Dat ‘verhuizen’ was trouwens nog een heel gedoe. Ondanks dat ik de afgelopen weken al zo veel mogelijk spullen had weggegooid of -gegeven, en dus een behoorlijk strenge selectie had toegepast op wat er in m’n koffer mee naar huis mocht, paste het allemaal maar net. Ik heb een doos gevuld met dingen die te zwaar of onhandig waren om mee te slepen (boeken, zomerkleding, slaapzak) en die gaat via de post in een boot naar Nederland.

Desondanks was al mijn bagage bij elkaar veel te zwaar om langer dan een paar meter mee te slepen. Ik voelde me een overbelaste pakezel met mijn grote blauwe koffer (20+ kg), kleinere handbagage-koffer (kilo of 10?), rode backpack (die moet nog in de grote koffer straks en was nu vooral gevuld met eten en andere dingen die nog op gaan) en laptop-schoudertas waarin ik ook nog een paar boeken had gepropt. Mijn plan om -zoals ik meestal doe- via Tsing-Hua University te lopen naar de bushalte aan Guang-Fu Road, was kortom niet erg realistisch. Normaal gesproken probeer ik zo veel mogelijk luiheid (a.k.a. een taxi bellen voor stukken die minder dan een half uur lopen zijn) te beperken, maar dat was nu gewoonweg geen optie. De honderd meter die ik moest lopen om m’n sleutel in te leveren leverde me al een pijnlijke schouder op…

Eenmaal in Taipei nam ik opnieuw een taxi naar het Homey Hostel – de Taiwanese forenzen waren vast niet blij geweest met een Grote Westerling die een hele vierkante meter metro in beslag nam met al haar zooi. En oh, wat werd ik warm onthaald door Josh en Kelly! Toen ik trek kreeg nam ik een bus naar Shida, mijn favoriete wijk, voor pizza & cheesecake bij Maryjanes. Na het toetje was ik net nog even aan het bladeren in m’n Lonely Planet, toen een van de medewerksters plots voor mijn neus staat. ‘I have your bill here – not to rush you, don’t worry, take your time.. but I already printed it to give you a 10%-discount. You come here so often! So from now on, every time you come here you get a discount. And if you bring your friends, they can get a discount too, because of you!’ Awesome. Kijk Nederland, dat is klantvriendelijkheid.

Goed. Inmiddels zijn er nog drie dagen over. Wat gaat de tijd ineens snel.. het is heel dubbel. Het ene moment – als ik lekker in een bar zit te praten met een toffe Canadees – bedenk ik met schrik dat ik nog helemaal niet weg wil, maar even later zou ik willen dat het vliegtuig over een uurtje al vertrok. En dan de reis, dat wordt nog een avontuur op zich – en een lesje stressbestendigheid. Want ook al heb ik de spullen die emotionele waarde hebben ditmaal wél zo veel mogelijk in m’n carry-on bagage, toch ben ik ergens heel bang dat er (weer) iets mis gaat. Ja, natuurlijk kwam het de vorige keer allemaal goed met m’n bagage, en de meeste postpakketjes bereiken hun bestemming gewoon, maar het gaat ook af en toe fout. Zo stuurde de Keukenprinses me in december een Sinterklaaspakket dat Taiwan (of in elk geval: mijn dorm) nooit heeft bereikt… Nou ja, ik kan control-freaken wat ik wil maar ik heb er toch geen invloed op dus ik probeer er op te vertrouwen dat ik en al mijn meuk zonder problemen in Nijmegen arriveren. Liefsten, tot gauw!

Na een warme douche besloot ik dat het tijd werd om me eens te verdiepen in m’n Nijmeegse studieleven. Immers, het nieuwe semester daar is vandaag begonnen, en ik had al een paar mailtjes van docenten gekregen met informatie. Aangezien ik twee volle weken college mis, lijkt het me verstandig om in elk geval geinformeerd en voorbereid te zijn voor zover dat kan. Na ruim twee uur rondklikken op Blackboard, Osiris, de Minorgids en het RU Student Portal (oh, wat een handige, synchroon lopende systemen heeft onze universiteit toch – NOT) kwam ik tot verschillende conclusies. Sommige stemden me vrolijk, andere zijn minder handig, bijvoorbeeld:

• Ik mis in totaal 8 colleges.
• Twee colleges in mijn rooster worden tegelijkertijd gegeven: op donderdagochtend tussen 10:45 en 12:30 uur word ik geacht zowel aanwezig te zijn bij Historiografie, als bij Kunstgeschiedenis van de Moderne Periode. Eh, ja, dat gaat ‘m dus niet worden. Historiografie mag ik echt niet missen, aangezien daarvan maar 1 college per week is en ik het vak vorig jaar niet heb gehaald (ten dele omdat ik het toen iets te vaak belangrijker vond om in bed te liggen met KS). Aan de andere kant is het natuurlijk ook niet handig om consequent twee uur van m’n minorvak te missen. Dus.. het ziet er naar uit dat ik contact moet opnemen met Hermione. Of heeft iemand van jullie toevallig nog een Tijdverdrijver te leen?
• Morgenochtend wordt het eerste college Meesterwerken gegeven, over Donatello’s David. En AAAAGH ik zou er zo graag bij zijn!!!
• Mijn week gaat druk maar compact worden; op vrijdag ben ik vrij.
• Als ik thuis kom is er 1 week college, en daarna is het alweer carnavalsvakantie. Hier ben ik erg blij mee: niet omdat ik me nou zo graag vijf dagen lang lam zuip in een raar pakje (bah), maar omdat ik die eerste week waarschijnlijk voor genoeg onverwachte verrassingen kom te staan. Kan ik mooi de vrije week gebruiken voor inhaalwerk, eetdates en andere thuiskom-shizzle.
• Hoewel mailen naar de docenten van Kunstgeschiedenis me niets opleverde (goh, je zou toch zeggen dat ze bereid waren een ijverige student aan wat leeswerk te helpen!), heb ik in elk geval 2 verplichte teksten via het Radboud Zoeksysteem gevonden. Dus al kan ik morgenochtend niet in de zaal zitten, ik kan wel zelfstandig tijd besteden aan Donatello!
• Het boek dat ik nodig heb (Fred Kleiner – Gardner’s Art Through the Ages: The Western Perspective, 13e druk) kost ruim 90 euro. Auw.
• Ik heb het nog nooit zo jammer gevonden om colleges te missen, en voor het eerst in lange tijd sta ik werkelijk te popelen om morgen met een stel teksten aan de slag te gaan. Nerd alert, oh yeah!

Gisterenmiddag kwam ik terug uit Tainan. Ik reed mee met Rainy’s oom en tante, die terug gingen naar hun huis in Taipei en mij wel even wilden afzetten op de campus. Ideaal! Ik had nog langer in het zuiden kunnen blijven – ‘you can stay as long as you want’, zei Rainy toen ik haar vertelde wat een ghost town de campus was toen ik vertrok. Toch merkte ik dat, ondanks dat Chinese New Year een interessante ervaring was, ik al vrij snel weer de behoefte had me af te zonderen. Het klinkt misschien stom, maar ik kon het bijna niet meer opbrengen om vier dagen lang sociaal en gezellig te doen met onbekenden. Natuurlijk was het een hele eer dat ik was uitgenodigd om het familiegebeuren bij te wonen, en ik probeerde dan ook zo veel mogelijk te participeren, open en spontaan te zijn. Maar om eerlijk te zijn kostte het me veel moeite. De afgelopen maanden heb ik zo veel nieuwe mensen ontmoet, gesprekken gevoerd, verhalen aangehoord. En hoe lief, aardig, vriendelijk en geinteresseerd alle Taiwanezen ook zijn, voor de tweehonderdste keer vertellen dat ik uit Nederland kom en dat ik exchange student ben en vragen beantwoorden over wat ik heb gedaan en of ik het naar m’n zin had in Taiwan, word me een beetje te veel.

Weet je, de eerste maanden vond ik het hartstikke leuk, al die nieuwe mensen met hun verhalen. En steeds maar horen dat ik ‘so beautiful!’ ben, en meerdere malen per dag op straat worden aangesproken of ik even met iemand op de foto wilde, was lange tijd vleiend. Ik was blij dat iedereen zo vriendelijk tegen me deed en het was leuk om te zien dat zelfs elke baliemedewerker en cassiere geinteresseerd was in mijn reis. Maar de afgelopen weken is dat veranderd. Als ik de Starbucks in loop wil ik gewoon een warme choco, een stoel in de hoek, en met rust gelaten worden met m’n boek. Niet eerst door de kassajongen naar m’n naam worden gevraagd, vervolgens me verplicht voelen een gesprekje aan te knopen – want ja, hij keek alsof hij dat graag wilde maar er bijna te verlegen voor was, en ik wil als ‘westerling’ toch een goede indruk maken. En als ik dan vervolgens een plekje zoek, wil ik gewoon m’n boek kunnen openslaan en wegduiken in het verhaal, niet eerst een kwartier lang vragen beantwoorden van de trotse moeder en haar zoon aan het tafeltje naast me. Goh, hij was in Nieuw-Zeeland geweest? Leuk voor hem! Echt, als ik ‘m in m’n eerste week in Taipei had ontmoet had ik alle verhalen en ervaringen willen uitwisselen, maar nu… Desondanks zette ik een lach op en vertelde wat over mijn tijd in Hsinchu.

Ik ben verzadigd, op, vol. En dus wil ik me terugtrekken in m’n dorm – alleen zijn, even helemaal niets. Maar ben ik eenmaal in m’n uppie, dan overvalt de stilte me, verveel ik me dood en voel ik me vooral doelloos. Voor je nu denkt dat ik alleen maar kan zeuren: dit gevoel is op zich niet verkeerd. Het is goed om ook dit stuk van de reis mee te maken en me te realiseren dat ondanks dat ik in het verleden soms gek werd van drukte in m’n leven, het ook juist die chaos is die me sprankelend houdt. Uitdagingen, bezigheden – momenteel heb ik er geen. Zelfs hardlopen kan even niet, want de afgelopen twee keer had ik last van m’n scheenbeen en uit angst voor blessures dwing ik mezelf tot minstens een week rust.

Gelukkig gaat het zwembad morgen weer open (tenminste, als ik de Chinese tekst op de deur goed heb begrepen), en de 29e gaat ook de rest van het leven op de campus weer van start. De afgelopen twee dagen besteedde ik vooral met series en Facebook, en in de avond liep ik naar Guang-Fu Road om wat te eten. Daarna zat ik een aantal uurtjes in de Starbucks met m’n boek. Nu zijn al m’n boeken uit en dus heb ik morgen wat te doen! Op naar Taipei, voor een bezoekje aan de Eslite bookstore. En als ik dan toch in de grote stad ben, kan ik daar net zo goed gebruik van maken door ergens lekker te gaan eten, nietwaar?

Een deze dagen pak ik m’n grote koffer een laatste keer in (dat deed ik al eerder, maar inmiddels is het weer een warrige berg kleren geworden waar ik elke dag wat uit vis), en op 2 februari zal ik de dorm definitief verlaten. Voor de laatste week heb ik al een aantal ideeen: natuurlijk wil ik nog wat souvenirs en cadeaus zoeken, en daarnaast ben ik van plan een paar musea te bekijken en natuurlijk te genieten van pizza bij Maryjanes en de andere goede eetplekjes van Taipei. Wat ik precies zal doen, dat lees je snel genoeg. Oh, maar eerst binnenkort natuurlijk nog een verslag van Tainan!

De dag voor en de dag na Chinees Nieuwjaar dwaalde ik in m'n eentje door Tainan. Beide keren eindigde ik in een relaxte stoel met m'n boek.

Vanavond ging ik eten bij de nieuwe Sushi Express naast de ai mai. Misschien was het wel de laatste keer...

Wat zal ik eens eten vanavond? Het enige waar ik zo onderhand nog naar verlang is comfort food, pasta’s met groenten of chili sin carne, maar elke avond naar een westers restaurant is niet praktisch en past bovendien niet in mijn budget. Wat zal ik eens doen vandaag? Het zwembad en de sportschool zijn gesloten, er is niemand om thee mee te drinken en bovendien gaan morgen naar ik heb vernomen alle winkels en restaurants voor minstens vier dagen (!) dicht. Chinees Nieuwjaar is net zoals bij ons met Kerst, heb ik gemerkt; de ai mai is tot de nok toe vol gestapeld met feest-eten, het is er een drukte van jewelste en iedereen bereidt zich voor om een paar dagen naar familie te gaan.

Gelukkig heb ik ook plannen. Morgen ga ik naar Tainan, en dan blijf ik een paar dagen bij Rainy en haar familie. Ik vind het spannend;  het is een echt familiegebeuren, en ik zal me waarschijnlijk deels moeten redden met m’n beste Chinees. Daarbij ben ik een beetje bang om onbedoeld onbeleefd te zijn – culturen kunnen zo verschillen! Vorige week ontdekte ik bijvoorbeeld per toeval dat het not done is om je chopsticks rechtop in je kommetje rijst te prikken. Dat staat namelijk symbool voor de dood. Oeps… hoe vaak heb ik dat niet onbewust gedaan?
Behalve die kriebel van zenuwen heb ik ook zin om weer naar het zuiden te reizen. Tainan is prachtig en volgens internet is het er momenteel 23 graden Celsius. Ook is het natuurlijk hartstikke gaaf om het Chinese Nieuwjaar mee te maken volgens de echte tradities.

Waarschijnlijk ben ik rond woensdag weer terug in de dorm. Zoals ik al zei, is dat allemaal goed gekomen. Donderdagochtend kwam het verlossende telefoontje van Amy Chen. “I have good news for you, you can stay in your dorm.” Uiteraard – plotseling is er blijkbaar geen ‘other student’ meer die in mijn bed wil slapen. Typisch Taiwan… maar goed, ditmaal wel in mijn voordeel! Ik betaal nu 100 NTD (2,50 euro) per nacht om hier te mogen blijven, en ik heb als het goed is de rest van de tijd de kamer voor mezelf. Dat wil zeggen, zolang er geen nieuwe studente op de plek van m’n vertrokken Russische roommate komt. Ach, ik zie het wel. Sowieso ben ik van plan om de laatste 4-5 dagen in Taipei te zijn, om afscheid te nemen van die stad. Ik ga haar missen.

Nu zijn er nog twee weken en vijf dagen over. Ja, om eerlijk te zijn: ik tel de dagen af, en als ik de keuze had zou ik ook best vanavond al willen vertrekken. Toch realiseer ik me ook dat dit deel is van de reis, en dat het belangrijk is om te leren niet weg te lopen als het even moeilijk wordt. Straks in Nijmegen liggen er weer genoeg uitdagingen op me te wachten. Dus waarom niet nu nog even genieten van niets hoeven? En dus laat ik mijn verstoorde ritme (slapen tot noon en ontzettend laat weer in bed kruipen) voor wat het is, verslind de ene aflevering Lost na de andere, loop tussendoor een rondje hard en doe verder niet zo veel. En wat avondeten betreft? Ik denk dat ik maar naar de night market loop voor een bord teppanyaki of een berg sushi. Nu kan het immers nog!

Tijd voor verheldering dus. Helaas had Amy Chen geen goed nieuws voor me. According to Housing Service Division, you should leave your dorm by 5:00pm, January 19th. Since they’ve already assigned your dorm to the other student, you can not to stay in your room anymore after Jan. 19th. Eh..  say what?! Dat was al binnen vier dagen! Hoewel ik er eerst vooral hard om moest lachen – want gosh, dit is dus echt weer typisch Taiwan – drong de gehele situatie al gauw tot me door. Verschillende gedachten gingen door me heen. Woah, ga ik nu plots onverwacht weg uit Hsinchu? Goed dat ik al was begonnen mijn koffer in te pakken… Yes, eindelijk de eerste stappen naar huis. Maar ik wil nog helemaal geen afscheid nemen van het zwembad! Zou ik de jongens ook moeten waarschuwen? Haha, word ik gewoon m’n kamer uit gezet! Oh jee, waar moet ik nu slapen? Zal ik gewoon na Chinees Nieuwjaar gelijk naar Taipei gaan dan? Maar wat moet ik dan tot ik zondag naar Tainan vertrek? Jemig, ik heb ontzettend veel spullen, hoe ga ik die in godsnaam verslepen…

Goed. Helaas had ik een eetafspraak en veel tijd om direct dingen te regelen was er dus niet. Ik sprong snel onder de douche en haastte me naar de bushalte aan Guang-Fu Road. Vanavond zou ik gaan eten met Iris Tuan, een docente die me in het begin van het semester was toegewezen als begeleidster maar die ik tot dan toe nog nooit had ontmoet. Gelukkig was de eet-date erg gezellig en toen ik mijn housing problems met haar deelde, bood Iris spontaan aan dat ik wel in een kamertje in haar huis kon logeren, als ik echt niets anders zou kunnen vinden. Bij wijze van final back-up. Fijn! Nu was de druk er een beetje af.

Omdat op de campus blijven echter een gunstiger alternatief is, ging ik gistermiddag naar de International Office om met Amy Chen te overleggen. Ze vertelde een beetje verbaasd te zijn dat ik, Jesper en Alex uberhaupt nog in Taiwan waren. ‘Most of the exchange students have gone home already…’  Yes, dat weet ik, zuchtte ik in gedachten, en het liefst zou ik hetzelfde doen. ‘Toen we in mei onze tickets boekten, hadden we geen goed zicht op de planning dus we hebben zomaar een datum geprikt,’ legde ik haar uit.

Gelukkig toonde Amy zich erg meelevend en behulpzaam. Ze belde naar de Campus Housing Division, maar werd daar helaas weg-gebonjourd. Blijkbaar was de vrouw die er de baas was de komende twee dagen niet aanwezig, dus ze konden nu niets voor me doen. Ik gaf Amy mijn telefoonnummer en ze beloofde donderdag te bellen met nieuws. Het best-case scenario is dat ik in elk geval tot eind januari in de dormitory kan blijven; theoretisch gezien kan dat gewoon in m’n eigen kamer, aangezien de Vietnamese meisjes tot half februari in Vietnam zijn. Maar nogmaals, het is Taiwan, dus wellicht dat dit om administratieve redenen niet mogelijk is. In dat geval ben ik allang blij als er ergens op de campus nog een bed vrij is. Dat moet haast toch wel zo zijn?!

Op dit moment is de situatie nog volledig onduidelijk. Ik kan momenteel niets anders doen dan het telefoontje van Amy Chen morgen afwachten, om dan te horen wat het mevrouwtje van Housing Devision te zeggen heeft. Moet ik inderdaad de 19e (morgen dus al!) uitchecken, dan heb ik een paar alternatieven. Ginger, een meisje dat bij me in Chinese les zat en dat op dezelfde gang woont als ik, zei gisteravond dat er in haar dorm een bed vrij is en dat ik daar wel (semi-stiekem) mag blijven, en Rainy heeft aangeboden dat ik in haar bed mag slapen zolang zij in Tainan is (maar ja, hoe krijg ik dan haar sleutel?). Ten slotte is er natuurlijk nog Iris Tuan.

Het komt vast goed, op de een of andere manier, maar een beetje vervelend is het wel. Inmiddels heb ik m’n koffers zo veel mogelijk ingepakt en er staat een doos klaar om naar huis te sturen. In gedachten neem ik al afscheid van de campus, het zwembad, de vertrouwde paadjes, het wooden waffle house… maar stiekem hoop ik dat ik gewoon nog een week of twee in Hsinchu kan blijven. Of nou ja… wat er ook gebeurt, zondag vertrek ik voor Chinees Nieuwjaar een paar dagen naar Tainan, en ik ben sowieso van plan om de laatste week van m’n Taiwan-reis in Taipei door te brengen. Verder, wat mijn toekomstig zwerverbestaan (?) betreft: I’ll keep you posted!

Vandaag schrijf ik m’n laatste essay af (althans, dat is de bedoeling). Verder heb ik besloten het de komende week rustig aan te doen. Back to basics, daar ben ik wel aan toe na alle hectiek van de afgelopen week. Mijn bioritme is weer volledig overhoop gegooid (het was het waard, hoor, die laatste uurtjes quality time met de Internationals voordat iedereen vertrok!) en het gevolg daarvan was gisteravond enorme chaos in mijn hoofd. Daarnaast knaagt er de laatste tijd steeds vaker iets anders aan me: ik ben niet meer tevreden met de gemakzuchtige manier waarop ik de laatste maanden steeds meer ben gaan leven.

Waar is het vega hippie-meisje gebleven dat stellig zei nooit een auto te nemen? Sinds wanneer ben ik zo verslaafd aan m’n smartphone en Facebook dat het eerste dat ik doe als ik een cafe binnenstap is kijken of er WiFi is? Waarom kom ik pas uit bed als ik nieuwsgierig ben naar nieuwe e-mail? En hey, die boeken die ik nota bene vanuit Nederland mee naar hier nam zijn nog steeds niet allemaal uit!

Het voornaamste dilemma is dat ik enerzijds mezelf geen beperkingen wil opleggen, anderzijds wel bewust wil leven. Living is easy with your eyes closed. Zo simpel om op verstand-nul mee te draaien in de kapitalistische wereld, domweg continu spullen te kopen gewoon omdat het kan. Gelukkig zijn er een aantal mensen die me de afgelopen tijd een beetje wakker schudden. Om te beginnen natuurlijk Mille Pagine, met haar Living Like Larry-blogs. Daarnaast vriendinnetje Rebelle, die al zolang ik haar ken zich druk maakt om de bioindustrie en vegan cosmetica. Ook stuurde EP me van de week dit linkje over de man die geen afval meer wil produceren. ‘Dit vond ik iets voor jou’. Ik voelde me een beetje schuldig toen ik het las… jemig, wat ben ik gemakzuchtig geworden. Hier in Taiwan is het plasticverbruik nog veel groter dan in Nederland, en vragen of je kassabonnetje niet kan worden geprint is niet mogelijk. Maar dat is geen excuus om niet weer mijn best te gaan doen.

Wat verder indruk op me maakte, is dit filmpje. Het duurt twintig minuten en OK, ik moest even wennen aan haar stem, maar er worden een hoop rake punten gemaakt. Vooral in de tweede helft worden dingen gezegd die weliswaar niet altijd nieuw voor me waren, maar wel exact wat ik nodig had om weer even te horen. Oh, wat zit de wereld toch bizar in elkaar. “We’re on this crazy work-watch-spend-tredmill and we could just… stop.”

De afgelopen tijd hield ik mezelf steeds voor dat het belangrijker was om zorgeloos gelukkig te zijn en te genieten van de mogelijkheden van het leven, zonder mezelf te beperken, dan om consequent vegetarisch te eten of mezelf ervan weerhouden spullen te kopen die ik ‘nodig’ had. Nu is het tijd om mezelf een schop onder m’n kont te geven. Wake up, Suusie. Nee, ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel proberen te luisteren naar de innerlijke stem van mijn idealen.

En dus schreef ik vanmorgen op een post-it:

Deze week wil ik:
- Minder geld uitgeven, ‘het eenvoudige leven’
- Minder producten kopen (more food, less products)
- Minder uren achter Facebook hangen
- Geen vlees en vis eten
- Minder zuivel eten (doe ik eigenlijk al)
- Elke avond om 23:00 in bed liggen

Deze week. Op kleine schaal. En daarna zie ik wel weer verder.

Ik vind het enorm moeilijk om te zoeken naar de balans. Niet streng zijn voor mezelf of boos worden als ik het ‘verkeerd’ doe, maar ook niet simpelweg dan maar m’n ogen sluiten omdat dat makkelijker is. Nee, ik ben er nog lang niet uit. Wel ben ik klaar voor een volgende stap. Dat zal makkelijker zijn als ik straks terug ik Nijmegen ben – met natuurwinkel en inspirerende vrienden dichtbij – maar waarom niet vast nu beginnen? :)

Elke dag zijn er nu dingen waaraan ik merk dat de exchange ten einde komt. Gistermiddag zat ik voor de allerlaatste keer twee uur lang verveeld bij Contemporary World. De Zweedse meiden zijn al weg,  Kelly gaat vrijdag en de Fransen vliegen dit weekend ook naar elders in Azie. Gisterochtend vroeg vertrokken mijn Vietnamese roommates naar huis voor het Chinese Nieuwjaar (maar dan natuurlijk op z’n Vietnamees, zo vertelden ze me). En plots drong tot ons door dat we elkaar niet meer zouden zien. Tien februari zijn ze weer in Taiwan, de achtste vlieg ik naar Nederland. Dat ik hen zal missen is te veel gezegd – om eerlijk te zijn, het is heerlijk om nu nog maar 1 roommate en dus meer privacy te hebben, en we waren nooit erg close – maar het is toch een beetje raar. Ik stond te tandenpoetsen in de tochtige badkamer van de dorm, keek naar mijn spiegelbeeld en bedacht: dit komt nooit meer terug, Suusie.

Als ik de mogelijkheid had om ook volgende week – of nou ja, na Chinees Nieuwjaar – naar huis te gaan, zou ik het doen. Ik schreef al, het is wel goed zo. Maar zo lang ik nog niet huilend met heimwee in bed lig, blijf ik hier. Dit is immers mijn kans, nu kan ik nog hier zijn. You don’t know what you have until it’s gone… Dus probeer ik nu vooral niet te ver vooruit te kijken, maar te genieten van de plannen die in de nabije toekomst liggen. Morgenavond gaan we nog een laatste keer uit met alle international students, vrijdagavond drink ik rode wijn met de Songwriter en het weekend ben ik bij Cathy in Taipei. Vandaag kijk ik Lost tot de afleveringen op zijn (downloaden gaat niet erg snel hier) en dan moet ik mezelf maar eens aan dat essay schoppen. 1500 woorden, Suusie. Een half essay en zo’n twintig zinnen Chinees. Die laatste loodjes zijn wat zwaar, maar gelukkig ben ik sterk geworden.

Juli
Aan het begin van mijn verjaardagsmaand was de tentamenperiode bijna voorbij. Alleen mijn werkstuk voor Parlementaire Geschiedenis moest nog af. Dat deed ik eigenlijk tussen alles door; in een week reisde ik van Nijmegen naar Dreumel, Velp, Tilburg, Zwolle, Deventer en weer terug. Daarnaast werkte ik op het drukke terras van Bagels & Beans. Zondag 10 juli zat ik nog met mijn collega’s aan de Waalkade te genieten van het personeelsuitje… en een dag later moest ik beschaamd en huilend mijn baas opbellen om te zeggen dat ik voorlopig niet zou komen. Want terwijl verschillende liefsten het al lang hadden zien aankomen, was het voor mijzelf volledig onverwacht: door maandenlang over mijn grenzen heen te gaan en al m’n reserves op te gebruiken, was ik overspannen geraakt. Niet zo erg als twee jaar geleden, hoor, maar het was duidelijk dat ik een behoorlijke portie rust nodig had. Hoe zou ik me anders in hemelsnaam goed kunnen voorbereiden op Taiwan?
En dus nam m’n liefste KS me onder zijn vleugels en probeerde ik weer te leren ontspannen. ‘Ik lees wat, speel zinloze maar best fijne games, maak een wandeling naar de supermarkt, bereid voedsel en rommel zomaar wat rond.’ Op 20 juli vloog ik naar Zweden, om verder vertroeteld te worden door mama, Ben en Broer. Ik vierde mijn twintigste verjaardag in de Scandinavische zon – het was een prachtige, warme dag – en leerde een nieuw woord: lagom.

Augustus
Na tien dagen even helemaal weg was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan. Dat was even moeilijk, maar er was genoeg te doen: tot dan toe had ik nog niets uit Taiwan gehoord, en daar begon ik me zo onderhand een beetje druk om te maken. Augustus stond dan ook voornamelijk in het teken van dingen regelen voor m’n grote reis. Man, wat een gedoe was dat! Uiteindelijk lukte het op het nippertje om op tijd een visum te krijgen (echt, het had geen dag langer moeten duren). Ik had een ouderwets vertrouwd-fijne middag met de Keukenprinses, en gaf een feest: Suusie’s Twintig & Taiwan Flower Power Party. Ik denk nog regelmatig terug aan deze heerlijke avond. Vanuit het hele land waren m’n liefsten naar Nijmegen afgereisd om me gedag te knuffelen, en iedereen was in hippie-stijl. En op de laatste dag van de maand was het dan zo ver. Met z’n vijven – ik, KS, Broer, mama & Ben – reden we naar Dusseldorf International Aiport. Op naar Taiwan!

September
Om 21:00 lokale tijd landden we 1 september in Taipei. Het avontuur was begonnen… en dat begon meteen interessant, met onze koffers die kwijtraakten. Gelukkig kwam het allemaal goed. De eerste weken in Hsinchu verkende ik de campus en omgeving (sushi!), onderging een niet zo fijne medische test, schreef me in voor mijn vakken en reisde met vier andere Nederlandse meiden een weekend naar Kenting. Daarnaast had ik met Kelly en de jongens een prachtige dag in het Yangmingshan National Park, en ik kwam ook nog op de Taiwanese TV! Halverwege de maand begon het collegejaar, en Chinees werd meteen mijn favoriete vak. Verder bracht ik urenlang door in de bieb, zwoegend op Foucault, en zo nu en dan dacht ik na over mijn toekomstplannen.

Oktober
Terwijl het in Nederland afkoelde, was het in Taiwan nog volop zomer. In korte broek en tanktop liep ik dus een dag met Rainy door Taipei. Op de campus raakte ik in een relaxed leefritme; meestal sliep ik uit en ik keek veel series in bed. Er was alle tijd om na te denken, en naarmate mijn hoofd meer tot rust kwam werd alles helderder – en ik schreef m’n “Just Do It“-blog. Ik ontwikkelde een passie voor midnight running; het was zo heerlijk om door de avondwarmte te rennen en daarna compleet doorweekt onder de koude douche te springen.
KS en ik waren een jaar samen; we konden het niet vieren in elkaars armen, maar Skype bleek doorgaans een prima manier om in contact te blijven. Oktober was helaas ook de maand dat mijn MacBook het begaf. Nou ja, jullie hebben allemaal kunnen lezen hoe dat is gegaan. Weer een leermoment… Aan het eind van de maand reisde ik met Shrimps en Dummy af naar Sun Moon Lake. Deze plek is me bijgebleven als het mooiste dat ik in Taiwan (en misschien wel ooit) heb gezien.

November
Het leven in Taiwan kabbelde voort, en ook al deed ik de meeste dagen weinig bijzonders, ik genoot ervan met volle teugen. Het gaat er niet om hoeveel ik doe, realiseerde ik me eens te meer. Intussen telde ik de dagen af tot mijn liefste er zou zijn. Ik had een bizar, fantastisch weekend met de Amerikaanse Ian en zijn Belgische vrienden en ging twee dagen met Kelly naar Kaohsiung. Ook danste ik de hele nacht op de midterm party in een club in Hsinchu – en realiseerde ik me hoe ik dat zonder het te weten had gemist. Met Flora ging ik twee keer een woensdagmiddag naar Taipei, en toen ik aan het eind van de maand opnieuw de hoofstad bezocht, was dat samen met mijn liefste!

December
Nou ja, de eerste twee weken van december heb ik al uitgebreid hier en hier beschreven. Samen met KS genoot ik van twee weken heerlijk (westers!) eten, rust en privacy in de guesthouse en tripjes naar de East Coast en Kenting. Daarna ging het snel. Plotseling stonden de final exams voor de deur, en daarnaast was het bijna Kerstmis. Het Kerstweekend bracht ik door in Taipei met een groep Zweden, en zoals ik al schreef was ik op de laatste dag van 2011 in Tainan. Was dat dan alles wat ik deed in december? Nee, natuurlijk was er meer. Ik ontdekte m’n nieuwe serie-verslaving (Lost), was voortaan minstens twee keer per week in het nieuwe zwembad te vinden, bleef lekker hardlopen en oefende m’n Chinees.

Eigenlijk waren de meeste dagen heel gewoon: een beetje studeren, een beetje schrijven, heel veel nadenken over Het Leven. Als ik zo kijk wat ik in een maand deed de afgelopen tijd, en dat vergelijk met de eerste helft van 2011 en eerdere jaren, dan ligt het tempo van m’n leven duidelijk lager. En weet je, dat is ontzettend fijn. Ik schreef het al eerder, maar de grootste uitdaging wordt om in 2012 deze rust te bewaren. Door mezelf meer ruimte te geven komen m’n gedachten los. En dat is me heel veel waard.

Inmiddels hebben zich daar dus een scala aan woorden verzameld. Dit bijvoorbeeld:

Living is easy
with your
eyes closed.

Stop
being busy.
Just decide to
stop, today.

1. Read a lot.
2. Write a lot.

“I want all things
marvelous.”
- Eva

De reis
is
het doel.

Het is een test,
Suusie. Hoe ga je
ermee om?

Er zijn veel
manieren van
‘de juiste weg’.
Ook voor jou.

“Ontspanning vinden
in leuke activiteiten
waar je energie uit haalt.”

Mistakes are the
best way
to learn.
Don’t be afraid
to make them.

Van uren doorklikken
word je lusteloos in je
hoofd. Je hebt geen
energie meer om aan
echte dingen te denken.

Net als je maag waneer
je een zak chips neemt
bij wijze van avondeten -
dat niet voedt, wel vult.

“Ik ben wel eens
consequent,
maar niet de hele tijd.”
- Theo Maassen

Life is
better enjoyed
at leisurely pace.

1. Start very small.
2. Do only one change at a time.
3. Be present and enjoy the activity.
4. Be grateful for every step you take.

Don’t sit
too much.
It kills you.
Move, run, dance, play.

Verder hangen er op de kasten boven m’n bureau inmiddels zo veel kaartjes en brieven van liefsten, dat het bijna niet meer past. Hoe cheesy het ook mag klinken: ik voel me ontzettend blessed met al deze mooie mensen en wijsheden in mijn leven.

Maar weet je, het liefst pak ik vandaag nog mijn koffer in. Ja, natuurlijk wil ik nog Chinees Nieuwjaar meemaken en ik kijk uit naar de eetdates die ik inmiddels heb gepland. Vanavond is het Afscheidsdiner met de International Students, maandag en donderdag zijn m’n laatste finals, vrijdag lever ik m’n tweede essay in (althans, dat is de bedoeling, ik ben nog niet begonnen) en dan is het klaar. En dan is het ook mooi geweest. Steeds meer krijg ik het gevoel dat ik klaar ben om naar huis te gaan.

Ik kan niet wachten op het moment dat ik m’n eigen sleutelbos weer in handen heb en de deur van m’n Nijmeegse kamer opendraai. Mijn tassen op de grond zetten, dozen uitpakken. Mijn fiets uit de kelder halen, een rondje fietsen door de buurt. Naar de markt en de koelkast inruimen met lekker eten. Me op m’n eigen bedje nestelen en door m’n Taiwan-dagboek en -plakboek bladeren, een kop kruidenthee op het nachtkastje. Gewoon, eenvoudig leven.

De afgelopen maanden hier hebben me helder gemaakt. Een Skypegesprek met mama was daarvan een fijne reflectie. Minstens twintig post-its tel ik op de muur tegenover me. Lijstjes, wensen, citaten. Dingen die me herinneren aan wat nu echt belangrijk is voor mij. Want dat gaat straks de grootste uitdaging worden: niet meer overspoeld raken door verplichtingen en verwachtingen. Dat nooit meer. Vanaf nu eis ik ruimte op, die ik nodig heb. Liever een beetje te veel, dan te weinig.

Jongens, ik ben er klaar voor. Ik heb plannen. Op een van de post-its staat een lijstje dat ik een aantal weken geleden schreef. Toen ik het eergisteren aan mama voorlas, realiseerde ik me dat dit in zekere zin dingen zijn die ik al jaren fijn vind om te doen, al maakte ik er weinig/geen tijd meer voor.

Dingen om te doen:
1. Zwemmen.
2. Viool spelen.
3. Italiaans koken.
4. Chinees leren.
5. Hardlopen.
6. Thee drinken & studeren in cafeetjes.
7. Yogales.

Ja ja ja, zegt mijn hart. Dat wil ik. Maar in plaats van al deze dingen naast een druk sociaal leven in te plannen, zal het dat voor een aanzienlijk deel vervangen. Het wordt anders, want ik wil het anders. En dat kriebelt – een beetje van de spanning, maar vooral: ik heb er zin in.