a little bit of everything, all rolled into one.

Het tentamen is gemaakt, de wijnfles is leeg en mijn hart vervuld van rust en geluk. :) I did it! Ik heb een goed gevoel bij het tentamen, en dat ik dit weekend ineens alleen doorbreng (vriendinnetje Lois was niet lekker) was een teleurstelling maar ik verzin vast wel weer wat leuks. Ik ga in elk geval lekker uitslapen, bijkomen, sporten, koken en genieten van de blauwe lucht en felle zon.
Die toets Nieuwe Tijd haal ik wel!

Ja, zo kan het natuurlijk ook. Over modernisering gesproken.

Ik buste langs de bios en zag Alice, Shrek en Woody.

Ik heb nog nooit een film gezien in drie-dee.
Is dat nou zo bijzonder?

(en ja, dat zijn twee vragen)

vergeten restje herfst

hallo klein beestje

Buiten is het grijs, maar de adrenaline suist door mijn lichaam vanaf het moment dat ik wakker werd. Ik heb maar vijf uur geslapen, maar ik zit te stuiteren op mijn stoel. Het liefst ren ik naar buiten, schreeuw het uit en duik vevolgens 19 dagen lang de IKEA in. Jaaaaaaaaa, ik heb eindelijk een kamer die echt van mij is!

Gisteravond heb ik mijn negatieve beeld van kijkavonden moeten nuanceren, want ditmaal ben ik dus WEL de gelukkige geworden! Om half zes stapte ik het huis binnen en om kwart voor zes liep ik weer naar mijn fiets, met het gevoel dat ik zojuist een tentamen had gemaakt. Trillend, after-stresst en ik-weet-niet-wat-ik-ervan-moet-denken-en-ik-wil-er-niet-over-praten-gedachtes. Tegelijkertijd ergens hoopvol en nieuwsgierig. Nou, wie weet…
Het was op het nippertje hoor, dat ik nog mocht komen kijken. Eergisteren vond ik heel toevallig in mijn Hotmail Ongewenste E-mailbox een ‘reactie van de verhuurder: kamernet.nl’. WAAAH, dacht ik, vast te laat. En inderdaad, een paar uur later werd ik verwacht en gezien ik andere afspraken had, ging ik dat niet redden. Teleurgesteld mailde ik terug dat ik niet kon komen.

Toch zat er gisterochtend opnieuw een mailtje - nu wel gewoon in m’n inbox. ‘RE: reactie van de verhuurder.. bladiebla’. Of ik toch nog wilde komen, omdat de kijkavond niet helemaal was geworden wat men ervan had verwacht. YAY, ik maakte dus nog kans!

De jongen die me rondleidde was hartstikke aardig en relaxt, net als de twee meiden die er in de woonkamer ook bij kwamen zitten. Eigenlijk was er weinig reden om zenuwachtig te zijn. Toch kwam ik zo nu en dan niet uit m’n woorden, praatte te snel en te blij en frunnikte continu aan m’n armband. Voor ik wegging piepte ik nog dat ik in de dagelijkse omgang wat relaxter ben dan wanneer er een kwartier lang drie paar ogen op me gericht zijn. ‘Ah joh, maak je geen zorgen, daar kijken we wel een beetje doorheen. Gisteren waren de meeste nog veel zenuwachtiger’, werd ik gerustgesteld.

En toen ging ’s avonds, in de bus tussen Tilburg en Riel, mijn telefoon. Een onbekend nummer verscheen op het scherm en mijn hart sprong op. Het zou toch niet… We laten sowieso iets weten, was me verteld. Als je het  niet bent geworden, sturen we een sms en als we je hebben uitgekozen, bellen we!
Tien minuten later was donkere lucht buiten ineens niet erg meer. Het regent, maar mijn wereld is honderd keer zo mooi. (:

Foto’s en details volgen, maar wel in een afgeschermd logje. (;

Woei, het waait hard vandaag. En jeej, ik heb weer helemaal zin om no-nonsense blabla-blogjes te doen en zo’n nieuwe lay-out werkt natuurlijk ook fijn mee. Ik ben inmiddels weer helemaal beter en hard aan het studeren voor mijn derde grote tentamen dit studiejaar. Het is eigenlijk de eerste tentamenweek dat ik 100% gemotiveerd ben, het graag goed wil maken en ook tijd en rust kan vinden om dat te doen. Voelt goed! Het vak heet Nieuwe Tijd en dat is niet zoals je misschien denkt ‘het heden’, maar de vroegmoderne tijd (dus 1500-1800, van de boekdrukkunst tot het Congres van Wenen). Super interessant vind ik het, veel leuker dan Oudheid en Middeleeuwen. De ontdekkingsreizen, oude oosterse culturen, barokke paleizen en idealen van de Verlichting wakkeren mijn motivatie aan. Ik zit nu in het Frankrijk van de zeventiende eeuw en het is gek om steeds te lezen over Louis - maar dan XIII, XIV en XVI, helaas gaat het niet over vriendjelief.

Nee, voor vriendje is er in het weekend weer tijd. We gaan lekker samen een paar dagen bij hem in Eindhoven zijn en genieten van (hopelijk) lenteweer, films, Pasen en elkaar. Ik ben van plan een zondagse brunch in elkaar te knutselen en ’s avonds krijgt hij een lekker driegangendiner van me - die had hij nog een keer tegoed. Foto’s volgen na het weekend wel, ik heb er in elk geval al enorm veel zin in! Kennen jullie dat, van die hang-dagjes samen met je liefste waarop je eigenlijk weinig anders doet dan elkaar knuffelen, elkaar met glimoogjes aankijken en jubelen hoe fijn dat is?

Dan is er nog minder leuk nieuws. Gisteren hebben we ons laatste konijntje, Ash, in laten slapen. In december vertelde ik al dat Snow er niet meer was. Haar zusje heeft het verbazingwekkend lang volgehouden in haar eentje, maar kreeg niet meer de kans om op te warmen na de lange koude winter. Al een paar jaar had Ash een blind oog, en dat was de laatste tijd helemaal gaan ontsteken. Gisteren had ze het opengekrabt en was het helemaal gaan bloeden, zag er vreselijk uit. Ineens at ze niet meer en zat stil in een hoekje… nee, geen fijne beslissing om te maken maar zoals mama al zei: “Hoe lang laat je haar dan zo doorgaan? Tot het nog erger wordt?”
Nu hebben we geen huisdieren meer, en dat is toch wel een beetje raar.

Zo, een kwartiertje verder ben ik, mijn pauze is weer om. Ik duik weer mijn historische vraagstukken, luister naar de huilende wind en wacht intussen geduldig af op die storm van vragen van jullie! (;

Het is wit, het is rood, het is zwart. Simpel, bovenal. De hele winter had ik een blij thema op Suushi en nu het lente wordt, haal ik de kleur weg. Ingewikkeld?
Ach, welnee. Er is nu immers genoeg kleur buiten de digitale wereld. (: