Het einde van m’n Nike Running-App

Ruim 1.200 kilometer had ik inmiddels gelopen met mijn Nike+ Running-App en ik was flink tevreden over dat tracking-programmaatje. Ik vond het altijd erg motiverend om in het startscherm van de app te zien waar de teller stond. Als ik dan bijvoorbeeld 799 kilometer had gelopen, ging ik tóch een keer extra naar buiten om de 800 aan te tikken.

Helemaal tof was het natuurlijk om ná een rondje rennen zo’n hippe foto met stats te posten op sociale media:

nikeplus2 nikeplus3 nikeplus

Helemaal hipsterproof, nietwaar? Dat ik door met Nike te rennen tegelijkertijd ook reclame maakte voor dat sportmerk, nam ik maar een beetje voor lief.. “Het is ook gewoon écht de beste app”, vertelde ik mezelf.

En toen kwam in de zomer een grote update. Of eigenlijk: een herlancering. Ineens had ik een 150 MB groot gedrocht op mijn telefoon onder de naam NRC, ofwel Nike Run Club (ik dacht dat NRC een krant was, maar vooruit).

ALLEEN MAAR ELLENDE

Nike, what were you thinking?!! Waar je zou zeggen dat apps een update krijgen om béter te worden, is deze app plotseling een ramp. Dat begon er al mee dat ik ineens een aantal runs ‘kwijt’ was, die blijkbaar niet mee waren gekomen bij de herinstallatie. Daaronder waren ook een paar van mijn eerste wedstrijden.

Bovendien kan ik niet meer zien hoeveel kilometer ik op mijn huidige schoenen had gelopen (tot dan toe hield de app dat netjes bij, een handige feature om een beetje in de gaten te houden wanneer ik toe ben aan nieuwe). Ook was het startscherm nu niet langer dat motiverende totaal-aantal-kilometers-tot-nu-toe, maar een GPS-kaartje en startbutton – zoals veel andere apps.

Maar de reden dat ik er al gauw écht klaar mee was: de app wás al niet de snelste, maar is nu echt tergend sloom. Als ik op ‘Activity’ klik, moet ik altijd minstens twee minuten (!) wachten tot ‘ie m’n recente runs laadt. Ben ik klaar met lopen, dan doet ‘ie er ook minstens een halve minuut over om mijn finishtijden te laten zien. Verder synchroniseert de app niet goed, kloppen cijfers zo af en toe ineens niet, zijn de ‘reward’-buttons verdwenen en kan ik nergens meer mijn persoonlijke recordtijden zien. En waar is de maandelijkse rankinglijst met vrienden gebleven? Die motiveerde me nu juist vaak om te gaan…

BYE BYE NIKE

Het was kortom – klaag, klaag ;) – hoog tijd om op zoek te gaan naar een alternatief. Gelukkig duurde het niet lang voor ik dat had gevonden. Gisteren liep ik voor het eerst met Runkeeper, de app die Eline, een van mijn loopmaatjes, ook al langer gebruikt. En jeetje, wat een wereld van verschil! Snelle respons, allemaal handige features… waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

Goed, ik kan nu geen hippe snapshots meer op Instagram plaatsen. (Waar je je druk om kunt maken, hè. ;-) Maar hey, die 150 MB op mijn telefoon heb ik nu vrij voor andere dingen (deze app neemt ‘maar’ 46 MB in beslag). Bovendien: met dit ding kan ik tenminste hardlopen zonder me steeds te ergeren.

En ach, zo ziet het er toch ook best prima uit?

insta

Welke hardloop-app gebruik jij? En voor de Nike Running-gebruikers, ben ik de enige die hier zo over valt?! 

Zevenheuvelennacht 2016: verslag van een hardloopweekend (1)

Een weekend hardlopen stond in mijn agenda, op 19 en 20 november: de Zevenheuvelennacht én de Zevenheuvelenloop.

Zo Suusie, lekker ambitieus. Hoe dat zo? Nou, net als vorig jaar wilde ik graag samen met vriend Chaim de Zevenheuvelennacht (7 kilometer om 19 uur ’s avonds) doen. Dat was toen zó leuk: een sfeervolle route door het bos, overal lopers met lichtjes…

Tegelijkertijd was ik inmiddels toe aan een Serieuze Uitdaging. Dus toen Ellis – fotografe met wie Einder veel samenwerkt – aan de lunchtafel vertelde over haar plan om de Zevenheuvelenloop te doen, kon ik mijn enthousiasme niet verbergen. En als ik heel eerlijk ben, had het idee om ze allebéi te lopen het afgelopen jaar al zo nu en dan door mijn hoofd gespookt.

Dus hey, waarom dan niet gewoon dat proberen?

7hl

KLAAR VOOR DE NACHT

Zaterdag toog ik halverwege de middag naar Nijmegen – of eigenlijk eerst naar Lent, waar Chaim woont. Hij was zo lief om een van de gastenkamers in zijn wooncomplex voor me te reserveren. En omdat wie een stuk gaat rennen wel een goede bodem kan gebruiken, aten we eerst samen een goed bord volkoren pasta (met spinazie, rode ui, paddenstoelen, vega-speckjes en room, jammie!).

Mooi op tijd stonden we bij de start op de Groesbeekseweg, samen met Eveline, die de Nacht voor het eerst zou gaan lopen. Lichtjes aan, nog even kijken naar de lasershow… en daar gingen we al!

20161119_184732

DE ZEVENHEUVELENNACHT (7 KM)

Chaim en ik startten samen, maar al na een halve kilometer merkte ik dat hij eigenlijk sneller wilde. ‘Ga maar’, zei ik, want we liepen al 5’30 gemiddeld en ik wist dat ik de eerste kilometers niet veel harder moest gaan. Hij grijnsde en sprintte vooruit.

De eerste twee kilometers gingen prima. Daarna sloegen we linksaf, omhoog, de Sophiaweg op. Nu begon het klimmen! Al bij kilometer drie had ik het best zwaar, maar op de een of andere manier wist ik mijn tempo hoog te houden. Mijn plan was om deze 7 kilometer “op snelheid” te lopen. Stiekem hoopte ik zelfs iets sneller te eindigen dan vorig jaar (38:23 min), maar omdat ik de laatste maanden vooral langzame duurlopen had gedaan, probeerde ik daar niet al te veel van te verwachten.

Ik wist dat ik 5’27 gemiddeld moest lopen om de tijd van vorig jaar te evenaren. Omdat de heuvel omhoog me best tegenviel, begon ik te vrezen dat dat te hoog gegrepen was. Maar toen ik na kilometer 4 op 5’28 gemiddeld zat, voelde ik een sprankje hoop. De Louisaweg, het donkere stuk door het bos met overal lichtjes en muziek (Vivaldi’s Four Seasons), zorgde voor wat afleiding. Daarna zette ik mijn eigen muziek een tandje harder.

Oké, nog één heuvel: de Kwakkenbergweg. En vanaf Westerhelling, het studentencomplex waar ik twee jaar heb gewoond, was het alleen nog maar omlaag. Nu mocht het gas erop!

Bij kilometer zes merkte ik dat ik nog wat meer energie had dan ik dacht.
O, en daar was het 400 meter-bordje al.

Nog een paar mensen inhalen, zigzaggen, een laatste sprintje…de felle verlichting en het publiek gaf me een zetje en YES, daar ging ik over de finish! Het sms’je dat ik direct kreeg, stemde me euforisch: 37 minuten en 09 seconden! Anderhalve minuut sneller dus, dan vorig jaar.

Aan het eind van het finishgebied vond ik Chaim, die – zoals ik verwachtte – al gefinisht was. “Ik heb een maand niet hardgelopen”, zei hij nog vlak voor de start… Nou, hij zette mooi wel een toptijd van 35:57 neer! Even later vonden we ook Eveline, die eveneens blij met haar tijd was (maar wel een heftige finish had: vlak voor haar struikelde een vrouw en klapte op het asfalt, 200 meter voor de finish. Eveline hielp haar overeind en zorgde ervoor dat ze veilig was, zonder zich druk te maken om haar eigen tijd… Heldin!)

Eenmaal klaar met lopen werd het toch vrij snel koud en dus fietsten Chaim en ik terug naar Lent. Na een warme douche nestelden we ons op de bank met chocoladepopcorn en de eerste aflevering van The Crown. Rond elven kroop ik m’n bedje in – met toch wel vrij vermoeide benen, maar hartstikke voldaan. Op naar morgen, naar de volgende wedstrijd!

Lees morgen m’n verslag van de Zevenheuvelenloop op zondag.

20161119_1841340

 

Hardlopen: nieuwe plannen!

De halve marathon is alweer een paar weken voorbij en zoals ik van de week al schreef, heeft het hardloop-herfstseizoen nu echt z’n intrede gedaan: lange mouwen en lopen in het donker.

Dus wat zijn op hardloop-gebied m’n plannen voor de komende maanden?

Ik loop graag met een doel, het voelt fijn om ergens ‘naartoe’ te werken. Bovendien zorgt een wedstrijdinschrijving – en het liefst een beetje een uitdagende – ervoor dat ik daadwerkelijk DE DEUR UIT ga, wanneer ik daar eigenlijk geen zin in heb. En dat ik tijd maak voor hardlopen, in plaats van ‘dringender’ zaken steeds voor te laten gaan.

De verleiding is dan ook groot om me meteen in te schrijven voor een nieuwe halve marathon. Ik vind het een fijne afstand; niet té ver (al dacht ik daar een jaar geleden anders over, ha!, zie hoe je perspectief verandert…) en wel ver genoeg om enigszins getraind te moeten blijven.

MAAR EERST FF EEN WEDSTRIJD-WEEEKEND

Heel lang hoef ik gelukkig niet te wachten op een nieuwe uitdaging. Op 19 én 20 november loop ik namelijk in Nijmegen. De avond van zaterdag de 19e is de Zevenheuvelennacht, 7 kilometer die ik vorig jaar ook liep. Dat was zó leuk en sfeervol dat Chaim en ik ons dit jaar meteen weer inschreven zodra dat kon.

En stiekem had ik toen al een groter plan in mijn hoofd… De Zevenheuvelenloop zelf, de volgende dag, wil ik namelijk ook best graag lopen. Maar ja, da’s dan wel meteen vijftien kilometer over, inderdaad heuvels.

Onmogelijk is het niet. Sterker nog, vorige winter liep ik al eens op zaterdag 7 en zondag 15 kilometer, omdat dat toevallig zo uitkwam. En toen vorige maand tijdens de lunch het gesprek op de Zevenheuvelenloop kwam, begon het bij mij meteen te kriebelen En waarom zou ik mezelf tegenhouden? De dag na de halve marathon van Eindhoven schreef ik me in. Let’s do this!

Mijn plan is om de 7 km op snelheid te lopen; ik wil graag mijn PR van vorig jaar (38:23 min) verbeteren, al wordt dat best een opgave. De 15 km wil ik dan gewoon lekker lopen, zonder eindtijd in gedachten.

EN DAARNA?

Tja, een race in november helpt me nog steeds niet fit de winter door. Om te voorkomen dat ik de komende maanden in een couch potato verander, kan ik me volgens mij het beste gewoon weer inschrijven voor een halve marathon in het voorjaar.

Ik zou graag eens de halve marathon van Berlijn lopen; die is op 2 april 2017. Een weekendje heen-en-weer zou best kunnen, maar toen ik het eens ging checken zag ik dat bijna alle startbewijzen al uitverkocht zijn. Alleen de ‘duurste’ set (50 euro) zijn nog over en dat vind ik toch wel wat veel, zeker als je bedenkt dat ik dan ook nog reis en verblijf moet betalen. (Ik spaar nu voor mijn reis naar Cuba in januari..)

In december is natuurlijk ook weer de Bruggenloop van Rotterdam, vorig jaar mijn eerste 15 kilometer-wedstrijd. En dan is er in januari de halve marathon van Egmond aan Zee, die berucht is om z’n niveau: de eerste zeven kilometer gaan over het strand, daarna ga je kilometers omhoog-omlaag door de duinen en begin januari is het aan zee vaak guur, winderig en nat.

En zei ik niet dat ik graag de CPC-loop (12 maart 2017) nog een keer wilde lopen?

Tja, ‘gewoon alles doen’ is hierin helaas geen optie. Ik zal moeten kiezen – maar zoals je al zou vermoeden, ben ik er nog niet uit. De Bruggenloop wordt het dit jaar in elk geval niet, heb ik besloten; ik loop hem graag nog eens, maar december zit dit jaar al zó vol met van alles dat het dan een beetje veel wordt.

INTUSSEN IS KOU NATUURLIJK GEEN EXCUUS…

..om op de bank te blijven hangen. Fair enough, ik werk deze maand gemiddeld 45 uur in de week en daar bovenop zit ik nog 10 uur in de trein. Dus misschien moet ik op hardloopgebied niet té veel van mezelf eisen. Tegelijkertijd merk ik hoezeer ik het lopen nodig heb om me goed te voelen, te ontstressen en m’n energieniveau hoog genoeg te houden.

Dus net als vorige winter spreek ik met mezelf af dat ik élke week in elk geval twee keer een rondje ga lopenDrie keer is nog beter eigenlijk, maar ervaring leert dat die derde keer er soms bij inschiet (en als je de lat lager legt kun je sneller tevreden zijn, want weer motiverend werkt!).

Plan is dus om in elk geval één doordeweekse avond en één keer overdag in het weekend m’n loopschoenen aan te trekken. Dit ‘winter-ritme’ heeft zich voor mij vorig jaar bewezen als haalbaar doel. En voor die tweede keer doordeweeks geef ik mezelf dan in gedachten veel BONUS-CREDITS (wat dat zijn? geen idee, maar CREDITS zijn awesome).

Goed, vanavond ga ik dus weer. Morgen – misschien – ook en in elk geval zaterdag weer. Ik heb er zin in, op naar die (dubbele) Zevenheuvelenloop…

Tot slot, om af te sluiten met iets leuks: zaterdagmiddag rende ik plots zomaar een PR op de 10KM. Dat was meer dan een jaar geleden!

pr10km

En nu nog leren deze snelheid 21.1 km lang vol te houden…als ik dát kan, loop ik een halve marathon onder de twee uur. Je moet immers altijd blijven dromen…