Snelheid

Ik heb heel veel knopen,
maar m’n bijl is bot

Dat hakken wil dus maar niet zo lukken

Misschien als ik pumps aantrek, wortels rasp
appeltaart bak, of chili con carne

Of me in glimmend trainingspak hijs en met stampmuziek aan
keihard ga hakken
hakte
gehakt

O,
het zaagde maar door
dus ik besloot in een flits:

Rot op met je knopen
geef mij maar een rits

4 dagen in Málaga

Nog nagenietend van Cuba boekte ik begin februari een vliegticket naar Málaga. Meer Spaans, tapas, zon en avontuur, daar had ik wel zin in.

Vier dagen dus in Zuid-Spanje. Alleen, zonder plan. Ik boekte een hostel, schafte een reisgids aan – tot zover m’n voorbereiding, want tot op het laatste moment was ik druk met allerlei andere dingen.

23 maart was het zover! Donderdagochtend stapte ik in de trein naar Eindhoven en ruim op tijd was ik op de luchthaven. Mijn enige zorgenpuntje, namelijk of mijn medium-sized backpack zou voldoen aan de strenge bagage-eisen van Ryanair, bleek ongegrond. Zonder al te veel gedoe kwam ik door de veiligheidsscans heen. Ruim drie uur later landde ik in Málaga.

OKE, DACHT IK. EN NU?

M’n reisgids leerde me dat ik voor 1,80 euro met de trein in het stadscentrum kon komen. Eenmaal daar bedacht ik dat het slim was om eerst m’n hostel te vinden, zeker omdat mijn telefoon bijna leeg was en ik het adres nergens had uitgeprint. Zonder verdwalen vond ik het Lights Out Hostel -leve MAPS.ME!

MAPS.ME is de offline kaartenapp die in Cuba al een aantal keer mijn leven redde ;) Ditmaal downloadde ik van tevoren de kaart van Málaga en dat bleek een slimme zet. Niet alleen wijst de gps-functie je prima de weg, ook staan op de kaarten een boel restaurantjes, winkels en andere nuttige plaatsen.

En wow, wat een hostel! Wie naar Málaga gaat, raad ik van harte aan om hier te overnachten. Voor 15 euro per nacht slaap je in een comfortabel bed, in een frisse en schone kamer met je eigen stopcontact. De badkamers hebben een regendouche, de toiletten zijn schoon (da’s in hostels soms wel anders) en alle kamers worden dagelijks grondig gelucht en gereinigd (da’s ook wel eens anders). Onder de bedden zijn grote lades die je met een (zelf meegebracht) slotje kunt afsluiten. Als je – zoals ik – met niet te veel bagage reist, past alles daar makkelijk in.

Het hostel heeft ook een keuken waar je je eigen maaltijden kunt koken, een koelkast waar je eten in kunt bewaren, een gezamenlijke ruimte én dakterras met cocktailbar.

En o ja, had ik al gezegd dat de locatie perfect is? Direct naast de Mercado Atarazanasde grote en enorm leuke markthal waar je o.a. stapels vers fruit en verse sapjes kunt halen, en dichtbij alles. Ik ben fan!

WIJN EN CHURROS

Goed, eenmaal gesettled & spullen gedropt besloot ik op ontdekkingstocht te gaan in de stad. Bovendien had ik inmiddels behoorlijk honger gekregen – het was al bijna 4 uur en ik had sinds m’n ontbijt niets meer gegeten.

Na wat omzwervingen belandde ik op het terras van een tentje op de hoek van een levendig plein. Ik bestelde een salade met brood en een glas witte wijn. Vakantiemodus AAN!

De rest van de middag struinde ik verder rond in de stad. Ik zat een tijdje in de zon op het Plaza de la Constitución, at churros bij Casa Aranda (volgens m’n reisgids de beste van Málaga), las een boek en keek wat rond. Stiekem wachtte ik een beetje op de avond; in het hostel kon je voor vijf euro een maaltijd eten mét gratis sangria erbij en ik hoopte dat dat een goede gelegenheid zou zijn om andere reizigers te ontmoeten.

EN DAT WAS HET!

Dat vind ik nou het leuke van alleen-reizen: in een mum van tijd heb je gesprekken met mensen van over de hele wereld. Andere soloreizigers zijn net zo goed op zoek naar gezelschap, dus je vindt altijd wel iemand om drankjes/hapjes mee te doen of samen dingen mee te ondernemen. Fijn, ook omdat je zo spreekt met mensen aan wie je anders voorbij zou zijn gelopen – omdat ze jonger, ouder of gewoon anders zijn dan jij. Als je reist, waardeer je iedereen veel sneller zoals ‘ie is, is mijn ervaring. Iedereen heeft zijn verhaal.

Lang verhaal kort: ik besloot mee te doen met de pub crawl die dagelijks werd georganiseerd en de avond eindigde urenlang dansend in The Gallery, één van de clubs in Málaga. Ik vond deze club zelf trouwens niet heel geweldig, maar het was lekker om te dansen, in het bijzonder doordat de muziek erg leek op wat in Cuba werd gedraaid. Om half vijf kroop ik moe maar voldaan in bed. ;)

Nee, ik besloot me niet te wagen aan tequila. Maar de tinto de verano smaakte ook prima ;)

BEETJE  CULTUUR SNUIVEN

De volgende ochtend bleef ik lekker lang in bed liggen. ;) Eenmaal wakker en opgefrist sprak ik met Maike, het Duitse meisje dat ik een avond eerder had leren kennen, af om samen de stad te verkennen. We streken neer op een terrasje aan het Plaza de la Constitución en genoten een tijdje van de zon.

Daarna wandelden we naar het Alcazaba, het ‘Alhambra’ van Málaga. Dit Moorse fort ligt op een heuvel die uitkijkt over de stad. Gaaf om te zien en doorheen te lopen.

Toen we trek kregen, sleepte Maike me mee naar een superleuk vega-eettentje. We aten er heerlijke fajita’s en zaten uren te kletsen over van alles en nog wat.

Na een pitstop van een paar uurtjes in het hostel sleepte ik Maike en Adrien, een Parijzenaar die we ook in het hostel ontmoetten, mee naar een wijnbar/proeflokaal dat om de hoek van het hostel bleek te zitten. Verwacht in Antigua Casa de Guardia geen chique gedoe, maar gewoon een lange toog met daarachter enorme tonnen wijn waar direct uit wordt getapt in kleine glaasjes. Ze schenken er voornamelijk zoete witte wijn uit de streek (o.a. Moscatel). Leuke ervaring!

’s Avonds at ik weer in het hostel en daarna was ik zo gesloopt, dat ik (enigszins) op tijd naar bed ging.

Met een krijtje schrijft de barman het totaalbedrag op de bar. Deze 4,60 betaalden we voor drie glaasjes wijn – niet slecht, toch?

Dakterras van het hostel.

RENNEN IN DE ZON

Zaterdagochtend besloot ik voor het ontbijt een stuk te gaan hardlopen! Ik vind hardlopen op reis altijd heel leuk, omdat je vaak veel meer van de omgeving opneemt dan wanneer je ‘gewoon’ een stadswandeling maakt of met de bus gaat.

Ik liep onder andere een stuk langs het strand en legde in totaal 7 kilometer af. Meestal ben ik niet zo goed in rennen vóór ik iets gegeten heb, maar dit ging eigenlijk best lekker.

Terug in het hostel had ik weer met Maike afgesproken om samen op pad te gaan. We haalden een heerlijk sapje bij de overdekte markthal tegenover ons hostel, de geweldige Mercado Ataranzas. Sowieso heel leuk om een tijdje over deze markt te struinen: superveel fruit, noten, olijven, groenten (vlees, vis) – alles ziet er even heerlijk uit.

Ja, dat zijn aardbeien (!) daar vooraan. Gigantische én smaakvolle dingen voor 1 euro per kilo…

Dit sapje met biet, appel, citroen en gember kwam als geroepen…

Daarna gingen we naar La Recova, een typisch Andalusisch ontbijt-restaurantje dat verstopt zit achter een winkeltje vol broccante kitsch. Ik denk dat dit tentje inmiddels de weg naar de LonelyPlanet heeft gevonden, want het was er behoorlijk druk (hij stond ook in mijn Nederlandse reisgids).

Niettemin het wachten waard: verse toast met allerlei smeersels, olijfolie, tomaten, koffie, thee en sap… En dat alles voor 2,50 euro per persoon. Nice!

BEETJE HIER, BEETJE DAAR

Zaterdag slenterden we verder wat door de stad, dronken koffie/chocomel, aten nog wat hier en daar en gingen tenslotte naar het Picasso Museum. De beroemde schilder is geboren in Málaga en daar zijn ze in deze stad natuurlijk maar wat trots op. De moeite waard, dit museum! Informatief, afwisselend en precies ‘groot’ genoeg als je het mij vraagt.

Plaza de la Merced.

De ‘cola cao’ (warme choco) en carrot cake bij Noviembre waren érg lekker.

Selfie in de winkelstraat ;)

SEQUENCE

’s Avonds was het weer tijd om uit te gaan! Zaterdagavond, leuke stad, fijne mensen…wat heb je nog meer nodig? Ditmaal besloot ik niet mee te gaan met de pubcrawl, maar m’n eigen plan gemaakt. In de afgelopen 2,5 dag had ik immers genoeg leuke barretjes voorbij zien komen tijdens m’n ontdekkingstochten.

Maar niet voordat we nog een potje Sequence speelden op het dakterras. De Saudische Mohammed had dat spel bij zich – ik kende het nog niet, maar het was zeker voor herhaling vatbaar (en niet alleen omdat hij en ik wonnen ;)).

De avond bestond verder uit dansjes en drankjes. Om kwart over drie ’s nachts bedacht ik me pas dat de zomertijd was ingegaan – nou ja, de volgende dag kon ik toch weer uitslapen.

Blacklight etc..

En toen was het alweer zondag! Tijd voor een fietstocht – want ik had gehoord dat dat ook heel leuk was om te doen in Málaga. Na een ochtend chillen in de zon op het dakterras (het was eindelijk echt goed warm en windstil!) gingen Maike, ik en Annika – een ander Duits meisje dat bij ons was aangesloten – op zoek naar een plek om fietsen te huren. De ‘gewone’ fietsen waren helaas allemaal uitverkocht, dus toen huurden we maar e-bikes. Dat bleek, toch wel een beetje tegen mijn verwachting in, een prima ervaring.

We fietsten een heel stuk langs de kustlijn (gaat lekker zo, op 25 kilometer per uur!) en streken tussendoor ergens neer voor goeie lunch.

Juist ja… lunch ;)

Deze salade met zalm, avocado, feta, broccoli en olijfolie was echt to die for. (Ja, er zat wat vis in… ik ben een travelling omnivore, zo is besloten tijdens deze reis ;)).

& HET LAATSTE AVONDMAAL

Rozig en tevreden van de zon en het fietsen keerden we tegen de avond weer terug in de stad. In mijn beste Spaans boekte ik telefonisch een tafeltje bij Vineria Cervantes, een populaire wijn- & tapasbar waar we twee dagen eerder al tevergeefs hadden geprobeerd een tafeltje te krijgen.

Wat een goed idee bleek dat! De tapas waren fantastisch, de wijn zo mogelijk nog beter en het was leuk om met vijf verschillende mensen aan tafel te zitten en zo een heerlijke laatste avond te hebben.

Na middernacht dook ik m’n bed in – stiekem alsnog te laat, want om 04:45 uur zou de wekker gaan… in alle vroegte (6:25 uur) zat ik weer in het vliegtuig naar huis.

Wat een heerlijk weekend zo, zeg. Málaga is een fijne stad en zo even een paar dagen op avontuur, dat ga ik vaker doen!

Acht dingen over nu en onlangs

Allemaal half-afgemaakte blogjes in m’n concepten staan, geen tijd om te ze uit te werken. Te veel te doen, te veel te leven. Een goed teken, denk ik, maar wel een reden om af en toe stil te staan en op te schrijven wat er dan allemaal gebeurt. Puntsgewijs dan maar weer eens, in een lijstje.

  1. Morgenochtend vlieg ik naar Málaga. In mijn eentje. Tom is op wintersport met z’n werk en ik dacht: laat ik dan ook maar wat leuks gaan doen. Bovendien miste ik na Cuba wel m’n dagelijkse portie zon, Spaans en chillheid, en ik vond van alleen-reizen ook zo ontzettend leuk dat je allerlei verschillende nieuwe mensen ontmoet. Geen concreet plan verder: (klein) backpackje op m’n rug, reisgids mee en zien waar de dagen me heen leiden.
  2. Afgelopen zondag liep ik mijn derde halve marathon. Samen met de liefste Aniek legde ik 21.1 km af – incl. hand in hand over de finish. O ja en Eline, die stoere Eline van mij, die liep gewoon even 35 kilometer – in voorbereiding op de marathon van Rotterdam. Ik ben enorm trots. Op haar, op ons, op alles. En ik geloof dat ik eindelijk m’n hardloopvibe een beetje terug heb. Op naar een PR op de 10 KM-Marikenloop. Wie is er ook bij op 22 mei?
  3. Ik schreef weer een stuk voor de Volkskrant. Zaterdag stond ‘ie erin; over levenscoaches. Wie zijn al die mensen, wat doen ze en wat hebben we eraan? Lezen kan hier.
  4. Het is zo leuk om weer in alle vrijheid grote verhalen te kunnen maken. Binnenkort een stuk van mij in Radboud Magazine, het alumniblad van m’n oude universiteit. En als ik terug ben uit Málaga, ga ik voor de VK weer wat maken. Allemaal leuke dingen.
  5. Maar het leukste is eigenlijk nog wel dat zo’n verhaal maken – dat stiekem ook best wat tijd/energie kost en soms stressvol is – niet hoeft. Ik doe het omdat ik het leuk vind. Want eigenlijk héb ik natuurlijk al de leukste baan van de wereld.
  6. (Jeetje even hoor, wie had een jaar geleden gedacht dat ik me nu in zo’n luxepositie zou bevinden?! Hashtag-dankbaar en zo. Maar echt.)
  7. O ja en er waren ook nog verkiezingen. De journalist in mij zegt: ‘stil, vertel nooit je politieke voorkeur, wees neutraal!’ maar ik vind dat ik – zeker nu ik driekwart van mijn tijd tekstschrijver ben – best mag zeggen dat ik heb gejuicht toen bleek dat Lisa Westerveld tóch in de Tweede Kamer komt. (Dat was nog wel even spannend zeg.)
  8. Inmiddels is het half elf en ben ik behoorlijk moe. Tas inpakken nu (ja ja, lekker last minute Suusie) en naar bed. Morgenvroeg vliegen.

Tot gauw!