Terug naar bikram yoga

‘Sta rechtop, je voeten naast elkaar, tenen raken elkaar. Kijk recht vooruit in de spiegel. Span je benen, trek je buik in, breng in een inademing je armen over je hoofd. Verstrengel je tien vingers, vouw je wijsvingers naar boven, kruis je duimen. Houd je armen recht naast je gezicht, achter je oren. Strek op. Adem in en buig in een uitademing je bovenlichaam naar rechts.” 

Half moon pose: de tweede houding in de serie van 26 in een bikramyogales. Het was lang één van mijn minst favoriete houdingen. Maar toen ik gisteren eindelijk weer eens naar de les ging, voelde zelfs deze asana heerlijk.

Het was Tom die mee meesleepte, zondagmiddag om vijf uur. Sinds we in Utrecht wonen zit de studio op minder dan 2 kilometer van ons huis, een luxe waar ik tot nu toe te weinig gebruik van heb gemaakt. Hij gaat vaker – het is goed voor zijn pijnlijke rug – en de laatste tijd kwam ‘ie steeds zo blij terug dat ik niet meer kon achterblijven.

Oké, voor wie geen flauw idee heeft waar dit in godsnaam over gaat: bikram yoga is yoga, maar dan in de sauna.
Of nou ja, in een ruimte van 40 graden.
Een les duurt anderhalf uur en in die tijd werk je onder begeleiding van de docent een vaste serie houdingen door. De eerste helft van de les staand, de tweede helft liggend en zittend. Omdat het zo warm is, draag je alleen een sport-bh of top en een kort broekje (mannen hebben vaak een zwembroek aan).

UH, WAAROM ZOU JE DAT JEZELF AANDOEN?

Omdat het heerlijk is. Zwaar, ja, maar lekker. Door de warmte kun je verder strekken en raak je in een diepere focus. En doordat de docent elke houding tot in detail met woorden begeleidt, hoef je zelf weinig meer na te denken – je laat je gewoon leiden door zijn/haar stem. Na een bikramyogales voel ik me vaak herboren (en oké, soms gesloopt ;)).

Eerlijk is eerlijk: bikram yoga en ik hebben een bijzondere relatie. In april 2011 ging ik voor het eerst naar een les en dat vond ik toen zo heftig dat dat ik niet wist of ik nog eens wilde gaan. Ik was zachte, rustige yoga gewend, geen sportschoolmentaliteit.

Lees hier wat ik in 2011 schreef over mijn eerste les bikram yoga.

Toch bleef ik terugkomen. In Nijmegen opende een bikramyogaschool met een geweldige, lieve docente. Soms kwam ik er eens per week, soms maanden niet. Maar vroeg of laat was ik altijd weer in de hot room te vinden.

Eind 2014, toen ik in Amsterdam woonde, zat de bikramyogaschool aan de Herengracht op drie minuten lopen van mijn huis. Ik ging er steeds vaker heen, kocht uiteindelijk zelfs een maandkaart. ’s Morgens vóór de werkdag begon al anderhalf uur strekken – ik kan het iedereen aanraden, al is het maar omdat je je de rest van de dag zo voldaan voelt.

En nu? Nu pak ik af en toe een lesje. Naast 2-3 keer in de week hardlopen, >40 uur werken en 10 uur reizen per week blijft er immers niet zo veel ruimte over. Voor alles is een tijd, nietwaar?

OH JA, EN…

Naast tijd is is het prijskaartje eigenlijk de belangrijkste reden dat ik niet vaker ga. Een losse les bikram kost 15 euro. Je kunt een beetje korting krijgen door een 5- of 10-lessenkaart te kopen (respectievelijk 65 en 110 euro), maar het blijft een vrij prijzige hobby. Voor de maandkaart die ik destijds in Amsterdam kocht, telde ik 120 euro neer. Dat geld wil ik op dit moment niet elke maand uitgeven aan sport, zeker niet als ik ook fit kan blijven met hardlopen en thuis yoga doen.

Maar ja hè, ik zit al zo’n groot deel van de dag op een stoel. Als ik gezond, sterk en soepel oud wil worden, is een investering daarin wellicht niet zó gek als ik denk…

Soms krijg ik weerzin van het feit dat bikram yoga kampioenschappen kent, of van de gedachte aan oprichter Bikram Choudhury, die een eng en vies mannetje schijnt te zijn.

En soms zit ik even niet lekker in mijn vel en dan weet ik: die 90 minuten strekken, zweten en ademen gaan me nu zó goed doen.

 

Uit eten: De Witte Zwaan

Afgelopen zomer konden Tom en ik geen genoeg krijgen van etentjes buiten de deur. En dankzij de AH restaurantactie was dat in veel gevallen ook nog eens niet (al te) slecht voor ons budget. Van m’n goede vriendin Eline en haar vriend kregen we de tip om eens te gaan eten in De Bilt, bij de Witte Zwaan.

Echt een beleving, zei ze: creatieve amuses, geweldige gerechten, fijne sfeer.
Dat moesten we natuurlijk proberen. Toevallig was Tom begin september jarig – uitstekende reden om lekker uit eten te gaan toch?

Van Elines lofzang bleek geen woord gelogen! De Witte Zwaan is een stijlvol, klassiek restaurant waar elke gang een creatieve verrassing is.

Omdat foto’s soms meer zeggen dan duizend woorden:

20160902_190518

Bij ons glas cava kregen we een interessant krokantje, creatief geserveerd op een grote kei met gleuven.

20160902_191017

Amuse één

20160902_191904

Amuse twee: ‘ijshoorntjes’ van gedroogde mango. Ik geloof dat de vulling avocado-ijs was..

Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een 'blik' dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!

Voorgerecht: makreel op twee manieren. De helft van het gerecht zat, zoals je ziet, in een ‘blik’ dat voor onze neus werd opengetrokken. Leuk detail!

Voorgerecht

Tussengerecht: langzaam gegaard buikspek met o.a. rode biet, bloemkool en hazelnoot. Ik ben zelf eigenlijk niet zo’n fan van varkensvlees, maar dit was écht heel goed. Textuur, smaak, alles klopte.

20160902_202415

Hoofdgerecht: rood gebakken rundersukade (wow, wat was dit zacht en mals!) met heerlijke jus van zwarte knoflook, geserveerd met puree en verschillende soorten uitjes.

En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf!

En als klap op de vuurpijl dit bijzondere dessert, dat ik in het halfdonker helaas niet goed op de foto kreeg. Aan tafel werd met een gieter water gegoten in het dubbele bakje, waar blijkbaar droogijs (?) in zat. De reactie die ontstond veroorzaakte stoomwolken om de ronde diepe kom heen. Gaaf! Wat erin zat? Iets met framboos en rabarber, jasmijn en witte chocolade. Mooi.

20160902_214359

En bij de koffie kregen we óók nog een keur aan lekkers. Het hield niet op hier ;)

Ja, dat was een feestje dus. En o ja, bij het tussengerecht dronk ik óók nog een heerlijk glas primitivo. (Ik moest rijden, dus daarna ging de wijn helaas aan me voorbij.)

Als ik dan toch iets moet verzinnen dat beter kan: de bediening sprong er niet echt uit. Ze deden hun werk, maar heel persoonlijk vond ik het niet, en dat verwacht ik toch wel een beetje in dit prijsklassement.

Dat mag gekrabbel in de marge lijken, ik vraag me wel af of ik opnieuw zo verrast word als ik nóg eens naar de Witte Zwaan zou gaan. Wie luxe(r) uit eten gaat, wil zich toch wat ‘in de watten gelegd’ voelen. Die extra mile ontbrak voor mij een beetje. Maar hé, misschien ook niet gek, aangezien het restaurant al wekenlang vol zat met mensen die voor de restaurantactie kwamen.

En laat onverlet dat dit een eetbeleving was die ik nog niet eerder zo had gehad.

De Witte Zwaan
WAT: klassiek restaurant in modern jasje
WAAR: Dorpsstraat 8, De Bilt
BUDGET: 3 gangen ca. 50 euro p.p., excl. drank

 

Hardlopen: nieuwe plannen!

De halve marathon is alweer een paar weken voorbij en zoals ik van de week al schreef, heeft het hardloop-herfstseizoen nu echt z’n intrede gedaan: lange mouwen en lopen in het donker.

Dus wat zijn op hardloop-gebied m’n plannen voor de komende maanden?

Ik loop graag met een doel, het voelt fijn om ergens ‘naartoe’ te werken. Bovendien zorgt een wedstrijdinschrijving – en het liefst een beetje een uitdagende – ervoor dat ik daadwerkelijk DE DEUR UIT ga, wanneer ik daar eigenlijk geen zin in heb. En dat ik tijd maak voor hardlopen, in plaats van ‘dringender’ zaken steeds voor te laten gaan.

De verleiding is dan ook groot om me meteen in te schrijven voor een nieuwe halve marathon. Ik vind het een fijne afstand; niet té ver (al dacht ik daar een jaar geleden anders over, ha!, zie hoe je perspectief verandert…) en wel ver genoeg om enigszins getraind te moeten blijven.

MAAR EERST FF EEN WEDSTRIJD-WEEEKEND

Heel lang hoef ik gelukkig niet te wachten op een nieuwe uitdaging. Op 19 én 20 november loop ik namelijk in Nijmegen. De avond van zaterdag de 19e is de Zevenheuvelennacht, 7 kilometer die ik vorig jaar ook liep. Dat was zó leuk en sfeervol dat Chaim en ik ons dit jaar meteen weer inschreven zodra dat kon.

En stiekem had ik toen al een groter plan in mijn hoofd… De Zevenheuvelenloop zelf, de volgende dag, wil ik namelijk ook best graag lopen. Maar ja, da’s dan wel meteen vijftien kilometer over, inderdaad heuvels.

Onmogelijk is het niet. Sterker nog, vorige winter liep ik al eens op zaterdag 7 en zondag 15 kilometer, omdat dat toevallig zo uitkwam. En toen vorige maand tijdens de lunch het gesprek op de Zevenheuvelenloop kwam, begon het bij mij meteen te kriebelen En waarom zou ik mezelf tegenhouden? De dag na de halve marathon van Eindhoven schreef ik me in. Let’s do this!

Mijn plan is om de 7 km op snelheid te lopen; ik wil graag mijn PR van vorig jaar (38:23 min) verbeteren, al wordt dat best een opgave. De 15 km wil ik dan gewoon lekker lopen, zonder eindtijd in gedachten.

EN DAARNA?

Tja, een race in november helpt me nog steeds niet fit de winter door. Om te voorkomen dat ik de komende maanden in een couch potato verander, kan ik me volgens mij het beste gewoon weer inschrijven voor een halve marathon in het voorjaar.

Ik zou graag eens de halve marathon van Berlijn lopen; die is op 2 april 2017. Een weekendje heen-en-weer zou best kunnen, maar toen ik het eens ging checken zag ik dat bijna alle startbewijzen al uitverkocht zijn. Alleen de ‘duurste’ set (50 euro) zijn nog over en dat vind ik toch wel wat veel, zeker als je bedenkt dat ik dan ook nog reis en verblijf moet betalen. (Ik spaar nu voor mijn reis naar Cuba in januari..)

In december is natuurlijk ook weer de Bruggenloop van Rotterdam, vorig jaar mijn eerste 15 kilometer-wedstrijd. En dan is er in januari de halve marathon van Egmond aan Zee, die berucht is om z’n niveau: de eerste zeven kilometer gaan over het strand, daarna ga je kilometers omhoog-omlaag door de duinen en begin januari is het aan zee vaak guur, winderig en nat.

En zei ik niet dat ik graag de CPC-loop (12 maart 2017) nog een keer wilde lopen?

Tja, ‘gewoon alles doen’ is hierin helaas geen optie. Ik zal moeten kiezen – maar zoals je al zou vermoeden, ben ik er nog niet uit. De Bruggenloop wordt het dit jaar in elk geval niet, heb ik besloten; ik loop hem graag nog eens, maar december zit dit jaar al zó vol met van alles dat het dan een beetje veel wordt.

INTUSSEN IS KOU NATUURLIJK GEEN EXCUUS…

..om op de bank te blijven hangen. Fair enough, ik werk deze maand gemiddeld 45 uur in de week en daar bovenop zit ik nog 10 uur in de trein. Dus misschien moet ik op hardloopgebied niet té veel van mezelf eisen. Tegelijkertijd merk ik hoezeer ik het lopen nodig heb om me goed te voelen, te ontstressen en m’n energieniveau hoog genoeg te houden.

Dus net als vorige winter spreek ik met mezelf af dat ik élke week in elk geval twee keer een rondje ga lopenDrie keer is nog beter eigenlijk, maar ervaring leert dat die derde keer er soms bij inschiet (en als je de lat lager legt kun je sneller tevreden zijn, want weer motiverend werkt!).

Plan is dus om in elk geval één doordeweekse avond en één keer overdag in het weekend m’n loopschoenen aan te trekken. Dit ‘winter-ritme’ heeft zich voor mij vorig jaar bewezen als haalbaar doel. En voor die tweede keer doordeweeks geef ik mezelf dan in gedachten veel BONUS-CREDITS (wat dat zijn? geen idee, maar CREDITS zijn awesome).

Goed, vanavond ga ik dus weer. Morgen – misschien – ook en in elk geval zaterdag weer. Ik heb er zin in, op naar die (dubbele) Zevenheuvelenloop…

Tot slot, om af te sluiten met iets leuks: zaterdagmiddag rende ik plots zomaar een PR op de 10KM. Dat was meer dan een jaar geleden!

pr10km

En nu nog leren deze snelheid 21.1 km lang vol te houden…als ik dát kan, loop ik een halve marathon onder de twee uur. Je moet immers altijd blijven dromen…