast nemen twee jonge meiden je mee in de (West-Europese) muziekgeschiedenis. Soms een tikje té popi-jopi vind ik persoonlijk, maar daarmee houden ze het wel luchtig –waardoor je blijft luisteren.

    'Beethoven Is Meer Dan Een Hond' van AVROTROS op Apple ...

    10. De Val van Srebrenica

    Zo ongeveer aan het andere einde van het spectrum (qua luchtig), maar wel steengoed, is De Val van Srebrenica (NTR/NPO). Twee jonge podcastmakers – die, zoals ze zelf ook zeggen, nog nauwelijks konden lezen toen de genocide in de Bosnische stad plaatsvond – duiken 25 jaar na de vreselijke gebeurtenis de geschiedenis in. Zelf was ik ook een kleuter toen dit gebeurde, dus ik vond het bijzonder (en belangrijk) om eindelijk eens echt te horen wat daar nu precies gebeurd is.

    De serie bestaat uit acht afleveringen; elke aflevering beschrijft één dag in de aanloop naar de val van de enclave. Wat gebeurde er precies, hoe zag de situatie eruit? En waarom kon het zó misgaan? Aan het woord komen mensen die erbij waren, wat het verhaal extra indringend maakt. Aanrader.

    De Val van Srebrenica

    11. Laura H. – de podcast

    Ook zo’n verhaal dat ik eigenlijk maar half had meegekregen toen het gebeurde: dat van Laura H., een meisje uit Zoetermeer dat afreist naar het kalifaat van IS – én daar uiteindelijk weer uit weet te ontsnappen met haar kinderen. Ook los van het verhaal is dit een fijne podcast, want Thomas Rueb (die een boek schreef over Laura) heeft een erg prettige stem om naar te luisteren. Je kent hem misschien wel van de podcast NRC Vandaag.

    Deze podcast is trouwens gemaakt door hetzelfde collectief als ‘Bob’ en ‘El Tarangu’.

    10 Podcasts die iedereen zou moeten horen! • BunnyHoppa

    12. Ondertussen in de kosmos

    Yes, ook de Volkskrant heeft inmiddels een wetenschapspodcast! Vooruit, zo ervaren als NRC (Onbehaarde Apen) zijn ze nog niet, maar ook Ondertussen in de kosmos beantwoordt boeiende vragen. Over ufo’s bijvoorbeeld, quantuminternet, kernenergie (do or don’t?) en over de vraag of enig kinderen zielig zijn.

    Stiekem vind ik het altijd extra leuk om deze podcast te luisteren omdat presentator Tonie Mudde (chef van de wetenschapsredactie) mijn leidinggevende was toen ik bij de Volkskrant werkte. Voelt dan toch meteen een beetje vertrouwd. :-)

    13. Schrijfvis

    Houd je van schrijven, dan word je vast erg gelukkig van deze podcast. Ik vind ‘m in elk geval erg leuk én nuttig. Schrijver Dennis Rijnvis (ook een oud-collega van me, we werkten allebei voor NU.nl) praat in zijn Schrijfvis-podcast met bekende schrijvers over hun schrijfproces. En dat doet-ie goed. De podcasts zijn inhoudelijk én vermakelijk. Zijn website vol tips trouwens ook.

    Blog maken? Zo regel je alles (van url tot logo en foto's ...

    14. VPRO Zomergasten

    Tot slot: heb je zin in nóg meer inhoud en vergeet je tijdens de zomervakanties steevast om Zomergasten te kijken (zoals ik)? Goed nieuws: de afleveringen zijn te beluisteren als podcast! En met ruim drie uur per aflevering ben je daar wel effe mee zoet.

    Ik luisterde tot nu toe twee afleveringen, die met schrijver Ilja Leonard Pfeiffer (goed!) en die met viroloog Jaap Goudsmit (ook interessant, zeker het stuk waar hij het heeft over wetenschap en fouten maken in je carriere). Voor de Zomergasten-fans onder ons: welke afleveringen moet ik ook zéker nog luisteren?

    Podcast Luisteren (PodNL): VPRO Zomergasten

    Weet jij nog een goede podcast die ik niet mag missen? Tip ‘m in de comments!

    0
  • Dit was week 23

    Een ouderwetse dagboekblog – da’s lang geleden! Maar hey, waarom ook niet. Vanavond neem ik jullie graag mee in m’n afgelopen week. Komt-ie!

    Maandag trok ik met de hoofdredacteur en vormgever van VLOT een eindsprintje om het nieuwe nummer in elkaar te zetten. Daar was ik de ochtend mee zoet; ‘s middags schreef ik een berg webteksten in B1-taal voor Einder. B1-taal is toegankelijk Nederlands, ofwel: eenvoudige woorden, korte zinnen. Ik haal er altijd veel plezier uit om een complexe tekst zó te hertalen, dat-ie voor iedereen makkelijk leesbaar is. Dus dit was een fijn klusje.

    Op dinsdag ging ik met de trein naar Woerden voor de tweede dag van een (tweedaagse ;-)) training Eindredactie. Net als vorige week was dat ontzettend leuk en interessant. Ik wilde al zo lang een gedegen basis leggen onder m’n redactievaardigheden en hiermee is dat behoorlijk gelukt. We hadden ook enorm geluk met de groep, het was een enthousiast en divers clubje mensen. De locatie was ook niet mis trouwens: we zaten in Kasteel Woerden, midden in het centrum van de stad, waar we tussen de middag konden genieten van een heerlijke lunch op het zonnige terras.

    Woensdag was het weer tijd voor een (kort) Einderdagje. Ik schreef aan een interview en werkte de reportage uit die al een paar weken op me lag te wachten. Suboptimaal, dat laatste, want mijn ervaring is dat je verhalen het beste kunt uitwerken vlak nadat je op pad bent geweest. Ook al had ik nu een bandje waar in principe alles op stond – het schrijft gewoon zoveel makkelijker als alles vers in je geheugen zit.

    Halverwege de middag ging ik de deur uit voor een middagje Spoorwegmuseum met voorleeskindje A! En wat was dat leuk, zeg. A is nu bijna zeven jaar en ze was al weken aan het stuiteren voor dit uitje. We hebben het mega-gezellig gehad met z’n tweetjes. Ook fijn om achteraf nog wat te drinken met haar moeder en grote zus. Wat waardevol toch, de band die ik met dit gezin heb gekregen.

    Donderdag begon ik éindelijk weer eens de dag met een ommetje. Ik had namelijk al een paar dagen flink last van m’n voet en moest veel moeite doen om mezelf uit een negatieve gedachtenspiraal te houden (‘shit nee, nu ben ik weer terug bij af’, ‘niet wéér’, ‘ik wil niet stilzitten’, dat soort gedachtes ;-)). Maar nadat ik woensdag juist ruim 13.000 stappen had gezet en daarna alle pijn verdwenen was, moest ik opnieuw concluderen dat de theorie van fysio M lijkt te kloppen. Die ontsteking komt niet door iets fysieks, maar wordt (vooral) getriggerd door spanning en stress. Eerder door mentale dan fysieke overbelasting dus.

    Kortom, niet in paniek schieten en gewoon – met mate – blijven bewegen, want da’s ook goed om je stresslevels laag te houden. En vooral maar weer eens dat meditatiekussentje opzoeken……

    Anyway, verder was donderdag weer een Einderwerkdag (vanuit huis, zoals alle dagen deze week, maar dat spreekt in deze tijd voor zich). Tussendoor ging ik even naar de kapper, voor het eerst naar Hairmonk op de Oudegracht. Daarin ben ik trouwens keihard geïnfluencet ;-), want vlogger Teske tagde deze kapper eens in een video en toen dacht ik: hé, dat is interessant. Nou, dat was het zeker – ik ben superblij met m’n nieuwe haar.

    ‘s Avonds besloten B en ik om eindelijk Henry te stekken. Henry is de grote paradijsvogelplant die we vorig jaar kochten; als je m’n vlogs volgt, heb je hem misschien wel eens voorbij zien komen. Nou gaat het gelukkig erg goed met Henry – zó goed, dat-ie nogal zijn pot uit groeide. Hoog tijd om twee baby-Henry’s een eigen pot te geven dus. We zijn nu een paar dagen verder en het líjkt er gelukkig op dat Henry I, II én III de operatie allemaal hebben overleefd.

    Henry II en III.

    Op vrijdag werkte ik nog een paar uurtjes voor Einder, maar eigenlijk voelde ik meteen ‘s morgens al dat dit niet zo’n lekker dagje ging worden. Ondanks een lange nacht slaap was ik móé, niet normaal. Rond de middag besloot ik dat ik beter nu kon rusten en maandag wat extra’s doen. Nou ja, en de rest van de dag heb je al kunnen lezen.

    Zaterdag werd ik gelukkig een stuk frisser wakker. Om iets voor 10 stonden E en J uit Groenlo voor de deur. E en ik begonnen de dag met een wandeling van twee uur langs het water, waarin we konden bijkletsen. ‘s Middags speelden we met zn vieren Pandemic Legacy seizoen 2 (we zijn inmiddels in oktober aanbeland) en ‘s avonds vierden we hun huwelijk bij de Witte Zwaan, een goed restaurant in De Bilt. Dat etentje was ons huwelijkscadeau voor hen, en nou zijn ze inmiddels al een jaar getrouwd – maar ja, lockdown. We waren blij dat we dit uitje nog voor onze verhuizing konden doen.

    We gingen full out met een zevengangendiner en bijpassende wijnen – al moet ik bekennen dat ik het na vier halve glazen voor gezien gaf, dat is tegenwoordig meer dan genoeg alcohol voor me. E en ik aten trouwens de hele avond veganistisch, en dat viel niet tegen zeg, wauw. Alle gerechten die je hieronder ziet, zijn dus volledig plantaardig! Ik moet bekennen dat we bij de friandises (niet op de foto) wel wat meesnoepten met de niet-vegan fudge die de heren kregen, hey, alles in balans.

    Zondag – vandaag dus – bakte ik een stapel pannenkoeken als ontbijt. We speelden een potje Spirit Island (zie foto linksonder ^), maakten een ommetje door de zon en deden daarna nog een laatste sessie van ons Legacy-spel. Het was een superfijn weekend met z’n vieren.

    Wat ik altijd zo fijn vind met E en J is dat we tijd samen hebben én de vrijheid voelen om onze eigen gang te gaan. ‘s Morgens gingen zij bijvoorbeeld een stuk hardlopen terwijl B en ik uitsliepen, tussendoor kruipt B even achter de piano voor een stukje jazz en ik kan ook gewoon wat aanrommelen in huis terwijl E op de bank zit te lezen.

    Als avondeten bestelden we Thais met z’n vieren, daarna zwaaiden we onze lieve vrienden uit en maakte ik nog een heerlijke avondrit op Ruby het Racemonster.

    En nu is het zondagavond; in m’n ooghoek zie ik op de tv dat het Nederlands Elftal z’n eerste wedstrijd heeft gewonnen. Toch leuk, ik ben benieuwd hoe snel de oranjekoorts gaat stijgen komende week. Maar eerst is het bedtijd; morgen om acht uur wil ik weer de deur uit zijn voor een ommetje. Kijken of het me lukt.

    Fijne week!

    0
  • Wintertripje

    Moe was ik gisteren ineens, heel erg moe. En ik wilde juist zo veel: een hele bak recepten posten op EAT bijvoorbeeld, want ik maak de laatste tijd weer allemaal lekkere nieuwe plantaardige dingen. Ik had (en heb) ook nog tig ideetjes voor blogs hier, ik wil weer een weekvlog maken maar kom er niet toe.

    Ik wil afspreken met vrienden en vriendinnen, samen wandelen door het bos en langs het water, er voor anderen zijn. Ik wil vaker naar musea met voorleeskindje A, door haar ogen de wereld ontdekken. Ik wil lekker weer uit eten in Utrecht, en alle dingen doen die nog op de lijst staan van dingen-om-te-doen-voordat-we-de-stad-uit-verhuizen.

    En ik móest ook nog veel, gisteren. Het interview dat al twee weken op me wachtte, moest bijvoorbeeld af voor het weekend. Moest het echt? Ja, eigenlijk wel. Natuurlijk gaan er geen mensen dood als ik het niet zou doen, maar deadline is deadline. Toch?

    Tot ik al twee uur naar m’n scherm aan het staren was en besefte: dit wordt ‘m echt niet vandaag.
    Volgens mij moet ik gewoon eerst uitrusten.

    Het was natuurlijk ook winter in mijn lichaam – dag twee van m’n cyclus. Niet gek dat ik zoveel vermoeidheid voelde (opvallend genoeg had ik relatief weinig buikkramp, in elk geval niet in de vlagen waarin ik het jaren heb gekend). En toen ik na een middagdutje wakker werd met migraine, wist ik dat het hoog tijd was om niet veel meer van mezelf te verwachten.

    Toen pas, ja. ;-)

    Ik ga in bed liggen, zei ik om tien voor acht tegen B.
    En plots voelde ik heel sterk: ik moet even alleen zijn. Dus zette ik een kop kruidenthee, sleepte het matras de studeerkamer in, legde een dekentje over mezelf heen en sloot m’n ogen. Een hand op m’n onderbuik, de andere op m’n hart.

    Voelen maar.

    De podcastaflevering die ik luisterde – over (eigen)waarde – raakte me. De aflevering daarna, waarin podcastmaker Rolien Magendans een opstelling doet over klein en groot zijn en op zoek gaat naar haar onbewuste blokkades, maakte ook bij mij veel los.

    Ik huilde en het voelde goed. Ik voelde dat ik rustig was, veilig. Dat de volwassen Susanne er voor kleine Suus kon zijn. Het valt moeilijk uit te leggen maar het was bijna of ik tripte, zo diep daalde ik af in mezelf.

    Grappig genoeg verdween de migraine.
    En ineens dacht ik: misschien hè, wilde die hoofdpijn me vooral wat vertellen. Kom nou liggen Suusie, rust maar even en doe je ogen dicht. Er valt hier binnen een hoop te beleven. Je moet er alleen wel zelf naartoe komen.

    Uiteindelijk viel ik in slaap, en vanmorgen was de mist in m’n hoofd een heel stuk opgetrokken. Ja, het is nog steeds winter en ook nog steeds een goed plan om rustig aan te doen. Maar vanbinnen voel ik me weer een stukje krachtiger. Het is alsof ik weer een laagje heb afgepeld. Weer een stukje minder bang en wiebelig ben. Weer een stukje rustiger, zekerder.

    Wat mooi toch, dat mijn lijf zoiets kan.

    Dat ik, door toe te geven aan die winter, een deurtje in mezelf weet te openen waar ik voorheen waarschijnlijk gewoon voorbij was geracet. Juist deze tijd van de maand, herinnerde een wijze vriendin me deze week nog, is een goede periode om te observeren wat er omhoog komt.

    Waar gaat je innerlijke criticus los op? Welke angsten en onzekerheden borrelen omhoog?
    Welke gedachtencirkels bewandel je?

    Niet dat je daar meteen iets mee moet – integendeel, waarschijnlijk wil je niets liever maar dat zou handelen uit angst zijn. Beheers je nog even, schrijf alleen op wat je observeert, formuleer milde intenties.

    Kun je daar straks in de lente mooi op los.

    0
  • Lat(er)

    Als ik een tijdje weinig blog, vind ik dat achteraf toch altijd jammer. Ik bedoel, ik weet heus dat het soms even niet anders is. Dat het niet redelijk is om van mezelf te vragen om na een lange werkdag schrijven-schrijven-schrijven ook ‘s avonds nog achter m’n laptop te kruipen. Dat er tijden zijn waarin ik zin heb om veel te delen, maar evengoed momenten waarop ik me wil terugtrekken.

    En toch. Toch denk ik ook: misschien mag de lat gewoon weer wat lager. Heus niet elk stukje hier hoeft het vorige weer te overtreffen. Dit is een online dagboek, het mogen ook best flarden zijn. (Wat helpt, is dat ik op SAN natuurlijk al dagelijks wat flarden noteer – nog steeds blij met dat plekje ook, het blijft zo’n goede oefening om telkens weer drie dingen te verzinnen die goed of fijn waren aan de dag.)

    Bovendien: vaak is een post die ik op het moment van schrijven bestempel als ‘flarden’, achteraf toch best een coherent stukje. Of in elk geval iets wat leuk is om te lezen – tenminste, dat merk ik zelf als ik via m’n related posts toevallig op een oud schrijfsel stuit.

    Uiteindelijk is het toch vooral de optelsom van alle gewone dagen, die samen je leven maken.

    En dan merk ik keer op keer hoe waardevol is dat ik registreer wat ik doe. Dat ik foto’s maak van de dingen die ik meemaak (helaas heb ik die gewoonte de laatste jaren een beetje afgeleerd, best jammer vind ik soms – al scheelt het wel een hoop schijfruimte in m’n iCloud), en dat ik erover schrijf. Vooral de combinatie, eigenlijk. Ik bedoel, teksten teruglezen kan me blij-nostalgisch maken maar met een foto reis ik soms in één klap jaren terug in de tijd, en voel ik me weer helemaal zoals toen.

    Anyway. Het is vrijdagavond, weekend en het was me het weekje wel. Veel goeie dingen hoor, maar ook een dag niet fit en een beetje een emotionele rollercoaster. Ik zit in m’n herfst, dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Vanavond zou een vriendin komen eten maar stiekem voelde ik opluchting toen ze ‘s middags appte dat ze niet kon komen (ze bleek contact te hebben gehad met een coronapatiënt).

    Gewoon maar even bijkomen dus.

    Samen maakten B en ik tabouleh bowls uit de Vegan Box (na een paar mindere maaltijden hadden we deze week gelukkig weer lekkere gerechten), na het avondeten besloten we nog een stuk te gaan wandelen en we eindigden op de bank met thee en de chocolade-kersentaart die ik vanmiddag haalde bij Gys. Dat laatste onder het mom van ‘nu kan het nog’, want jongens, over precies twee maanden krijgen we al de sleutel van ons nieuwe huis!

    Morgenochtend ga ik naar yoga. Yep, en dat bedoel ik letterlijk: ik ga naar yoga. Na maanden zoomen in de woonkamer – wat me overigens verrassend prima beviel – is morgen de studio voor het eerst weer open. Dat betekent niet meer om negen uur m’n bed uit rollen voor de les van half tien, maar wél weer profiteren van de fijne rustige sfeer die in de yogaschool hangt.

    Ik geloof dat ik er wel zin in heb. Verder op het programma: de 70e verjaardag van B’s mama vieren met pannenkoeken in het bos, en op zondag een fietstocht samen met een vriendin. De eerste keer dat ik sámen met iemand ga wielrennen; beetje spannend wel, maar vooral heel leuk.

    Wat zijn jouw plannen? Fijn weekend!

    Wat fietsen betreft krijg ik trouwens weer steeds meer de smaak te pakken! Maar daarover later meer. ;-)
    0