14 november

Vandaag was een enorm fijne dag. De woorden van m’n nieuwe stuk voor Radboud Magazine vloeiden bijna als vanzelf uit mijn vingers – voor ik het wist stond het 2000 woorden-tellende artikel in de steigers. Ik lunchte met een tosti die goed smaakte en mijn nieuwe matras werd eindelijk geleverd (na een maand wachten), dus ik heb superveel zin om daar straks op te slapen. En eigenlijk had ik het gewoon best wel naar m’n zin, met mezelf. Kijk, ik leer dit nog eens echt.

Meer leuke dingen van nu & onlangs:

  • Bikram yoga. <3 Gisteren ging ik weer én kocht ik een nieuwe lessenkaart. De komende tijd zijn de maandagavonden van mij & the hot room. Ha.
  • Toen m’n artikel vanmiddag klaar was, ging ik even naar de MediaMarkt om een bluetooth speaker te kopen. Dat staat al maanden op m’n lijstje (drie, om precies te zijn, want sinds ik hier woon). Ik kocht deze en wauw, wat is het geluid goed en wat is ie mooi en wat is dat fijn, goed klinkende muziek op mijn kamer.
  • Project Maak Suus’ Mini-Huisje Winterproof gaat wel lekker zo. Met een fijn nieuw matras (het oude ding dat ik overnam van de vorige bewoonster was zo doorgezakt dat ik er rugpijn van kreeg, en met z’n tweeen sliep je in een kuil), die speaker + iPad + Spotify als gouden muziek-combi, waxinelichtjes, gezellige lampjes en niet te vergeten het perfécte voetenbankje dat ik bij IKEA kocht – en o ja, de fijnste, zachtste sloffen die er bestaan – is het nu bijna helemaal af. OK, dit is misschien een klein beetje materialistisch, maar ik word er blij van en hé, wat is er eigenlijk mis met een beetje lief voor jezelf zijn?
  • Ik heb een nieuwe liefde. Daarover later nog wel eens meer. Voor nu: het is fijn en goed. En hij gaat mee naar Maleisie.
  • Zondag kwamen drie vriendinnetjes hier eten en dat was zó ontzettend fijn. Ik maakte een Italiaans themadiner (carpaccio van courgette met avocado, parmezaan en pistachenoten / verse spaghetti met zelfgemaakte vega bolognesesaus / tiramisu), we keken foto’s, máákten een (groeps)foto en bedachten plannen voor de komende tijd. De Dom beklimmen, bijvoorbeeld.
  • Komend weekend loop ik de Zevenheuvelennacht en -Loop. Ik heb een enorme hardloopdip en ben daar (bijna) helemaal oké mee – we gaan het wel zien. Geen tijd in m’n hoofd, gewoon genieten van de route en de race. Da’s eigenlijk toch ook best een heel mooi doel.

Ruimte maken

‘Ik ben een heel ander mens dan in 2015’, schreef Webkim deze week op haar blog. Ze refereerde aan een blogpost die ze destijds schreef over het eenzame gevoel dat ze vaak had – een stuk dat voor enorm veel reacties zorgde.

Net las ik het zinnetje in de trein naar huis, en het raakte me. Omdat ik een heleboel haal uit Kims verhaal. Niet dat ik nu perse een ‘ander mens’ wil zijn, hoor, maar…wacht, misschien in zekere zin toch ook wel.

Ik ben bezig om rustiger te worden. Daarom doe ik nu (bijna) elke dag een mindfulnessoefening (soms twee!) en stel ik voor het eerst écht prioriteiten in mijn leven. Maak ik mezelf tot prioriteit. Probeer ik te leren dat een ‘Suusdag’ in mijn agenda een net zo belangrijke afspraak is als een date met vrienden of familie – waardoor ik dus ‘nee’ zeg als iemand vraagt of we die dag af kunnen spreken. Het grappige is dat hierdoor mijn hoofd ook rustiger lijkt te worden. Zelfverzekerder, misschien.

Ik ben bezig om mijn verdriet aan te kijken en te accepteren. Voor het eerst probeer ik écht te erkennen dat ook donkere puzzelstukjes bij het leven horen. En dat dat oké is. Natuurlijk ‘weet’ ik wel dat heus niemand altijd blij kan zijn, maar we leven toch met z’n allen in een wereld waarin het lijkt alsof altijd maar vrolijk zijn de norm is. Waarin je eigenlijk een beetje raar lijkt als dingen niet lukken of je je even niet goed voelt.

Maar hé, blijkbaar is je verdrietig voelen niet altijd hetzelfde als ongelukkig zijn. Ja, ik heb – voor het eerst in jaren – regelmatig intens verdriet. (Oud verdriet, denk ik, vooral, want heel lang was ik nauwelijks verdrietig.)

En ik ben een gelukkig mens.

Tot slot (en dit vloeit misschien voort uit het voorgaande): ik ben op allerlei manieren bezig te leren om meer ruimte in te (durven) nemen.

In letterlijke zin (ik, met dit lichaam, mag er zijn, hallo mooi lief fijn lijf), maar dat niet alleen. Ook door te (proberen) de rust te nemen om langzamer en duidelijk te praten (eng!) – en zo meer tijd te vragen. Door mijn huisgenootjes te vertellen over de dingen waar ik doorheen ga – ik mag ruimte innemen in mijn huis, hoef me niet te verstoppen. Door mijn agenda structureel minder vol te plannen met afspraken. Door minder te gaan werken – ruimte te maken om te groeien op andere, misschien minder prestigieuze vlakken. Door weer bewuster met mijn geld om te gaan – meer financiele ruimte te creeeren.

En zo nog meer van die dingen.

Dus ja, weet je, wie weet sta ik over twee jaar ook wel op een plek waarvan ik nu nog het bestaan niet vermoed.
Ja.

Eigenlijk ben ik daar gewoon ontzettend benieuwd naar.

Bikram, ik kom altijd weer bij je terug

Ik was al langer dan een jaar niet naar bikram yoga geweest. En ineens voelde ik het vandaag in heel mijn lijf: ik moet gaan. Mijn schouders en bovenrug zeuren al weken – in die mate dat ik me soms nauwelijks kan concentreren op m’n werk – en ik kan toch niet eeuwig pijnstillers blijven slikken.

Aangezien mijn maximale vergoeding voor fysiotherapie dit jaar al op is, dacht ik: als ik dan toch geld ga uitgeven, kan ik dat beter aan yoga doen. Dan vang ik twee vliegen in een klap – vier misschien zelfs. Oefenen met lenigheid, meer rust in mezelf vinden, een lekkere workout en hopelijk ook minder rugklachten.

En o, wat genoot ik. Bikram kan behoorlijk zwaar zijn, maar ik zweefde door de les. Dankbaar zoog mijn lichaam de warme yoga op, als een spons. Nu voelen mijn rug en schouders gloeiend en ontspannen.

Thank you thank you thank you, zegt mijn lijf. Nee, de pijn is niet weg, maar het voelt anders, beter.

Dat terwijl ik de afgelopen weken enorm tegen m’n hardlooprondjes op loop te hikken. Ze willen niet, ik vind de flow nauwelijks, ik ploeter, ga langzaam en heb allerlei pijntjes. En om eerlijk te zijn vooral gewoon: geen zin. Dat is niet perse erg (zeker dat ‘langzaam gaan’, want who cares), maar hé, misschien is dit het zoveelste bewijs dat voor alles een tijd is, dat je lijf geen machine is die altijd maar door moet gaan. Dat dingen die soms helpen je te helen (wat hardlopen deze zomer zeker deed), op andere momenten juist schade toebrengen – en andersom.

Blijkbaar is het nu voor mij even geen tijd om veel en lang hard te lopen. Is het op allerlei fronten helender, versterkender voor me, om thuis te blijven. Het is best moeilijk voor me om niet te moeten rennen (om mezelf even aardig en lief te vinden als ik niet sport), maar vandaag is dit de juiste beslissing. Ik blijf thuis, ik schrijf, ik eet chocola. En ik ga dus naar yoga.