VeganChallenge

Ik en challenges, dat gaat niet altijd goed samen. O, plannen te over hoor:

Tien keer hardlopen in tien dagen.
Een maand geen alcohol drinken.
Elke dag om 22 uur in bed.
Twéé maanden geen alcohol drinken.
Doordeweeks geen chocola eten.
Minder dan een uur per dag op mijn smartphone.

Maar ja hè, leven is nu eenmaal vaak niet in regeltjes te vatten. Dingen lopen altijd anders dan je denkt/wilt/verwacht. En inmiddels weet ik: als ik iets ‘moet’ van mezelf, begint de weerzin meteen. Andersom ook: als ik iets ‘niet mag’, wordt de drang ernaar des te sterker.

Bovendien geloof ik erin dat, als je steeds kleine, nauwelijks merkbare veranderingen doorvoert, je uiteindelijk wel komt waar je heen wilt. Denk aan een drijvende tak of een zeilboot op het water; je hoeft hem maar een klein beetje bij te sturen, om tien kilometer verderop in een behoorlijk andere richting te zijn gegaan.

Daarom probeer ik al een aantal jaar leven volgens het credo een beetje van alles.
Kleine tikjes. Geen radicale veranderingen.
En altijd als ik Wilde Plannen krijg (ofwel: minstens 1 keer per week), herinner ik mezelf daar weer aan.

Maar soms, soms is het wel lekker om jezelf een schop onder je kont te geven en een – klein, haalbaar – doel te stellen. Mits ik in mijn hart voel dat ik dit wil – en het niet iets is dat ik me in mijn hoofd heb gehaald, omdat ik vind dat ik het zóu moeten doen.

In november 2013 ging ik bijvoorbeeld met mezelf de uitdaging aan om 30 dagen lang elke dag 30 minuten in de sportschool door te brengen. De fitnessruimte zat toen naast de universiteit waar ik dagelijks was, dus het enige dat ik hoefde te doen was dagelijks een tas met spullen meenemen en mezelf na/tussen het studeren door even die zaal in te duwen. Eenmaal binnen verder geen eisen – maar ja hè, als je er dan toch bent. ;-)

Missie geslaagd en ik profiteer daar nog stééds van: sindsdien ben ik eigenlijk nooit meer opgehouden met regelmatig sporten.

Evenzo aten T. en ik dit jaar in januari een maand lang vegetarisch. Kleine uitdaging (we aten al niet enorm veel vlees), ging goed, was fijn en zorgde ervoor dat ik de rest van het jaar weer vaker koos voor ‘geen vlees’.

Honderd procent vegetarier ben ik nog steeds niet, ik denk ook niet dat ik dat (nu) zou willen. Omdat ik de vrijheid wil voelen om elke dag opnieuw te kiezen wat ik eet en waarom. Maar ik merk wél dat ik de laatste maanden weer meer neig naar plantaardig eten.
En ik merk dat dood dier op mijn bord niet meer goed voelt, omdat ik weet wat voor weg zo’n stuk vlees heeft afgelegd en hoeveel schade dat toe heeft gebracht aan de wereld.

Waarom ik dit allemaal vertel?
Morgen begint de VeganChallenge. Een mini-variant welteverstaan: zeven dagen plantaardig eten (en niet een maand lang zoals meestal). Een maand vond ik altijd nogal lang klinken – nogmaals, ik ken mezelf en mijn drukke leven – maar een week, dát klinkt haalbaar. Ons avondeten is vaak al grotendeels plantaardig, onlangs kocht ik voor het eerst weer sojayoghurt en die kaas op brood, die kan ik heus een weekje missen.

En dus doen we mee, T. en ik. De (koel)kast ligt vol met groenten, gedroogd fruit, noten en tofu en ik heb zin om nieuwe recepten te leren, lekker te eten en te ontdekken wat allemaal mogelijk is. Kom maar op!

Wie doet vanaf morgen ook mee?

17 dingen die ik wil doen in 2017

2016 is alweer bijna voorbij. Omdat ik graag lijstjes maak en er alweer allerlei plannen door m’n hoofd spoken voor het nieuwe jaar, hier een lijstje van dingen die ik wil doen in 2017.

Woord vooraf: het blogje waarin Judith schrijft over haar enige voornemen voor 2017 is misschien wel de allerbelangrijkste. In elk geval ééntje om in gedachten te houden.

Dit wil ik komend jaar doen:

  1. In mijn eentje op reis gaan (dit gaat natuurlijk gebeuren; over een paar weken ga ik naar Cuba!)
  2. Een nieuwe vaardigheid leren op mijn werk (websites bouwen/trainingen geven/wat dan ook..).
  3. Vaker dan dit jaar een weekend niets plannen en lekker thuis zijn met Tom.
  4. Regelmatiger schrijven over eten, koken en uit eten gaan (bijv. wekelijks een recept plaatsen op EAT, hoe eenvoudig ook).
  5. De halve marathon van Utrecht lopen.
  6. In totaal 40 boeken lezen, net als in 2016.
  7. Een keer verder dan 22 kilometer lopen, ofwel: een nieuw afstandrecord maken.
  8. Blijven bloggen op Suushi.nl.
  9. Vegetarier worden, in elk geval 80-90 procent van de tijd (hierin vooral afgaan op mijn gevoel, maar ook vaker durven zeggen in sociale situaties: ik eet liever geen vlees).
  10. De halve marathon van Stockholm lopen in september.
  11. Tijdens de zomervakantie (en misschien ook tijdens andere vakanties) mijn smartphone thuis laten, net als de afgelopen 3 jaar.
  12. Een wijncursus volgen samen met Tom. Hopelijk in mei bij Kwestie van Smaak.
  13. Thuis het plastic weer gaan scheiden van het ‘gewone’ afval; hiervoor een tweede prullenbak kopen.
  14. Consequent(er) belangrijke mensen in m’n leven een kaartje sturen op hun verjaardag.
  15. Meer taarten bakken! En daar dus beter in worden. Wie helpt met opeten?
  16. Weer met Tom een weekendje naar Texel.
  17. Leren netter te schrijven (ik heb echt een journalistenhandschrift gekregen…). Daartoe mijn vulpen met turqooise inkt weer gaan gebruiken, die schrijft beter dan een balpen. ;)

Tot slot: dit lijstje met 13 tips van Karin Spaink – in Het Parool – kwam ik zojuist tegen op Twitter. Ook heel wat wijze raad, als je het mij vraagt.

Wat wil jij gaan doen in het nieuwe jaar?

De beste ideeën van het afgelopen jaar

Soms blijken dingen achteraf een ontzettend goed idee. In 2016 waren dat in mijn leven best een boel dingen.

Daarom hier in het kader van eindejaarslijstjes (vooruit, ik schreef er al één, maar ach) de 10 beste “ideeën” van het afgelopen jaar.

IMG-20160724-WA0030 IMG-20160509-WA0023 Maar hé, we gaan wonen aan dit heerlijk groene plantsoen. Tussen de bomen zie je ons nieuwe huisje. verhuisdozen

GOED IDEE 1: verhuizen naar Utrecht

Vooruit, Leidsche Rijn is ook Utrecht, toch? Daar mogen veel rasechte Utrechtenaren dan anders over denken, het voelde voor mij toch niet alsof ik op 1 mei naar een andere stad verhuisde.

Aan de andere kant: wat is het anders zeg, om bijna op loopafstand van het centrum te wonen in plaats van een half uur fietsen ervandaan. Om volle bomen, groen en levendigheid om je heen te zien, in plaats van kale Vinex (waar de weinige bomen die er stonden overigens ook nog eens werden gekapt..WAAROM?!).

En vooral: om veel dichter bij vrienden te wonen. Even samen hardlopen, een kop thee, een wijntje in het park… de drempel om eropuit te gaan is ineens een stuk lager.

Toen T. en ik eind april de keus maakten was het nog best spannend om deze stap te zetten – ik was immers nog een vaste baan aan het zoeken en wist niet waar die me zou brengen! Maar: ja, hierheen verhuizen was echt een ontzettend goed idee.

GOED IDEE 2: gaan werken bij Einder en NU.nl

Het leven als freelance journalist is spannend en leuk, maar ook onvoorspelbaar. En ik was eraan toe om op één plek te aarden, te kunnen groeien. Tegelijkertijd wilde ik óók graag journalistieke dingen blijven doen. Maar dat ik het op zó’n fijne manier zou kunnen combineren, had ik niet gedacht. De helft van de week in vaste dienst, de andere helft van de week freelancen voor NU.nl. En dan nog af en toe wat stukjes voor de Volkskrant. Ik ben blij.

desprong1 deopvolger1yolan-witterholt-de-journalist-als-zzpervkstuk

GOED IDEE 3: blijven schrijven voor de Volkskrant

De Volkskrant was in 2014 mijn eerste opdrachtgever. Ruim een jaar liep ik fulltime rond op allerlei redacties; het was een ontzettend waardevolle tijd, een soort stoomcursus ‘journalistiek in de praktijk’. Ik kreeg veel kansen. En hoewel ik intussen allerlei andere dingen doe, heeft de Volkskrant altijd een plekje in m’n hart. Ik was dan ook blij dat ik in het najaar een rubriek mocht schrijven op de Economiepagina’s.

Eerder in het jaar schreef ik een aantal langere stukken: over studenten met laagopgeleide ouders, de Teevendeal, flossen en slecht onderzoek in de media. O, en vergeet de rubriek De Andere Kant niet, waar ik enorm veel plezier aan beleefde maar helaas op dit moment geen tijd voor heb…

GOED IDEE 4: een bibliotheekabonnement nemen

2016 was het jaar waarin ik écht weer ging lezen. Eergisteren voltooide ik m’n Reading Challenge van GoodReads: 40 boeken in een jaar tijd. Omdat ik tegelijkertijd dit voorjaar mijn boekenkast uitmestte in het kader van de verhuizing, en niet meteen weer een tjokvolle kast wil, besloot ik een bibliotheekabonnement te nemen.

En wat een goed idee was dat! Die 46 euro per jaar (oké, en een paar euro boete ;-)) heb ik er ruimschoots uitgehaald. Stapels boeken leende ik. Romans, maar ook boeken over wijn, informatieve gidsjes, essays, kookboeken en tijdschriften.

wijnclub1 wijnclub2 wijnclub3 wijnclub4

GOED IDEE 5: een wijnclub oprichten 

Het idee kwam van een van de Ambitieuze Meisjes die ik afgelopen zomer leerde kennen (da’s weer een ander verhaal, óók leuk trouwens!). Ze vertelde over haar wijnclub en dat klonk precies als iets dat ik altijd al had willen doen. Dus trommelde ik vriendinnetje S. op, die ook meteen enthousiast was. We vroegen een paar mensen, die vroegen ook weer een paar mensen en nu zijn we met z’n twaalven. Jongens, op naar veel mooie sessies in 2017!

GOED IDEE 6: minder alcohol drinken 

Uh ja, niet helemaal in lijn met ’t vorige, hè? ;-) In elk geval, dit voorjaar schreef ik al eens een blogje met tips om minder te drinken en die waren in de eerste plaats natuurlijk voor mezelf bedoeld. Ik houd enorm van wijn, maar zeker nadat ik het boek van René Kahn las ben ik me ook bewust geworden van het feit dat zo’n drankje niet onschuldig is als we allemaal lijken te denken. En dus probeer ik doordeweeks niet/weinig te drinken en zo nu en dan een ‘alcoholvrije periode’ in te lassen. Niet altijd makkelijk, want ik heb een druk sociaal leven, maar wél altijd goed.

GOED IDEE 7: met Tom op vakantie naar Zuid-Frankrijk (en mijn telefoon thuislaten)

Al drie jaar hadden we het erover, dit jaar déden we het eindelijk echt: met z’n tweetjes in de auto naar Zuid-Frankrijk! Tent achterin, klapstoeltjes mee… Ja, het waren een heerlijke twee weken (na)zomer vieren, in september. Des te meer doordat ik mijn telefoon thuisliet. Inmiddels ben ik (helaas) weer net zo mediaverslaafd als vóór die detox, maar het was goed om af en toe even wat inzichten te vergaren.

img-20160904-wa0015 20160904_130338 medaillellr suusiemrklp

GOED IDEE 8: een halve marathon rennen (2x)

In maart liep ik de CPC-loop, mijn eerste halve marathon. Was dat echt pas dit jaar?! 2015 was het jaar waarin ik weer begon met hardlopen, maar 2016 was het jaar waarin hardlopen écht deel van mijn leven is geworden. Ik loop (vrijwel) elke week, inmiddels ook vaak samen met vrienden – en sinds kort zelfs om de week samen met een groepje collega’s. M’n tweede halve marathon, in september, was een feestje. En zelfs nu het december is (en dus ‘koud’ en ‘donker’) schuw ik de duurlopen in het weekend niet. Sterker nog: ik mis ze als ik ze niet loop.

GOED IDEE 9: een letselschadespecialist inschakelen 

Ai ja, 2016 was natuurlijk óók het jaar van mijn ongeluk… In juni viel ik van mijn fiets, belandde op de eerste hulp en lag daarna twee weken op de bank met een bont en blauw gezicht en arm in het gips. Hoewel het relatief uiteindelijk ‘meeviel’ met de schade, ben ik maar wát blij met de goede tip die ik kreeg van een oud-collega: schakel een letselschadespecialist in. Tip, jongens, als je ooit een ongeluk krijgt waarvoor een ander verantwoordelijk is: doe het. Bespaart je ontzettend veel gedoe, kost je niets (als de schade erkend wordt komen de kosten voor rekening van de verzekering van de tegenpartij) en levert uiteindelijk meestal nog best wat op.

GOED IDEE 10: weer beginnen met bloggen

Zo rond de tijd dat ik stopte als politiek verslaggeefster bij het AD, haalde ik Suushi na zo’n twee jaar inactiviteit weer van de maintenance mode en plaatste een blogje: Proefballon.

Niet daarom overigens, hoor – of toch wel? Het is waar dat ik, sinds ik in maart 2014 begon als stagiaire bij de Volkskrant, worstelde met de plek van Suushi in m’n ‘schrijf-leven’. Bij elke letter die ik hier schreef, had ik het gevoel dat de hoofdredacteur over m’n schouder meelas. (Vlak nadat ik dit blog weer opende, bleek dat hij die eerste stukjes inderdaad had gelezen, maar dat terzijde.)

Ik was op zoek naar mijn plek in de grotemensenwereld en het was misschien een beetje uit zelfbescherming, dat besloot hier het schrijven te staken zodra ik afgestudeerd was en begon met werken. Nu denk ik: ik ben Suus en ik schrijf. Ook hier. En da’s best leuk, toch?