2017 IN FAVORIETEN: momenten

Tja, natuurlijk kan ik leuk allemaal lijstjes gaan posten over muziek en voedsel en meer van die dingen, maar da’s natuurlijk niet alleen waar het jaar over ging. In de categorie persoonlijk: dit waren mijn mooiste én moeilijkste momenten van het afgelopen jaar.

TOP-17 van mooiste momenten van 2017

  1. De halve marathon in Stockholm uitlopen samen met vriendinnetje E (a.k.a. de Keukenprinses). In 1 uur en 50 minuten en 54 seconden.
  2. Niet echt een moment, maar toch: mijn weekje zomervakantie in Frankrijk met S. De ochtend hardlopen door de heuvels, de middagen in de zon aan het zwembad, de avonden met weerwolven, wijn en kampvuur.
  3. In januari in mijn eentje in Cuba baden in een helderblauwe zee, 30 graden en stralende zon. Het gevoel van rust en onafhankelijkheid dat toen over me heen kwam.
  4. Met B in een hangmat chillen op Lowlands.
  5. Mijn verjaardagsfeest in m’n tijdelijke casa; het hele huis bomvol met lieve mensen, de hele avond stuiteren van blijheid en om middernacht aftellen tot ik echt 26 werd.
  6. Mijn verjaardag zelf; een ontzettend chille dag met B en S, die samen ‘team Brak’ waren. Taartjes eten bij Carla’s Konditorei aan het Domplein (of nou ja: ik at taartjes, zij keken misselijk toe en nipten van hun thee).
  7. Champagne drinken op het dak van de Journalist, met uitzicht op de Dom, op een zwoele zomeravond. Leven.
  8. Uit eten bij Guusjes met mijn vader en Hanneke. Daar allemaal goede en open en volwassen gesprekken voeren.
  9. Hand in hand over de finish van de halve marathon van Utrecht met A. O ja en ook: eind juli na een maand radiostilte weer met haar bijkletsen in Talud9, onder het genot van goede wijn.
  10. Vorige maand thuis dineren en bijkletsen met E. Eigenlijk een heel ‘gewone’ avond, maar zo fijn en warm en open.
  11. Best Kept Secret Festival verkennen met de Journalist.
  12. In het park hangen en pizza eten met m’n liefste Broer. Gesprekken voeren over alles. Dichterbij elkaar komen, al zijn onze levens zo verschillend.
  13. Rondlopen in de Sagrada Familia in Barcelona.
  14. In oktober bij Einder te horen krijgen dat ik niet meer alleen schrijver, maar nu ook ‘/adviseur’ ben. Daar in groeien, nieuwe (en soms spannende) dingen doen.
  15. De finale van DE MOL (Vlaamse versie) kijken met T. Opnieuw totaal overdonderd zijn.
  16. Dagje naar Spa Sereen in het voorjaar. Wat een heerlijke plek is dat – en wat goed om af en toe zo’n dag even helemaal weg te kunnen. O ja, de dag naar de Thermen Goirle met B moet hier dan eigenlijk ook nog bij.
  17. Een avondje uit eten bij restaurant Blij met mijn mama, Ben en B, die elkaar zo leerden kennen.

TOP-7 van moeilijke momenten van 2017

  1. De avond dat ik, op de bank bij A, besloot om weg te gaan bij Tom. Mijn leven daarmee behoorlijk overhoop gooien.
  2. Het gesprek dat ik met mijn moeder had in de kamer van mijn psycholoog.
  3. Hetzelfde gesprek, met mijn vader. Beide gesprekken waren trouwens ook baanbrekend, goed, nodig en verrijkend.
  4. De dagen/weken na dat gesprek met mijn moeder.
  5. Toen T zei dat hij me nooit meer wilde spreken – en zich daar min of meer aan houdt. (Vandaag zag ik hem toevallig even om wat spullen op te halen, maar in principe hebben we geen contact – ik begrijp en respecteer het, maar lastig is het wel.)
  6. Het afscheid van zijn ouders. Niet alleen moeilijk, trouwens, vooral ook heel warm en fijn en liefdevol. Man, wat mis ik hen soms – ze waren na vijf jaar eigenlijk ook een beetje mijn ouders geworden…
  7. Omdat heus niet alle moeilijkheid emotioneel is: het buikgriepje dat me eind november een aantal dagen heel naar liet voelen. Ugh, ik zal jullie de details besparen, maar nee, dat waren niet m’n favoriete dagen.

Ja, jeetje, wat een jaar was het he?

Samen en alleen

Ik denk nog steeds vaak dat ik het niet kan, he. Dat alleen zijn. Dat ‘at peace’ tijd doorbrengen met mezelf.

En ja, natuurlijk stormt het soms. Vind ik het lastig om de rust te vinden. Heb ik een vol hoofd. Maar hierbij even een note to self: ik kan dat alleen-zijn echt wel.

Alleen al vandaag. Het is kerstvakantie. Ik word alleen wakker – B is naar zijn werk – rooster een paar boterhammetjes als ontbijt, zet een kop rooibosthee. Fiets door de winterse stad terug naar mijn eigen huis, laat het bad vol lopen en gooi er iets lekkers in van de Lush. Pak m’n boek erbij, maak een pot gember-citroengrasthee, klik op Spotify John Hopkins aan en ga rustig in het hete water liggn. Pas als het bad ruim een uur later echt te koud is geworden, kom ik eruit. Warm, rozig, ontspannen. Gewoon hier.

Weet je wat het is: vaak kost het me even moeite om ‘erin te zakken’. Moet ik mezelf zachtjes dwingen die tijd echt te nemen, alleen thuis te blijven, ruimte te maken. Hup, muziekje aan, of een mindfulnessoefening. Even niets nuttigs hoeven doen, ondanks alle ambitieuze plannen die ik heb (dat fotoboekje van 2016 moet ook nog steeds af!).

Maar als ik dat dan doe – vaak helpt even de ‘3 minuten ademruimte’ van Edel Maex al, zie Spotify! – dan ben ik daarna zo blij dat ik het heb gedaan. Nu ook: ik zit met (weer) een kop thee te schrijven, in m’n kamer brandt de wierook die ik eerder deze week kocht (als deel van het project Een Beetje Magie In Je Leven), ik draag m’n nieuwe vest en schoenen (let’s be honest, soms voel je je gewoon instant beter als je iets nieuws/moois draagt!).

En ik vind het heerlijk. Jee, wat heb ik mezelf jarenlang ontnomen door deze tijd niet (of  veel te weinig) te nemen?

De boeken die ik de laatste tijd lees (ik lees überhaupt momenteel meer boeken dan online hap-snap-artikelen, da’s ook wel eens anders geweest) gaan veelal over wat je ‘self help’ zou kunnen noemen. Levenswijsheid. Van m’n nichtje kreeg ik bijvoorbeeld het boek ‘Levenslessen – over het leven voor de dood’ van de beroemde – inmiddels overleden – psychologe Elisabeth Kubler-Ross (B wist me te vertellen dat zij o.a. de ‘vijf fasen van rouwverwerking’ voor het eerst zo definieerde). En van vriendinnetje M leende ik het veelgeprezen ‘The subtle art of not giving a f*ck’ van blogger Mark Manson. Inderdaad een hele fijne, aanrader. Lang niet alles wat hij schrijft is nieuw voor me, en toch: hij knoopt eindjes aan elkaar, zet zaken op een rijtje en schrijft op zo’n manier dat je denkt: JA!

O ja, hebben jullie trouwens wel eens Marks blog gelezen over ‘relationship advice from over 1.500 happily married couples‘? Die longread vind ik erg de moeite waard – o.a. de notie dat uiteindelijk niet goede communicatie, maar wederzijds respect aan de basis ligt van een echt langdurig (en goed) huwelijk(/relatie). En dat je moet leren ruziemaken. En realistische verwachtingen moet hebben. Dit (deel van een) citaat van een van de respondenten vond ik heel mooi:

(…) There will be days, or weeks, or maybe even longer, when you aren’t all mushy-gushy in-love. You’re even going to wake up some morning and think, “Ugh, you’re still here….” That’s normal! And more importantly, sticking it out is totally worth it, because that, too, will change. In a day, or a week, or maybe even longer, you’ll look at that person and a giant wave of love will inundate you, and you’ll love them so much you think your heart can’t possibly hold it all and is going to burst. (…)

Kerstmis was trouwens inderdaad zo fijn en relaxed als ik hoopte. Tweede Kerstdag ging ik naar bikram yoga, daarna was ik wel móe (dus deed vooral dutjes en zat in m’n eentje op de bank), maar al die kaasjes en veel te grote bergen voedsel die ik had willen kopen (zie vorig blogje) heb ik helemaal niet gemist.

Op Kerstavond speelden we met B’s familie urenlang het categorieenspel – het enige dat je daarvoor nodig hebt is pen en papier, moet je nagaan. O, begrijp me niet verkeerd: er was een tafel vol met geweldig smaakvol vegetarisch eten, er was heerlijke wijn van Kwestie van Smaak en tiramisu toe – we kwamen niets tekort.

Het was gewoon genoeg, en vooral: samen. Precies goed.

Simpel

Voor 2018, denk ik de laatste dagen, heb ik misschien maar 1 doel: simpeler leven.

Als yup in de stad wonen is alles immers al snel Heftig en Veel. Er is genoeg te doen om je het jaar rond te vermaken. Genoeg te kopen om altijd maar weer meer te willen. Genoeg te beleven om steeds opnieuw te denken: YES.

Gisteren liep ik met B door de Albert Heijn. Vlak voor kerst, dus alle schappen bomvol met het ene na het andere bijzondere ‘feestdagen-editie’-product. Kerstbrood in boomwortels, boterfiguren, allerlei exclusieve kaasjes, desserts die de rest van het jaar niet verkrijgbaar zijn.

We gingen wat spullen kopen om onszelf Eerste en Tweede Kerstdag, als de winkels dicht zijn, in leven te houden. En al heb ik morgen en overmorgen twee kerstdiners staan, en al hadden we van tevoren bedacht om het dan daarna gewoon lekker simpel te houden – niets te HOEVEN – ik merkte dat mijn hoofd dat niet goed kon accepteren. Zou ik misschien toch een kaasplankje meenemen? Alsnog chocolade-lavataartjes maken als dessert? Een extra flesje wijn voor je-weet-maar-nooit?

En oh, we hebben ook niet eens een tafelkleed, en moeten we niet kaarsjes hebben om het gezellig te maken – of misschien toch last-minute nog een kerstboom aanschaffen?

Het is heel fijn dat B op die momenten nuchter blijft. “Na twee dagen kerstdiners”, zei hij, “heb ik helemaal geen zin meer om uitgebreid te eten. Dan word ik opstandig en wil ik gewoon met een pizza film kijken op de bank”.

En jeetje, wat een opluchting is dat besef eigenlijk. Je kunt het ook gewoon NIET doen allemaal. Niets hoeven. En je zult merken dat het dan helemaal niet minder leuk is. Sterker nog, waarschijnlijk is het ook nog stukken minder stressvol. Want eh, voor wie doe ik al die heisa eigenlijk? En waarom?

Wat is dat toch, waardoor ik steeds weer de neiging heb om te willen voldoen aan een ideaalbeeld dat blijkbaar in mijn hoofd bestaat? Dat ik me – vaak voor ik het door heb – in allerlei bochten wring om het plaatje compleet te krijgen? Dat mijn hoofd zegt dat het dan (ALS aan al die voorwaarden is voldaan) pas ‘goed’ is?

In deze wereld hebben we met z’n allen ZO ontzettend veel de hele tijd, dat we vaak helemaal vergeten hoe bijzonder de ‘normale’ dingen in ons leven eigenlijk al zijn. Wat een voorrecht het is, om in een warm en knus huisje te zitten. Om in de supermarkt om de hoek alle spullen te kunnen kopen voor een heerlijke maaltijd. Om soms in het weekend een lekker flesje wijn bij de slijter te kunnen halen. Dat je echt niet steeds uit eten hoeft om een gezellige avond te hebben. Dat het gewoon al goed is. Nu. Samen.

In 2018 wil ik dat dus leren. Simpeler leven. Ontdekken dat het dan ook fijn is – misschien zelfs fijner. Dat de wereld niet vergaat als ik geen nieuw jurkje koop voor een evenement bij een klant. Dat ik geen dure Nike-sportkleding nodig heb (dat ontdekte ik trouwens gelukkig al tijden terug; m’n vijf keer zo goedkope H&M-hardloopkleding is minstens zo leuk en gaat al meer dan 2 jaar probleemloos mee). Dat ik, als vrienden komen eten, ook gewoon een simpel gerecht kan koken. Dat ik niet elk weekend spannende dingen hoef te doen. Dat ik niet elk feest hoef te beleven. Dat er niet overal wijn bij hoeft om het leuk te maken.

Die dingen ontdek ik de laatste maanden al steeds meer. En ik kan je vertellen, het is een fantastisch en kalmerend inzicht. De hele dag door wordt ons immers door allerlei reclame-verleidingen (of dat nu billboards, bloggers of Facebook-ads zijn) verteld dat JE ECHT DEZE SPULLEN / ERVARINGEN / ETENSWAREN NODIG HEBT OM JE LEVEN COMPLEET TE MAKEN. Tegelijkertijd waren de fijnste weekenden dit jaar misschien wel die dagen, dat ik gewoon thuis een ontbijtje van geroosterde boterhammen at en de dag besteedde op de bank met een boek van de bieb.

Dus ja. Simpeler leven, te beginnen bij kerstmis. Of wacht, misschien is het meer: mijn definitie van ‘luxe’ herijken. Heel veel dingen die ik de laatste jaren normaal ben gaan vinden, zijn natuurlijk in feite hartstikke luxe. Voor maandag, Eerste Kerstdag, liggen er ingrediënten klaar voor een lekkere oven-pasta op basis van spullen uit B’s kerstpakket. Wijn erbij zien we dan wel – er ligt ongetwijfeld nog wel wat in een van onze beider huizen.

Ik weet nog niet hoe die dag er verder uit gaat zien. Waarschijnlijk gewoon een boek lezen, of een film kijken, met een kop thee op de bank en kaarsjes aan. Om me heen kijken en me realiseren dat dit is wat er nu is. Dat het fijn, veilig en goed is.