suushi.nl

Na middernacht bleven we nog een half uurtje staan luisteren naar de band die op het podium speelde. The Chairman is een bekende rockband uit Taiwan, die in het Taiwanees zingt. Ik vond de muziek verrassend leuk (klik voor een playlist). Ze mixen traditionele oosters-religieuze folk music met rock. Het deed me soms een beetje denken aan de muziek die in The Sims uit de speakers komt, hihi. ‘Dit nummer is in het Chinees,’ fluisterde Rainy me op een gegeven moment toe toen ze aan een nieuw liedje begonnen. Het was de eerste keer dat ik blij was dat iets in het Chinees was. Verstaan kan ik het nog amper, maar nu kon ik de ondertiteling op het grote scherm tenminste proberen te lezen.

Al gauw waren we allemaal aardig moe en dus besloten we richting huis te gaan. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan: er stonden enorme rijen bij elke bushalte. Na een tijdje wachten besloten we om een taxi te nemen, maar ook dat schoot niet op. Toen er na een kwartier wachten nog geen lege wagen was langsgereden, belde Rainy naar de centrale en kreeg te horen dat ze geen beschikbare cabs hadden op het moment. Aagh! Pogingen om dan maar een trein naar Tainan Central Station te nemen faalden ook. Gelukkig lukte het Shrimps en Dummy uiteindelijk toch om een geel wagentje aan te houden… en toen stonden we binnen tien minuten in de file. Inderdaad, om half twee ‘s nachts.

Om een lang verhaal kort te maken: zodra ik eenmaal in bed lag (of nou ja, Taiwan-style op een matje op de grond) viel ik als een blok in slaap en de volgende ochtend had Rainy’s mama alweer een heerlijk ontbijt klaargemaakt. Toen m’n maag gevuld was – hoewel ik overigens betwijfel of ‘ie ooit leeg was, met al dat snacken tot laat in de avond – stapten we met z’n vijven in de auto. Tijd om Tainan City te verkennen! In tegenstelling tot zaterdag was het heerlijk weer, stralend blauw en rond de 25 graden Celsius. 1 januari 2012, say what? Het voelde als zomer en ik kreeg er blije kriebels van.

Tainan is de oudste stad van Taiwan en staat dan ook bekend om haar mooie historische plaatsen. Yes please! In de 17e eeuw is Taiwan maar liefst 38 jaar (tussen 1624 en 1662) bezet geweest door de Hollanders. Uit deze zogenaamde ‘Dutch Formosa‘-periode zijn nog op diverse plaatsen in Taiwan sporen bewaard gebleven, maar het Anping District in Tainan staat er het meest om bekend. Hier zijn onder andere de resten te vinden van Fort Zeelandia. Voor we daarheen gingen echter, bezochten een klein, maar ontzettend leuk museum. Bizar om teksten te lezen over ‘the Dutch’. Op een muur stond zelfs een woordenlijst met (oud-)Nederlandse woorden en hun Chinese en Engelse vertaling. Zo leerde ik Rainy’s moeder om de mij zo bekende woorden uit te spreken, terwijl zij mij hielp met het Chinees.

Naast het museum stond het zogenaamde Anping Tree House, een soort ruine die compleet overgroeid was door bomen. Nu moet je niet denken aan een wilde bush-bush, eerder aan… ja, wat eigenlijk. Het leek wel alsof het huis om de bomen heen was gebouwd. Niet goed uit te leggen – zie de foto’s. Gaaf in elk geval.

Nadat we een tijdje hadden rondgelopen, begonnen Shrimps en Dummy subtiele verwijzingen naar koffie te maken. Daarom streken we neer op het terras van een gezellig restaurantje, dat Duits bleek te zijn. Nu moet je weten dat ik en Dummy al sinds de eerste Taiwan-dag een soort vete hebben. Hij is groot Duitsland-fan en grijpt elke gelegenheid om het land (en met name de Tweede Wereldoorlog) de hemel in te prijzen, en hij maakt zo veel mogelijk grappen om Zweden (dat neutraal was in WOII) de grond in te stampen. Ik moet natuurlijk het nieuwe homeland van m’n ouders verdedigen. Helaas had ik op Oudjaarsavond een weddenschap verloren en als gevolg daarvan moest ik nu de hele dag positieve dingen zeggen over Duitsland. En dus dronk ik braaf met een brede glimlach een kopje ‘German tea’, terwijl Dummy voldaan grijnzend naast me zat.

Onderweg naar Fort Zeelandia kwamen we een markt tegen met allerlei Taiwanese snacks. Rainy liet ons een aantal dingen proeven en om de echte trek te stillen sloten we het snaaien af met een oyster omelette. Tussendoor – en de hele dag trouwens – maakte ze ontzettend veel foto’s van ons allemaal. Dat vooroordeel over Aziaten is in elk geval ruimschoots bevestigd. ;)

Ook bij het fort was een tentoonstelling, met opnieuw een scala aan Nederlandse artefacten. Zo zag ik een houten gravure met het VOC-logo, het dagboek van ene Frederick Coyett, een antieken kast die ook in het Rijksmuseum had kunnen staan en een aantal wapens. Rondom de oude bakstenen muren maakten we nog meer foto’s en toen viel me ineens op hoe laag de zon alweer aan de hemel stond.. ik mocht dan buiten lopen in m’n blouse zonder jas, het zou binnen een paar uur wel donker zijn. Omdat er nog meer te zien was, verlieten we onze Vaderlandse erfenis en namen een kort bezoek aan de grote tempel vlakbij. Ik kocht nog meer Taiwanese snacks op de markt en Rainy liet ons kroepoek proeven die werkelijk naar garnalen smaakte. Wauw, dat is nog eens wat anders dan ‘onze’ zakjes Conimex!

Met de auto reden we naar de Old Town Centre, waar de oudste Conficius-tempel van Taiwan staat. De tempel leek qua opzet erg op de Confucius-tempel die ik in Taipei had bezocht, al was deze duidelijk veel levendiger. In de diverse ruimtes rond de open binnenplaats waren kleine tentoonstellingen met allerlei voorwerpen uit het kloosterleven. Voor we weer vertrokken, schreven we een wens op het gele briefje dat we bij de ingang hadden gekregen, en hingen het tussen de duizenden andere wensen.

Rainy leidde ons vervolgens rond door de straatjes en steegjes waar zij als jong meisje dagelijks kwam. ‘Hier om de hoek is mijn middelbare school,’ wees ze op een gegeven moment. Bijzonder om te beseffen dat dit haar plekken zijn, haar stad. Ik zou haar zo graag eens rondleiden door ‘mijn’ Nijmegen. We aten nog meer hapjes in een openlucht-restaurantje met schattige lage mini-krukjes en -tafeltjes. Gek genoeg zat ik wel vol, maar niet op een vervelende manier. Ik heb het idee dat het eten hier over het algemeen een stuk lichter verteerbaar is. Vandaar dat die Taiwanezen allemaal zo veel kunnen eten!

Helaas komen aan all good things een end, zo  ook aan deze dag. Met het gevoel dat ik nog veel te weinig van de stad had gezien, knuffelde ik Rainy om 18:30 gedag. Graag had ik nog langer willen blijven, maar aangezien we op maandagochtend om 08:00 ons PR-paper moesten presenteren, was op tijd in bed liggen een goed idee. Trouwens, de puntjes van het paper moesten ook nog op de i. Met bijna 300 km per uur (oh, leve de HSR!) sjeesden we terug naar het noorden. Zodra ik uit de trein stapte, waaide de frisse wind van Hsinchu me tegemoet. Oh ja, het is toch wel januari. De shuttle bus deed er absurd lang over, maar om 21:30 waren we dan toch weer op de campus.

Rainy had gelijk: Tainan is de mooiste stad die ik tot nu toe heb gezien in Taiwan. Het idee dat ik er niet nog eens heen ga, voelt niet lekker, en het mooie is dat ik de mogelijkheid heb gekregen om nog eens terug te komen. Rainy en haar ouders hebben me namelijk uitgenodigd om ook Chinees Nieuwjaar met hen samen te vieren. Hoe gaaf is dat! Ik ben ontzettend benieuwd naar het belangrijkste feest van de Chinese cultuur en alle rituelen die daarbij horen. Naar alle waarschijnlijkheid reis ik dus over een paar weekjes alweer terug naar het zuiden. Tainan, to be continued!

E-mail dit