Acht dingen over nu en onlangs

Allemaal half-afgemaakte blogjes in m’n concepten staan, geen tijd om te ze uit te werken. Te veel te doen, te veel te leven. Een goed teken, denk ik, maar wel een reden om af en toe stil te staan en op te schrijven wat er dan allemaal gebeurt. Puntsgewijs dan maar weer eens, in een lijstje.

  1. Morgenochtend vlieg ik naar Málaga. In mijn eentje. Tom is op wintersport met z’n werk en ik dacht: laat ik dan ook maar wat leuks gaan doen. Bovendien miste ik na Cuba wel m’n dagelijkse portie zon, Spaans en chillheid, en ik vond van alleen-reizen ook zo ontzettend leuk dat je allerlei verschillende nieuwe mensen ontmoet. Geen concreet plan verder: (klein) backpackje op m’n rug, reisgids mee en zien waar de dagen me heen leiden.
  2. Afgelopen zondag liep ik mijn derde halve marathon. Samen met de liefste Aniek legde ik 21.1 km af – incl. hand in hand over de finish. O ja en Eline, die stoere Eline van mij, die liep gewoon even 35 kilometer – in voorbereiding op de marathon van Rotterdam. Ik ben enorm trots. Op haar, op ons, op alles. En ik geloof dat ik eindelijk m’n hardloopvibe een beetje terug heb. Op naar een PR op de 10 KM-Marikenloop. Wie is er ook bij op 22 mei?
  3. Ik schreef weer een stuk voor de Volkskrant. Zaterdag stond ‘ie erin; over levenscoaches. Wie zijn al die mensen, wat doen ze en wat hebben we eraan? Lezen kan hier.
  4. Het is zo leuk om weer in alle vrijheid grote verhalen te kunnen maken. Binnenkort een stuk van mij in Radboud Magazine, het alumniblad van m’n oude universiteit. En als ik terug ben uit Málaga, ga ik voor de VK weer wat maken. Allemaal leuke dingen.
  5. Maar het leukste is eigenlijk nog wel dat zo’n verhaal maken – dat stiekem ook best wat tijd/energie kost en soms stressvol is – niet hoeft. Ik doe het omdat ik het leuk vind. Want eigenlijk héb ik natuurlijk al de leukste baan van de wereld.
  6. (Jeetje even hoor, wie had een jaar geleden gedacht dat ik me nu in zo’n luxepositie zou bevinden?! Hashtag-dankbaar en zo. Maar echt.)
  7. O ja en er waren ook nog verkiezingen. De journalist in mij zegt: ‘stil, vertel nooit je politieke voorkeur, wees neutraal!’ maar ik vind dat ik – zeker nu ik driekwart van mijn tijd tekstschrijver ben – best mag zeggen dat ik heb gejuicht toen bleek dat Lisa Westerveld tóch in de Tweede Kamer komt. (Dat was nog wel even spannend zeg.)
  8. Inmiddels is het half elf en ben ik behoorlijk moe. Tas inpakken nu (ja ja, lekker last minute Suusie) en naar bed. Morgenvroeg vliegen.

Tot gauw!

You only live once

Voor 2017 had heb ik eigenlijk maar één goed voornemen: me minder druk maken om dingen. ‘Meer genieten’, het klinkt zo cliché maar weet je, dóe het maar eens, in deze wereld die draait om presteren en ambitie en altijd maar meer, meer, meer.

Me minder druk maken betekent in de praktijk ook: minder doen. Vaker denken: f*ck die shit, ik ga gewoon lekker niet hardlopen/eten koken/naar die verjaardag/gezond eten/de krant lezen/op tijd naar bed vandaag. (Er komt nog net geen ‘lekker puh’ achteraan).

Ik ga gewoon lekker bankhangen/uit eten/wijn drinken/taartjes halen/lamme series kijken vandaag. Omdat het leuk en fijn is. Omdat het kan.

Misschien is dit voor jou heel vanzelfsprekend – voor mij is het een bevrijding. Al ruim vijfentwintig jaar lang moet ik namelijk van alles van mezelf. Bovendien zegt dat stemmetje in mijn hoofd ook altijd dat ándere mensen enorm veel van mij verwachten. Hard werken. Op tijd komen. Leuke cadeautjes kopen. Lekker eten klaarmaken. Het huis opruimen. Een goede vriendin/dochter/collega/zus/nicht/geliefde zijn.

Maar hey, waarom denk ik eigenlijk altijd dat ik iets moet doen om dat te zijn?

Vergis je niet: dit is geen pleidooi voor luiheid. Integendeel. In 2012, toen ik een half jaar in Taiwan woonde, ontdekte ik al dat ik eigenlijk mínstens zo productief ben als ik weinig van mezelf moet. Levenslust heb ik toch wel en de dingen gebeuren dus ook gewoon, alleen een stuk minder geforceerd en vrijwel zonder stress.

Daar in Taiwan voelde ik voor het eerst hoe het is om te leven zonder continue verwachtingen van jezelf, zonder (zelfopgelegde) druk van buitenaf. Hoe de dingen dan gaan stromen, hoe er juist méér creativiteit komt. Meer liefde. In Cuba, vorige maand, ervaarde ik dat opnieuw. Alleen daarom al is het zó goed om af en toe ver weg te gaan, de dingen van een afstandje te bekijken – omdat ik weer even heel scherp zie waar het allemaal om gaat.

Dus trek ik de afgelopen weken steeds meer m’n eigen plan. Probeer het niet kut te vinden dat ik misschien soms mensen voor het hoofd stoot. Ik kan het niet altijd iedereen naar de zin maken en dat wíl ik ook niet (meer). En ook naar mezelf toe: waarom is elk weekend anderhalf uur hardlopen eigenlijk de ‘beste’ manier om die vrije tijd te besteden? O, natuurlijk, soms wel, maar er zijn nog zo veel andere dingen die het leven de moeite waard maken.

Lastig blijft het wel. Naar aanleiding van dat blogje over dansen in Tivoli bijvoorbeeld, kreeg ik drie berichtjes van mensen die vroegen: hey, zullen wij ook weer uitgaan? Maar het hele punt is nu juist dat ik niet meer alles vast wil leggen. Ik wil leven, voelen wat op dat moment goed voelt. Dat was toen dansen, is misschien volgende week wéér dansen, maar misschien ook niet.

Het is niet makkelijk om ánderen vrij te laten in wat ze doen – hoe vaak denk je niet: goh, waarom doet die-en-die dat nou zo-en-zo? – maar nog veel lastiger om jezelf vrij te laten. Geen oordeel te vellen over je eigen handelen. Niet steeds te denken: goh Suusie eet je nou alweer chocola. Of: jeetje, ben je nou nog niet aan het werk? Of: het is één uur ’s nachts, dat is toch veel te laat voor pizza?

Die oordelen zijn er steeds en ze zorgen ervoor dat ik me, vaak onterecht, druk maak. Soms verlammen ze me. In elk geval maken ze me minder gelukkig en onbevangen.

Daarom dus: minder oordeel, me minder druk maken. Niet steeds regels en richtlijnen willen maken – houvast is toch maar een illusie. Vertrouwen op de stroom van het leven en dat het allemaal wel goed komt als ik mijn gevoel volg.

En daarom aten we gisteravond in bed vierkazenpizza.