1. Elke dag tien minuten Chinees oefenen, Suusie. Dat klinkt als niet veel, maar is in elk geval een stuk meer dan helemaal niet oefenen. Tien minuten per dag is meer dan een uur per week; je kunt wel een uur per dag willen doen, maar dat is nu even niet realistisch. In navolging van zenhabits’ post over veranderingen maken is het belangrijk om klein te beginnen.

2. Een opgeruimde kamer = een blije Suusie. Sinds Taiwan is mijn kamer (bijna) nooit meer een teringzooi, maar ik merk dat mijn scriptie de laatste weken wel iets te vaak een slecht excuus is om de boel te laten versloffen. Terwijl ik in een nette omgeving juist prettiger werk. Een beetje meer moeite doen dus!

3. Ik investeer liever in biologische, gif- en proefdiervrije cosmetica dan in dure troep die ook nog eens slecht geproduceerd wordt. Als ik het me financieel niet kan veroorloven, ga ik gewoon voor de goedkope merken, maar als ik eens iets lekkers voor mezelf koop liever van Weleda of The Body Shop. Ik vergeet dit nog wel eens, en dan kom ik toch weer thuis met rommel… (kijk hier om te zien welke cosmetica proefdiervrij is en hier welke merken gifvrij zijn).

4. Elke avond even mijn mascara eraf halen voor het slapengaan is echt niet zoveel moeite. Ik ‘vergeet’ dit altijd (als in: ik ben er te lui voor) en doe het dus de volgende ochtend pas. Dat is op lange termijn vast niet goed voor mijn ogen en de huid daar omheen… Ook dit is eigenlijk simpelweg een kwestie van een nieuwe gewoonte aanleren.

5. Lekker lezen in mijn stoel is een veel fijnere avondbesteding dan verslaafd en doelloos rondklikken op internet(/Facebook).

6. Ik ga naar yoga om te ontspannen. Niet om fit te worden, niet omdat ik er op wat voor manier dan ook ‘beter’ van word. Is een fijne bijkomstigheid hoor, maar dat moet niet de reden zijn om te gaan. Ik ga naar yoga om uit mijn hoofd en in mijn lichaam te komen. Mijn geest te ontspannen na een dag studeren. Aarden. Ik ga naar yoga om te ontspannen, dat heb ik nodig. (Fit worden komt wel door hardlopen en spinning en fitness.)

7. Ik wil dat mijn scriptie een werk wordt waar ik trots op ben. Over ruim twee weken moet ‘ie af zijn en ik ben weliswaar voor een groot deel klaar, maar er moet ook nog wat gebeuren en het zou zonde zijn om nu te gaan afraffelen. Ik vind het nog steeds leuk om ermee bezig te zijn maar merk wel dat de mentale vermoeidheid toeslaat… nog even, Suusie, je kan het. Dan is het daarna (OK, na de laatste tentamenweek) lekker lang zomervakantie.

8. Ik wil er meer op letten dat ik groenten en fruit uit het seizoen koop, en het liefst spullen van niet te ver weg. Als ik eerlijk ben weet ik vaak niet goed waar m’n spullen vandaan komen en wat meer kennis van seizoenproducten is ook wel nodig. Daar zijn deze en deze site handig voor.

9. Wat ik eigenlijk al doe: foto’s maken van kleine, alledaagse dingen. Ze versterken mijn herinneringen en maken me blij en tevreden. Dit wil ik dus blijven doen! (voor het geval ik over een tijdje dit lijstje weer eens doorlees en het vergeten was)

10. Ik wil (nog) beter leren om eenvoudige, gezonde, lekkere maaltijden te maken. Met weinig ingredienten en vooral: budget-friendly. Het online kookboek Mosterdgeel van DK is goede inspi wat dit betreft, en… hebben jullie toevallig leuke recepten voor me om te proberen?

Nu maar wachten op het antwoord van de commissie…
en intussen werk ik hard door aan mijn scriptie. Dat viel me vandaag voor het eerst best zwaar. Het is tijd om de losse eindjes, de gaten, de lastige stukken die ik steeds zo voor me uit schoof aan elkaar te schrijven en ik merk dat ik steeds kritischer wordt naar mezelf. Dat is goed, maar werkte vanmiddag vooral verlammend. Wat schrijf ik wel en niet, en vooral waarom? Moet ik uitgebreid vertellen over de verschillende organisaties die in de jaren ’90 het contact tussen Taiwan en China bevorderden, of is dat te weinig relevant voor mijn hoofdvraag? Maar als dat niet relevant is, waarom heb ik dan wel dat stuk over de Witte Terreur geschreven? In hoeverre mag ik beschrijvend zijn, waar kan ik mijn mening naar voren laten komen, waarover mag ik mijn begeleider om hulp vragen (of moet ik het toch allemaal echt zelf doen) en vooral: hoe zorg ik ervoor dat het allemaal een duidelijk geheel wordt? Argh… ik geloof dat ik eindelijk kennismaak met het fenomeen scriptiestress.

Nou ja, dat hoort er ook bij. Het zou ook wel vreemd zijn als ik dat ding soepeltjes zou schrijven zonder enige struggles. En ach, morgen weer een dag, dan gaat het misschein beter. Nu ga ik eerst lekker eten en de laatste aflevering Sherlock kijken met Muse, wellicht met een goed glas wijn erbij. Even ontspannen, even helemaal niets. En dan morgen weer knallen, want hey, als ik aan die pre-master wil beginnen, zal ik toch echt met dat bachelordiploma op de proppen moeten komen. En als ik m’n bachelor wil halen, moet ook m’n scriptie af, en dus…  precies. Zoals ik zei: morgen weer een dag.

Fijne avond!

Ten eerste  was mijn manier van denken tot een tijdje geleden heel anders. Van de week bladerde ik eens wat oude dagboeken door: 2009, 2010, 2011.  Ik maakte altijd lijstjes: dit en dit en dit en dit moet ik deze week doen. Want dan was het goed, ‘zo wil ik leven’ zei ik dan. Altijd was ik bezig lijnen uit te stippelen, idealen te scheppen, plannen te maken. Alleen deed ik dat vaak zonder echt te luisteren naar mijn echte verlangens. Oh ik dacht wel hoor, dat ik dat deed. Maar nu zie ik dat dat vooral verlangens waren gebaseerd op angst en onzekerheid. ‘Als ik maar dit en dit en dit doe, dan ben ik wel goed/mooi/slim.’

Nu doe ik gewoon. Jazeker, ik word nog steeds soms gedreven door idealen en verlangens en vast ook nog wel eens door angst. Maar een groot verschil is dat ik me ben gaan realiseren dat er niet één vaste formule is voor mij om gelukkig te zijn. En door dat te erkennen, is er ontzettend veel rust in mij gekomen. Het is OK, het is allemaal OK.

Ik bedoel, tegenstrijdige verlangens waren er natuurlijk altijd al. Alleen: voorheen maakten ze me vooral heel erg in de war. Hoe kon het nou dat ik het ene moment een hardwerkende studente wilde zijn, en het volgende moment het liefst een hele middag niets uitvoerde? Waarom geniet ik de ene dag van een fruitsalade maar wil ik de volgende dag toch weer een grote reep chocola? Hoezo wil ik soms een maand alcoholvrij leven en vervolgens liever in het park hangen met een fles wijn? Ik kon mezelf niet eenzijdig definieren, en daarom begreep ik het niet.

En nu? Nu weet ik nog steeds niet waarom ik soms het een en dan het ander wil. Thing is, dat geeft ook niet. Soms wil ik dit, dan wil ik dat. Joh, ik ben toch niet voor niets Suushi – a little bit of everything all rolled into one? In plaats van boos op mezelf te zijn omdat ik dingen wil die niet overeen komen met het ‘perfecte’ beeld dat ik altijd had van mezelf, sta ik mezelf nu toe te genieten van het verlangen. Dat wil niet zeggen dat ik altijd moet leven naar die impulsen, denk bijvoorbeeld aan het stukje dat ik zondagavond schreef. Maar vaak ook wel. Belangrijk detail wat hierbij hoort is dat ik niet kan inschatten wanneer ik ergens zin in heb. Logisch dus, dat het me niet gelukkig maakte om altijd te leven volgens een wekenlang volgeplande agenda. En dus maak ik nu zo min mogelijk langetermijnafspraken, zodat ik eindeloos ruimte heb voor spontaniteit. Zodat ik steeds weer kan denken: ‘goh, Suusie, waar heb je nu weer eens zin in?’

De tweede interessante ontdekking was dat zodra ik mezelf iets ontzeg, ik het des te meer wil. Duh Suusie, zul je zeggen, je bent echt niet de enige die zo werkt. Nee, en de theorie kende ik dan ook wel: you always want what you can’t have, dingen worden aantrekkelijker als ze minder bereikbaar zijn, enzovoorts. Maar in de praktijk hield ik er, met al mijn lijstjes, geen rekening mee. Hoewel die lijstjes meestal positief geformuleerd waren (‘ik wil gezond leven’) hadden ze vaak een negatieve lading (‘ik mag geen chocola eten, geen wijn drinken, geen luie dag hebben, niet te laat naar bed gaan’). Wat uiteraard tot resultaat had dat ik juist de neiging had om te ontsnappen uit de door mijzelf gecreeerde streng beteugelde werkelijkheid. Beetje puberen tegen mezelf, zeg maar. En ook hier geldt nu: ik gun mezelf alles. Er zijn geen Eindeloze Lijstjes Eisen waar ik steeds weer aan moet voldoen. Er is geen goed en fout, alleen observatie en interpretatie. En natuurlijk duw ik mezelf soms een bepaalde richting op, ookal sputtert mijn innerlijke kleuter hard tegen. ‘Toe maar Suusie, ga maar naar yoga. Die regenbui overleef je wel en je weet dat je je er achteraf fijner door voelt.’

Ten slotte dit: het is pas sinds Taiwan dat ik mezelf credits geef voor alles wat ik doe. Dat ik erop vertrouw dat alle dingen die ik in mijn leven leuk vind, alles waar ik me mee bezig houdt, me vroeg of laat iets oplevert. En dus niet alleen de dingen die maatschappelijk geaccepteerd ‘nuttig’ zijn, zoals studeren. Soms niet direct, vaak pas tijden later, maar ik denk echt dat als je doet wat je leuk vindt en jezelf toe te staat daarin te groeien, het je op de een of andere manier van pas zal komen. Denk aan wat Steve Jobs zei: you can’t connect the dots by looking forward… Ik heb nu een post-it boven mijn bureau hangen: ‘waar wil je goed in zijn? Als je ergens tijd in steekt, word je er hoe dan ook beter in (dus ook: Facebooken, panieken etc.) (en ook: mediteren, yoga, blogjes schrijven, teksten lezen)

Zo durf ik met vrij grote zekerheid te zeggen dat al die blogjes die ik de afgelopen zes jaar heb geschreven er nu voor zorgen dat het schrijven van m’n scriptie een stuk makkelijker gaat. Concreter: het heeft me mooi wel m’n eerste echte eigen columnistenrubriek opgeleverd. En al die tijd die ik in m’n tienerjaren stopte in het maken van perfectie-lijstjes, maken dat ik nu tot deze gedachten kom. Vroeger voelde ik me een groot deel van de tijd schuldig omdat ik mijn tijd besteedde aan dingen die in mijn eigen ogen ‘niet nuttig’ waren. Dat was niet alleen deprimerend, maar kostte ook een hoop energie. Nu vertel ik mezelf dat alles wat ik doe goed is, zelfs al zie ik dat niet meteen. Daarbij: is niet alleen het feit dat ik plezier heb in mijn dag al nuttig genoeg en reden om dankbaar te zijn?

Wat die lijstjes betreft, die maak ik nog steeds hoor. Het grote verschil is dat ze nu zeggen wat ik wil doen. Ook eis ik nu niet langer dat ik dingen die ik in een opwelling wil, ook daadwerkelijk uitvoer. Soms wil ik plannen maken. En dan wil ik toch weer wat anders. Het is OK, het is allemaal OK. Fijn heh, die peace of mind!

En toen was het zaterdag 5 mei, twee jaar geleden dat er een vuur in mij oplaaide dat nog altijd brandt. In tegenstelling tot vorig jaar en dat eerste jaar in Wageningen gingen we dit jaar niet naar een Bevrijdingsfestival. Het weer was er niet naar, en daarbij hadden we beiden meer zin om gewoon lekker samen thuis rond te hangen. We maakten een brunch van aardbeien en croissantjes met chocolade en met kaas, dronken daar mimosa’s bij (champagne & sinaasappelsap). Ik gaf hem een geheimtaal om te ontcijferen (Keukenprinses: weet je nog onze tekentjestaal? Het is blijkbaar niet kraak-veilig ;-)), we speelden Kolonisten van Catan en kropen daarna tegen elkaar aan met elk een eigen boek. ‘s Avonds aten we een simpele chili en daarna maakten een avondwandeling. Oh, de burgerlijkheid, hihi… nee, het was fijn.

Gisteren ging ik voor het eerst sinds Taiwan een middagje werken. Via een vriend van Karpe Noktem, voor het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis. Samen met hem was ik een middagje gastvrouw voor het Huis – al moet ik zeggen dat hij de meeste uitleg gaf aan gasten, ik wist immers nog niet zo veel. Hopelijk mag ik er vaker werken, het was leuk en ik wil er graag meer over leren zodat ik straks ook zelf dingen kan vertellen over de tentoonstelling.

Zo, dus dat is wat ik deed – toch niet helemaal niets. En dan nu waar jullie natuurlijk  eigenlijk voor komen ;-): beeldmateriaal!

Lekker scriptieen in m'n stoel.

Deze lege fles mede staat al bijna twee jaar op m'n kamer. Het is 'de' mede, de groene mede, de drank die KS twee jaar geleden mee naar Wageningen nam. Helaas is deze specifieke soort niet meer in de handel, maar telkens als ik vergelijkbare mede proef komen mooie herinneringen mee.

Nou, zo ziet dat er dan ongeveer uit, als ik hard bezig ben.

Deze heerlijke geroerbakte kabeljauw met ei, aardappeltjes, olijven en kruiden aten we vrijdagavond. Zelfs KS (die walgt van vis) nam een hapje en vond het best te eten!

Toetje: huisgemaakte panna cotta. <3

Toen we aan de rand van het dorp stonden te wachten op de bus naar huis (21:15 uur), scheen de maan zo mooi. Helaas niet zo goed te zien op deze foto, maar hij was bijna vol en de hemel was helder. En wat is het alweer lang licht!

Feestontbijt!

Tijdens de wandeling langs het Maas-Waalkanaal was het niet heel mooi weer (slechts 10 graden!), maar inmiddels wel prachtig groen. Vinden jullie ook de lente zo laat dit jaar?

Chili sin carne (met vega-gehakt) en rijst. Gisteren at ik het restje op en ontdekte ik dat wat geraspte kaas het nog 100x lekkerder maakt.

Leuke plek om te werken, leuke plek om eens heen te gaan!

Zomaar een steegje in Nijmegen aan het eind van de (werk)dag.

Ik fietste naar huis, en moest toch echt even stoppen hiervoor: kijk nou hoe mooi, al dat verschillende groen!

Goed. Nadat ik twee borden chili met rijst en kaas had weggewerkt – niets mis met lekkere kliekjes als je hongerig thuis komt! – en mezelf een mimosa had ingeschonken, begon het te kriebelen. PARTEH. Agh. Suusie, het is zondagavond…

De hele week heb ik lekker rustig aan gedaan. Ja, hier en daar opende ik eens het scriptiedocument en maakte wat kleine wijzigingen, en OK, ik heb het lijstje te lezen literatuur voor komende week genoteerd. Maar verder deed ik studiegewijs niet veel en dat was eigenlijk best fijn. Twee voordelen: ik ben lekker bijgekomen en heb nu weer zin om er morgen tegenaan te gaan.

Maar oh jee. En nu een kriebel. Deel van mij wil dansen, lachen, erop uit gaan. Veel te laat en wazig in bed kruipen, giechelen op de gang, stuiterende smsjes (of eigenlijk whatsapps), goede gesprekken in een hoekje van de straat.

Maar nog liever word ik niet brak wakker. Morgen begint de nieuwe week; eindelijk weer yogalessen, colleges, ritme in mijn dag. Dat wil ik óók graag, liever zelfs. Over een week wil ik weer een stuk verder zijn met mijn scriptie dan ik nu ben – 1 juni inleveren is nog steeds haalbaar, maar dan moet ik nu niet afhaken. Dat wil ik ook niet. Hee, ik ben net zo goed op weg. En toch, die kriebel. Ik moet me beheersen niet een Facebook-event aan te maken: spontaan huisfeestje, vanavond…

Gelukkig zijn er dus ook die andere kriebels: leergierige kriebels, knalkriebels. Laat ik die eerst eens goed benutten, in plaats van zo steeds mezelf heen en weer slingeren tussen verlangens. Alles op z’n tijd, Suusie. En dan misschien ook weer eens wat meer blogjes schrijven.. want hey, leuk hoor, die foto’s, maar waar zijn die schrijfkriebels gebleven?

Zoals ik al vertelde heb ik nu meivakantie en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt een paar dagen vrij te nemen. Dat was ook wel nodig hoor, na dat fijne feestje zaterdag. Nu is het woensdag en pak ik de dingen waar ik mee bezig ben rustig weer op. Ik stond op met wat yoga, maakte een lijstje van de literatuur voor komende week, beantwoordde een serie mails die op me lag te wachten en opende WordPress voor een nieuwe fotoblog. Later vandaag ga ik eens kijken hoe het ervoor staat met de Akta, en ik wil naast een paar uurtjes ‘gewoon’ studeren eigenlijk ook weer wat aan mijn scriptie doen. En het liefst loop ik vanmiddag eindelijk weer eens een (klein) rondje hard.

Ik sta er eigenlijk nu pas bij stil: dat het nu gewoon kan, even een paar dagen er tussenuit. Dat had ik vorig jaar rond deze tijd niet moeten proberen, zeg. Er waren altijd zo veel dingen. Geen wonder dat ik zo vaak moedeloos en uitgeput was – al zie ik dat eerlijk gezegd nu pas, hoe ik de hele tijd zo veel deed dat ik er steeds bijna aan onderdoor ging. Nu leef ik zo veel rustiger, en dat voelt heerlijk. Vrij. Ja, ik heb weliswaar een stuk minder te besteden en inderdaad, zo heftig Groots en Meeslepend is mijn leven (meestal) niet meer. Maar de rust in mijn hoofd die ik ervoor terug krijg en de ruimte om te schuiven met plannen en te leven bij de dag, die maken dat het helemaal waard.

Maar ach, dat wisten jullie eigenlijk toch al. Genoeg gekletst; tijd voor weer wat plaatjes!

Mega-slechte kwaliteit foto, maar nou ja, die zitten er soms ook bij. ;) En dit geeft wel goed de sfeer weer van de avond die ik laatst had. Thee en chocola (en een boek), what more does a girl need?

's Morgens vroeg in werkcollege. Ik had tot diep in de nacht nog de teksten zitten lezen, want dat was er helemaal bij in geschoten. Tijdens college kon ik m'n ogen dan ook amper openhouden.

Lekker koken met Muse! Geinspireerd door iets dat mama laatst in Zweden maakte, gooiden we aardappeltjes en verschillende groenten besprenkeld met olijfolie in de oven. Salade met feta erbij.. nom!

Een avondje eten bij Master en EP - dat was lang geleden!

Zoals altijd werd ik er flink verwend, en Master maakte deze verrukkelijke cappuccino's toe.

Scriptie-tijd! Vrijdag toog ik met een (veel te zware) tas vol spullen naar DK en Wise, om daar te studeren. Het werd een knaldag.

Studeren maakt hongerig, en daarom maakte ik als lunch een stapel tosti's met mozarella, tomaat en pesto. Ze werden goed ontvangen. ;)

...en nog geen 5 minuten later zag het slagveld er zo uit. Brownies en kaneelijs? Waar dan?

Zondagavond was het prachtig weer! Voor het eerst liep ik met zonder jas in een zomers jurkje door de stad. Hand in hand met mijn liefste KS, want die nam me mee uit eten voor ons 2-jarig samenzijn.

Avondlicht op Lux.. is het niet prachtig?

Zomerjurkje. <3 Helaas is het niet echt van mij, maar ik mag het lenen van Hedoniste en daar ben ik enorm blij mee. Mooi heh?

En zo was het ineens alweer gisteravond, dinsdag - tijd voor thee en tompoezen met Muse. We kunnen uren kletsen terwijl we rondhangen op de grond van mijn kamer. Fijn!

Deze week bestond weer grotendeels uit studeren. Ik ben weer een stuk verder met mijn scriptie dan een week geleden – gisteren deed ik een knaldag bij DK thuis en ik ben enorm tevreden over het resultaat. Zeker als ik via-via verneem dat veel studiegenoten nog geen letter op papier hebben… het stelt me wel gerust. Over een maand wil ik het af hebben; 1 juni lever ik m’n scriptie in, punt. De eigenlijke deadline is 13 juni, maar dan zijn ook al de tentamenweken en dat alles tegelijk wordt wel een beetje veel van het goede…

Feitelijk heb ik dus nog een kleine vier weken, want ik ga ervan uit dat de laatste dagen nodig zijn voor de afwerking. Driedubbele spelling- en taalcheck, annotaties kloppend maken, aan mensen vragen of ze het werkstuk willen proeflezen – dat soort dingen.

Maar eerst is het nu weekend. Vanavond is er een fijn feestje bij Hedoniste thuis – even helemaal ontspannen, daar ben ik wel aan toe. Dan kan ik dinsdag weer fris en fruitig verder werken. Komende week heb ik meivakantie en dus geen colleges. Echt vakantiegevoel heb ik niet, maar dat heb ik ook niet nodig. Eind juni ben ik klaar, dat is mijn vooruitzicht. Nu wil ik eerst nog even knallen. Wel is het fijn om een weekje collegevrij te zijn, zodat ik lekker m’n studietijd zelf in kan delen en er tussendoor genoeg ruimte over blijft voor leuke dingen. Op 5 mei vier ik immers mijn twee-jarig jubileum met KS! (OK, het was de dag dat we elkaar ontmoetten, voor alle drama achter de rug was waren we een paar maanden verder.. maar toch, hihi.)

Helaas gaan door de vakantie de lessen op het sportcentrum ook niet door… meh, ik zat net zo lekker in een yoga-ritme van drie keer in de week. Goed, ik kan natuurlijk ook thuis oefeningen doen en met de yoga-cd’s die ik laatst van mama kreeg moet dat vast lukken. Wat wel frustrerend is, is dat mijn enkels en scheenbeen nog steeds gevoelig zijn en ik dus – voor de zekerheid – het hardlopen nog maar even uitstel. Het is al bijna twee weken geleden dat ik voor het laatst liep, meh! En ja, natuurlijk kan ik ook gaan zweten in de sportschool, maar dat haalt het toch bij lange na niet bij een rondje in de buitenlucht. Ik baal ervan, maar toch dwing ik mezelf tot rust. Beter een paar weken uit de running (haha) dan maanden niet mogen lopen.

Nou ja, je ziet: het leven kabbelt rustig voort. Het is weinig spectaculair maar als ik luister naar mezelf, merk ik dat ik daar doorgaans vrij weinig behoefte aan heb de laatste tijd. Ik ben – althans, voor nu – de heftigheid voorbij. Leuk hoor, om af en toe lekker te eten met vrienden of het laat te maken met m’n huisgenootje, maar de meeste avonden ben ik tevreden als ik ontspannen met een boek op de bank kan hangen. Het eenvoudige leven – met af en toe een uitspatting. Dat is hoe het nu werkt voor mij. De tijden van hype & glam komen vast weer terug maar in delaatste maanden van mijn bachelor ben ik zeer tevreden over deze regelmaat.

Ik geniet van studeren, van yogalessen en meditatieminuutjes. Van bezig zijn met mijn scriptie, steeds dieper in de stof duiken. Van lekker koken met vrienden en van avondjes rustig alleen op m’n kamer met een fijn muziekje op. Van digitale gesprekken door de dag heen, inspirerende mensen in mijn leven. Van vooruitzichten op feestjes – je gaat de dingen zo veel meer waarderen als ze schaarser zijn. Van boeken verslinden, interessante documentaires kijken. Columns schrijven voor Nadelunch en foto’s maken voor toekomstige picture diaries op Suushi. Leven in een opgeruimde kamer. Rust, reinheid en regelmaat. Op tijd slapen en uitgeslapen wakker worden. Spontaan naar de kapper gaan en blij zijn dat mijn lange haar eraf is. Fruit eten, en chocola. Goede cijfers krijgen; een 8 voor mijn tentamen Vroegmoderne Kunstgeschiedenis, en een 6 voor Modern – en hoewel die laatste me aanvankelijk tegenviel, realiseer ik me nu dat het best een prestatie is als je bedenkt dat de helft van de studenten de toets niet haalde, dat ik de eerste twee weken van de periode heb gemist en elke week de helft van de hoorcolleges omdat die samenvielen met Historiografie. Count your blessings, Suusie. Ja, dat doe ik geloof ik wel.

‘Life is better enjoyed at leisurely pace,’ zegt een van de post-its op mijn deur. Ik kan het beamen. Fijn weekend allemaal!

“Laatst keek ik een aflevering van het tv-programma Debat op 2. Het thema was – weinig verrassend – de crisis en de financiële gevolgen daarvan voor de Nederlandse burger. “Wat gaan u en ik merken van die bezuinigingen?” vroeg Arie Boomsma. Het zette me aan het denken.

In de studio waar het debat gehouden werd, zaten een paar mensen die als gevolg van de crisis nu niet meer rond kunnen komen. De uitzending begon meteen opvallend. Er werd een korte reportage getoond waarin een vrouw vertelde over haar moeilijke financiële situatie. Terwijl ze dat deed, rolde ze eensigaret. Dat werd vervolgens punt van discussie. “Tweehonderd euro tekort in de maand, maar wel gewoon doorroken?” zeiden een paar aanwezigen verontwaardigd. “Ja, mag ik?” reageerde de vrouw. “Dat ik nu geen baan meer heb, wil toch niet zeggen dat ik niet meer het recht heb om een beetje te genieten van het leven.” Een andere vrouw, alleenstaande moeder van drie kinderen, had het ook niet breed en vertelde over haar dilemma’s. “Ik wil ook gewoon m’n kinderen leuk aankleden, en dat ze gaan sporten, eten op de plank hebben. Dat vind ik ook heel belangrijk. Ik wil er ook gewoon leuk uitzien. Het is niet zo dat ik niet leuk mijn haren mag verven en dat je niet meer een peukje op mag steken en leuke dingen mag gaan doen. Dat willen wij ook gewoon.”

Lees verder op Nadelunch.com!