a little bit of everything, all rolled into one.

(c) xkcd.com

Jemig. Hoe moet ik in hemelsnaam mijn herinschrijving voor 2010-2011 voltooien? Studielink zegt: “orienteer je via de website van de instelling waar je wilt gaan studeren wat de gangbare procedure is.” De zoekterm ‘herinschrijving’ geeft op ru.nl geen bruikbare resultaten en op ru.nl/geschiedenis zelfs geen enkele treffer.

Help, hoe moet ik nu verder studeren over een maand?

Drie uur slaap en
twaalf uur reizen en
twee wijntjes en
vijf uur slaap en
acht uur werken en
zes uur slaap en
acht uur werken en
twee roseetjes en
vijf uur slaap en
negen uur werken en
zeven uur slaap.

Oh, en tussendoor nog hardlopen, boodschappen doen, Shrek The Final Chapter, Dexter, Zweedse lekkernijen, Being Human en een hoop gebabbel, gelach, gehuil en geluk. Ja, ik houd van zomer! Maar nu ga ik slapen. Acht uur lang, dan om vijf uur opstaan, tien uur werken en een Amaretto toe. Leven is fijn. :)

Hoe en waarom ik er precies mee in gestemd had wisten we beiden niet meer. Tijdens mijn werk gisteren vroeg ik me steeds af waar ik in hemelsnaam aan was begonnen. Van zijn vage hints twee dagen eerder werd ik niet veel wijzer: ‘een donderdag’, ‘leiderschap bij brand’, ‘je zou eens moeten leren falen’. Zaterdagavond stond in mijn agenda genoteerd. Eén belofte zou ik hem mogen laten doen, op een door mij gekozen moment. De vraag was alleen: wat, en wanneer?

Aan het eind van de middag pikte het rode busje me op. Mijn fiets werd achterin gelegd en ik mocht plaatsnemen op de passagiersstoel. ‘Je krijgt zo een kwartier om te eten,’ zei hij vanachter zijn zonnebril. Het was kwart over zes. We reden langs bekende plekken - tot nu toe had ik niets te vrezen. Hij parkeerde de auto op de stoep en mijn fiets in de garage. Ik kreeg wat drinken en een pizza. ‘Dit is het ontspannings-gedeelte, geniet er nog maar van’. Hij schoof een groen doosje mijn kant op - ‘je overlevingspakket’  - een wit fietslampje, een onbekend pilletje, een eiersnijder en een TomTom. Oh jee.

Hij dirigeerde me weer naar de auto en we reden de stad uit, een dorp in. Op een plein zette hij de auto stil. Ik wist behalve van de bordjes niet waar we waren. Pas toen ik de poster voor het raam zag hangen, begreep ik waarom we per se op tijd moesten zijn. Inception.. Ik mocht blijkbaar nog wat langer ontspannen. :)

Het schemerde al een beetje toen we 2.5 uur later weer naar buiten liepen. Mijn brein was verdraaid en versuft - echt, die film doet wat raars met je en dat was nu juist deze avond niet zo handig. Weer bij de auto pakte hij wat uit de achterbak. Een blauw flesje doorzichtige vloeistof en een gele doek hield hij voor mijn neus. ‘Luister, we moeten natuurlijk wel in de sfeer blijven… je snapt toch wel dat het niet anders kan dan…’
Ik had al bijna al mijn nagels stuk gebeten toen ik pas begreep dat hij een grapje maakte. ‘Maar dit is wel serieus,’ zei hij en hij pakte een andere doek en touw uit het dashboardkastje. Toen werd mijn wereld donker. We reden weg en ik had geen flauw idee waarheen.

Ik babbelde loos voor me uit van de zenuwen. Waarom deed ik dit ook alweer? Waarom vertrouwde ik hem eigenlijk? ‘Je bent goed in je rol van ontvoerd onschuldig meisje’, grapte hij. Ik was ineens niet meer zeker van de waarheid en liet hem beloven dat hij, wat er ook zou gebeuren, de hele tijd mijn hand zou blijven vasthouden. De gedachte ‘alleen zijn’ was enger dan ooit geweest.

Uiteindelijk werd de auto geparkeerd. Hij maakte de deur voor me open en hielp me overeind. Ik rook bosgeur en voelde zachte grond onder mijn voeten. Ik kreeg mijn tas in mijn handen gedrukt. ‘We gaan een stukje lopen. Nee, je blinddoek mag nog niet af.’

Ik was compleet gedesoriënteerd en bedacht me hoe naïef ik eigenlijk bezig was. Misschien was het geen grap, misschien was het een sluwe truc om mij te doen verdwijnen. Misschien speelde hij het spelletje met me mee. Alles was mogelijk, ik kon feitelijk geen kant op. Er was duidelijk niemand in de buurt. Op een gegeven moment stopten we. ‘Houd eens vast,’ zei hij en hij drukte een rol tape in mijn hand. Ik kreeg de kriebels. Had ik nou maar niet zoveel Dexter gekeken de afgelopen week… Even later werd de tape gelukkig weer weggestopt en we vervolgden onze weg, ik half wankelend maar zijn hand nog altijd vast.

Na een paar minuten stonden we weer stil. ‘Nu even wachten,’ zei hij en hij liet me los. ‘Waar ben je?’ zei ik zwakjes. ‘Blijf je wel hier?’ Ik hoorde hem rommelen in een tas en heen-en-weer lopen. Toen werd de doek van mijn hoofd geknoopt.

Drie seconden lang zag ik niets dan vlekken voor mijn ogen, toen keek ik om me heen. We stonden aan de rand van een vlakte in het bos (maar waar?). Op de grond lag een kleed met in het midden een klein rood doosje. Hij keek me breed glimlachend aan - zijn zonnebril was af. ‘Gefeliciteerd, je verjaardagscadeau.’

Na de eerste vertwijfeling (’blijven we nu hier?’ ‘gebeurt er nu niks meer?’ ‘waar zijn we in godsnaam?’ ‘waar had ik die eiersnijder dan voor nodig?’) kwam opluchting en nog meer ontspanning. Tot diep in de nacht lagen we in het bos onder het genot van chips en drinken, kijkend naar maan en sterren. Toen het te koud werd, liepen we samen terug door het donkere bos. De batterij van TomTom bleek leeg en de auto rook naar spiritus, maar we waren gelukkig binnen een kwartiertje thuis. Moe viel ik in slaap, vol van indrukken. Ik werd wakker en weet nog steeds niet zeker of ik alles heb gedroomd, al raad ik je wel aan om Inception te kijken.

1. Ik zou nergens anders willen wonen dan in Nijmegen.

2. Hardlopen door de avondzon is ook in Nederland fantastisch. Daarna een lauwe douche geeft een soort sauna-meer-effect.

3. Shrek - The Final Chapter is een leuke film, ook gewoon in 2D (ik heb nog nooit een 3D-film gezien en niet het gevoel dat ik iets mis).

4. Een krop ijsbergsla die al tijden in de koelkast lag voor ik weg ging, moet ik niet laten liggen als ik op vakantie ga.

5. De volgende keer als ik weg ga, verbied ik mezelf te internetten. Ik miste het bijlezen van een week lang mailtjes en facebookberichtjes.

6. Ik moet oppassen dat ik niet meteen de resterende maand vakantie volplan.

7. Wim is weg. (Voor de onwetenden: het is nu drie maanden geleden dat ik verhuisd ben en tot vorige week kon ik de Anonieme Onvindbare Schrijfster uithangen, thanks to het bordje ‘Wim Steegmans’ dat nog bij mijn deurbel hing. Nu heb ik een eigen plaatje.)

8. Het is fijn om weer gewoon mijn eigen ontbijt te eten met een krantje op mijn terras en te luisteren naar het gefluit van de vogels. Ik ben vrij, op alle mogelijke manieren. :)

1. Het is leuk om op vakantie te gaan naar een land waar ze niet met euro’s betalen. Geeft een - duh - vakantiegevoel. Het is ook stressvol: vind maar eens binnen drie seconden een munt van 1 kroon tussen de bonnetjesbrij in je portemonnee, als er in de bakkerij een lange rij achter je staat en de verkoopster je aankijkt met een daar-hebben-we-weer-zo’n-toerist-blik. Niet fijn.

2. In Zweden hebben ze ook lekkere verjaardagstaart. Zelfs zonder aardbeien.

3. Om half vijf wakker worden van het kraaien van de haan klinkt idyllisch, is vooral vervelend. Vooral als het dan al volledig licht is buiten.

4. De volgende keer gaat mijn laptop niet mee op vakantie.

5. De beste manier om af te kicken is de betreffende verslaving onbetaalbaar maken. Geldt in ieder geval voor sms’en.

6. Er is zo veel op de wereld waar ik niets van weet. Ik wou dat ik Zweeds kon spreken, kaas kon maken, een boerderij kon bouwen en net zo veel van vissen wist als de veertienjarige jongens die hier wonen op de boerderij.

7. Hardlopen door de heuvels in de stromende regen is heerlijk. Daarna de sauna in duiken en afkoelen met een sprong in het meer (nog steeds regen, en vijftien graden) makes even better. Echt.

8. De beste schrijfboekjes van de wereld zijn niet van Moleskine. Die zijn te koop bij de ICA voor 28 kronen. Jaja, ik heb een nieuw boekje gevonden, precies zo een als het Groene Boekje dat ik twee jaar geleden hier kocht. Maar dan blauw! Treinschrijfdagen, welcome back. Starting tomorrow. <3

9. Zomer is zo, zo fijn.

10. Ook op je verjaardag word je misselijk als je te veel olijven en kaasjes eet.

11. Misschien is het toch handig/leuk/interessant om een keer mijn rijbewijs te halen. Je mag hier als zestienjarige lessen met je ouders als instructeurs tot je op je achttiende klaar bent voor je examen. Voor een paar honderd euro heb je dat papiertje dus op zak. Zou ik dat ook kunnen doen, als mijn ouders hier gaan wonen?

12. Ik hoop niet dat Vero Moda haar Zweedse collectie ook in Nederland uitbrengt.

Om mijn huidige stopwoordje nog maar eens kracht bij te zetten. Nomnom.

PS. morgen vlieg ik terug naar Nederland. Is het daar grijs? Zal ik Scandinavisch Licht in weckpotjes voor jullie meenemen? Bottelen in flessen en vervangen door wijn op mijn verjaardagsfeest? Verpulveren tot poeder en mengen door het cakebeslag? Zaaien in de tuin en wachten tot het gaat bloeien? Mm.. denken jullie dat het door de douane komt?

Lieve Susanne,

Ik wil doen, meemaken, ervaren. Beleven, puur en heftig, nuchter of wasted, maar vooral onthouden en blijven genieten. Laat mij de liefde voor leven bedrijven.
Laat mij gaan, laat mij vrij zijn.

liefs van je negentienjarige zelf