a little bit of everything, all rolled into one.

Op de eerste avond van de zomervakantie waren mijn tentamen en werkstuk beiden zwaar gefaald, was mijn facebook-relationship status opnieuw single, mijn fietsband lek en oogde het weer triest miezerig. Duidelijk tijd voor troostvoedsel. Onderstaand recept is fantastisch geslaagd met dank aan Bart, AH XL Nijmegen (mijn nieuwe werkgever!) en die ene goede witte wijn. Het vormt bewezen een goede bodem voor een avond hangen in het koude Goffertpark en vanachter de hekken gratis meeluisteren naar Editors en Muse. Ook volledig geslaagd. Omnom. Broer ook, trouwens, en Inge en al die anderen die het mij nog niet verteld hebben.
Lieve mensen, geniet!

Tagliatelle met prei en zalm

Nodig voor 2 personen:
- tagliatelle, zoveel je wilt
- 1 bakje (200g) zalmsnippers
- twee uitzonderlijk kleine preien (of iets gelijk daaraan)
- 1 half-verschrompelde gele paprika uit de koelkast
- 1 bakje philadelphia bieslook light
- zout en peper naar smaak
- beetje olijfolie

1. Breng water aan de kook en bereid de tagliatelle volgens de verpakking.

2. Was de prei en snijd ‘m in grove stukken. Doe hetzelfde met de gele paprika. Of kijk toe terwijl je kookmaatje het doet.

3. Verhit olijfolie in een kleine koekenpan en roerbak de paprika 5-7 minuutjes. Breng op smaak met versgemalen zwarte peper. Zet intussen nog een pan water op en kook hierin de prei tot deze beetgaar is (maar niet doorgekookt/slap - je kunt na twee minuutjes besluiten nog wat extra pasta toe te voegen, maar wacht daar niet te lang mee).

4. Giet de prei af en roer het bakje philadelphia door de groenten. Voeg de gele paprika en de zalmsnippers toe en laat het geheel nog even doorwarmen op laag vuur.

5. Eet de zalm-prei-shizzle op een bedje van tagliatelle en/of gooi alles meteen door elkaar. Serveer bij voorkeur met witte wijn. Doop een Beesie de naam Ultra Supermassive Muse Preitje voor extra gezelligheid, of verzin zelf wat leuks. Geen gekke dingen doen.

Als geschiedenisstudent kan ik natuurlijk niet om een zekere datum-tic heen. Ik onthoud de data van de gekste dagen; op de basisschool kende ik de verjaardagen van alle kinderen uit mijn klas uit m’n hoofd, ik weet nog dat ik op 4 augustus 2005 voor het eerst naar Amerika vloog (en niet door de stempel uit mijn paspoort op te zoeken!) en nu ik voor mijn tentamens leer, zijn data een van de makkelijkste dingen om erin te stampen.

Het wordt pas echt interessant, wanneer mijn hoofd gebeurtenissen met elkaar gaat verbinden. Zowel mijn eerste als mijn tweede lange relatie begon op de 23e van de maand; zo vierde ik dus op mijn verjaardag (23 juli) respectievelijk vijf en zes maanden verkering in 2007 en 2009. Mijn nieuwe cutie ontmoette ik op 5 november op een feest en precies een half jaar later, op het Bevrijdingsfestival, raakten we voor het eerst goed aan de praat.

Zo zijn er nog meer van die dingen. Ze zijn nu verre van relevant.
Er is 1 dag in het jaar die de afgelopen jaren telkens weer een verpletterende indruk achterlaat - positief of negatief. Zeventien juni is om een of andere reden vaak een memorabele dag. Ik werd dan ook met een gek gevoel wakker vandaag toen ik besefte dat het weer 1706 is.

Op 17 juni 2006 kreeg ik mijn eerste vriendje - het weekendretour Tilburg West-Houten Castellum prijkt nog steeds op mijn prikbord.
Op 17 juni 2007 overleed mijn wiskundeleraar, Berend Wielens, onverwacht aan een hartaanval. Hij was de beste leraar ooit en het maakte dat ik een negen voor wiskunde op mijn eindlijst wilde zien. Dus dat deed ik, als eerbetoon.
Van 17 juni 2008 herinner ik me niets. Ik had genoeg aan mijn hoofd.
Op 17 juni 2009 slaagde ik cum laude voor mijn eindexamens.

Nu heb ik straks het laatste tentamen van mijn propedeusejaar. To P or not to P, thats the question. ;) En, misschien nog meer bijzonder: binnen enkele uurtje krijgt mijn grote broertje te horen of hij is geslaagd voor zijn havo-examens. Ik ben nu nog ‘veilig’ thuis, maar ergens heb ik kriebels in mijn buik bij de gedachte aan wat deze dag verder in petto heeft. Het zal zeker bijgeloof zijn, maar ach, wat zou het?
Het maakt de dag een beetje magisch. :)

Volgend stukje in de archieven-reeks behoeft weinig uitleg: ik zat net een maand in de derde klas en was de grootste en stoerste tiener van de onderbouw. :)

Lunchtime!

Nog een punt dat ouders zorgen baart: de grote pauze op school. De middelbare school welteverstaan. Op de basisschool is er nog enig toezicht in de vorm van ‘overblijfmoeders’ die een wanhopige poging doen de kinderen discipline bij te brengen (’Nee Daan, twee schepjes suiker in je thee is genoeg. Geef maar hier die suikerpot - nee, geef terug, nu, of je krijgt een extra taak corvee - wacht, Dáán, kom eens hier, - NU!’).
Op de middelbare school wordt het allemaal anders. Dan is er opeens die vreselijk aantrekkelijke catering, de snoepautomaten en de mogelijkheid je brood te dumpen in een van de honderd tafelprullenbakjes die overal in de aula te vinden zijn. Tja, en dan roept heel Nederland wanhopig dat de jeugd te dik wordt, teveel ongezonde dingen eet en dat het bijna hopeloos is, de hele samenleving ‘verdikt’, ten onder gaat aan vet-tacks blablabla… maar intussen zijn de suikerwafels wél twee keer zo goedkoop als de broodjes gezond. Zeg nou zelf, dan is de keuze toch makkelijk gemaakt? Zeker als je dan naar de inhoud van je broodtrommel kijkt en daar een hoopje platgedrukt, snel in je ochtendhaast in elkaar geflanst brood weg ziet schimmelen..

Wie nemen er nog brood mee naar school, en eten het ook echt op? Juist, de wuppen! (voor de niet-scholieren onder ons: brugklassers dus) En niet zomaar brood, nee, dat wordt dan vervoerd in een keurig broodtrommeltje waar allerlei lekkernijen zitten, varierend van witte broodjes tot stukjes appeltaart en winegums, speciaal en met liefde door mama klaargemaakt voor de kleine scholier. Die kleine scholier kan het de eerste weken natuurlijk nog niet over zijn of haar zuivere hartje verkrijgen om die heerlijke broodjes weg te gooien en in te ruilen voor een goedkope lolly (tja, wuppen moeten rondkomen van hun magere portie zakgeld he..).
De broodtrommel zelf is trouwens ook nog een hot item op zich. Zeer populair op dit moment zijn de grote groene Albert Heijn-broodtrommels, uitgevoerd in knalgroen of oranje (zeker in de Bonus.. ‘zooo handig, die KON ik niet laten liggen lieverd! Twee voor de prijs van 1 nog wel, ideaaaal toch?!’). Compleet met een rond plaatsje voor een appel, gezond bedoeld maar waar natuurlijk nog een extra zakje snoep in gepropt kan worden.
Een klein wandelingetje door de aula een paar dagen geleden zei genoeg over de populariteit van die dingen. Valerie en ik telden maar liefst 20 (!!!) Appie-trommels, alleen al bij de wuppen!
Stelletje na-apers. Ik voorspel dat ze binnen een maand verslaafd zijn aan de diepvries-suikerwafels, de verbrande appelflappen en de oudbakken worstenbroodjes. De volgende dag zijn er dan extra corveediensten nodig vanwege overvolle prullenbakken.. leve de vuilnisemmer! ;)

Ja, ik geef het toe: mei is niet mijn schrijfmaand dit jaar. Verscheen er twee jaar geleden in april geen enkel stukje op XIZY, nu moeten jullie het op Suushi doen met afgeraffelde lijstjes en simpel knip- en plakwerk. Niet veel beter, inderdaad.
In het echte leven vermaak ik me prima, hoor. Ik ben gelukkig. Om ook jullie blij (en trouw) te houden heb ik nu een plan. Tijdens een nostalgische internetsessie duikelde ik namelijk wat oude weblogberichtjes op en eigenlijk was ik verrast door mijn eigen vijftienjarigheid. Destijds schreef ik op ASMYD en droomde ik van de bezoekerscijfers die ik nu heb. Daarom de komende tijd meer, maar hopelijk beter knip- en plakwerk. Ach, ik heb toch een redelijk excuus, als geschiedenisstudente. Leve de archieven!

De jeugd van tegenwoordig…

Jongeren computeren teveel, dat hoor je overal. De Medische Encyclopedie is uitgebreid met het hoofdstuk ‘computerverslaving’ en de eerste afkickklinieken schieten als kool uit de grond om zwaarverslaafden zo snel mogelijk beter te maken. Waar vroeger iedereen een hond wilde, is nu de muis het favo huisdier. Deze is zelfs via internet te bestellen en wordt gratis thuisbezorgd in kartonnen doosje. Makkelijk, snel, easy as Dell.
Huiswerk maken, wat is dat? Simpel: surf naar scholieren.com, zoek op onderwerp en print je werkstuk uit. Want ja, gestoorde oude ventjes (lees: leraren) die niet eens weten wat een Blackberry is (’nee mevrouw, geen sappige fruitsoort’), zullen ook wel geen e-mail hebben. Zelfs ‘herrieschoppers’ zijn verleden tijd. De nieuwe hangjeugd bevindt zich niet meer in afgelegen speeltuintjes met volbekraste klimrekken en hobbelpaardjes, maar op Myspace en Hyves. Ouders en leraren weten zich geen raad met ons. De opvoedbladen puilen uit van de nieuwste onderzoekresultaten en de wat-mag-wel-en-wat-mag-niet-lijstjes en zelfs de mediatheek is niet meer veilig: msn is immers ook op internet te vinden.

Zou de vakantie dan een oplossing zijn? Misschien dat onze ouders ons dan eens een paar weekjes kunnen wegslepen achter ‘dat ding’? Wellicht doet een ‘rustieke camping in een prachtige omgeving’ (ofwel: primitief in een tentje, zonder elektriciteit, laat staan computers) ons goed? Kortom: zou er een kans zijn dat onze vierkant vergroeide ogen ooit weer wat ovaler worden?

Alle jeugdforums werden natuurlijk meteen volgespamd over dit hot issue: how to survive. In de wildernis, zonder computer EN tussen mensen die de technische ontwikkeling van een Neanderthaler hebben. Het was het MSN-onderwerp van het moment. De oplossing was door al dit brainstormen daarom snel gevonden: gewoon meegaan naar dat ene saaie Franse dorpje om een ‘toeristische wandeling’ te maken langs dat ene mooie dorpskerkje, in de hoop daar ergens in een stoffig hoekje van een bruin cafeetje een bejaard beeldscherm te vinden dat staat weg te rotten tussen het stof.
De jeugd kan niet zonder computer, daar komt het op neer.

What about me? Ben ik een standaard-jongere - en kan ik dus niet zonder mijn geliefde, geweldige, glimmende Dimension 3000? Een grondige inspectie van mijn toetenbord leverde het volgende resultaat op. De M en de N zijn niet meer leesbaar, van de D ontbreekt de halve cirkel zodat deze nog het meest lijkt op een E zonder midden-streepje en op de enter, spatiebalk en backspace zit een afgesleten plek. Bedenk daarbij dat ik mijn computer nog maar anderhalf jaar heb en je weet al hoe laat het is…(ja, tijd om een nieuw toetsenbord te kopen).
‘Juryleden’ (in de vorm van mijn broertje en mijn ouders) verklaren bovendien dat het ‘oorlog’ is als ik in een kamer aan het computeren ben (met hun woorden: ‘aan het rammen op het toetsenbord’).

Misschien moet ik dus maar eens een maandje zonder gaan proberen. Eens kijken wat er IRL (in real life) wordt uitgevoerd door de doorsnee volwassene die niet ook al door het computervirus is opgeslokt. Ik zou er zelfs een onderzoekje over kunnen starten, met als hoofdvraag: “Wat was de populairste vrijetijdsbesteding v.Wds (Voor Windows)?’ Is m’n geschiedenisleraar ook weer tevreden.

Maar een leven zonder computer, kan ik dat? Oh wacht maar, NATUURLIJK kan ik dat, let maar op. Sterker nog: morgen begin ik. Wens me succes, jullie horen nog van me. Via dit weblog zal ik jullie dagelijks op de hoogte houden van mijn missie. ;-)

Vandaag suis ik na.
Volgens mijn liefje is dat alles wat ik mag zeggen; hij suggereerde zojuist dat ik nu maar gewoon op enter moet drukken, publiceren en dan maar zien wat er gebeurt. Maar hij was er niet bij, heeft nog maar half mijn verhalen gehoord en heeft dus geen recht van spreken. ;)

Gisteren was, om met Michiel en Kristan te praten, awesome. Ik praatte gisteren dan ook veel met Michiel en Kristan. Midden in het drukke Wageningen op een versleten bank, in het park onder het genot van vermaak, fairtrade falafel en avondzon, backstage gesneakt op een hoge muur aan de rand van een gracht, brak in de bus en op mijn kamer met thee.
Veelzijdig dus in vorm en inhoud, en toch schets ik nu lang geen compleet beeld. Er was ook Judith, die me door de straatjes van Wageningen naar de juiste eettent leidde, er waren een groep toffe mensen uit Delft die ik helaas te kort heb gesproken, er was mede, er was stiekem getapte rose, er was eerst zon en toen kou (en dus had ik behalve mijn eigen kleding nog een trui van Michiel en een jas van Warmold aan), er was Jille, er waren nog meer Karpe Noktem-medereizigers, er was twee keer durum doner (maar nul keer voor mij, yek), er waren vier cadeautjes en een Twix.

Natuurlijk was er meer. Ja, mijn eerste Bevrijdingsfestival was absoluut geslaagd. En nu is er mijn liefje, bij wie ik op schoot zit en die mijn aandacht wil.. ik geloof dat we weer gaan borrelen. Ik denk dat ik morgen nog suiziger en nog Suusiger ben. :)

Jeetje, wat is het alweer lang geleden dat ik schreef. Ik verwaarloos Suushi nogal en om de schrijfdrempel wat te verlagen dit keer geen mooi samenhangend aan elkaar gebreid verhaal - gewoon een lijstje met feitjes.

• Het tentamen Nieuwe Tijd heb ik gehaald! Ik heb een 7.4, wat mijn hoogste cijfer tot nu toe is. Ik had er hard aan gewerkt dus ik ben tevreden. :)
• Ik ben verhuisd! Mijn nieuwe kamer is mooier dan ik ooit had gedacht, groter dan ik had durven dromen en de locatie is fijner dan ik had verwacht. Ik woon half in het bos, op de begane grond en ik word elke dag wakker door fluitende vogeltjes en al het licht dat door mijn twee grote ramen naar binnen valt. <3
• Mijn liefje en ik hebben alweer 14 maanden verkering.
• Gistermiddag is de meivakantie begonnen. Fijn, kan ik mooi dat beetje studieachterstand dat ik heb opgelopen door de verhuizing inhalen. Het is maar een weekje, maar ik ben er best aan toe.
• Ik doe weer zo nu en dan een feestje, en dat bevalt heel goed. Twee weken geleden was ik bij Eva en morgen viert vriendinnetje Loes haar 19e verjaardag met een tuinfeest.
• Samen met Judith ben ik voortaan elke maandag- of woensdagmiddag in de sportschool te vinden voor een intensief uurtje kickfit. Ga je je enorm lekker van voelen.
• Op 14 april ging ik met een groepje van Karpe Noktem naar 013, waar Lostprophets speelde. Het was een hele tijd geleden dat ik een rockconcert had meegemaakt, en ook ruim twee maanden sinds ik mensen van KN had gezien. Beide ervaringen waren zeer positief. Ik ben nu weer wat vaker bij de leukste vereniging van Nijmegen, houd me voortaan netjes afzijdig van het drama en maak geloof ik wat nieuwe vrienden. Jeej. :)
• Ik geniet van het weer (biologisch) vlees eten en experimenteer in de keuken met nieuwe - eenvoudige - recepten. Misschien post ik binnenkort wel eens wat, al zijn ze meestal grotendeels gebaseerd op de creativiteit van Appies chefkoks.
• De lente is heerlijk, parkhangen met een rosebiertje nog beter, goede gesprekken voeren in de avondzon the best en al deze dingen behoren tot mijn bijna dagelijkse (maar zeker wekelijkse) bezigheden de laatste tijd. :)

Kortom: ik voel me goed, zit doorgaans lekker in mijn vel en geniet van het gewone, rustige leven. De chaos maakt steeds vaker plaats voor ruimte - alsof er met de verhuizing ook in mijn hoofd een paar vierkante meters bij zijn gekomen. Ik ontmoet nieuwe mensen, geniet van hun verhalen en laat me inspireren door hen en mijn liefsten. Ik leef, en het is voldoende.