REBLOG: Vrijheid is een state of mind

Tussen 2011 en 2014 schreef ik (vrijwel) maandelijks een column voor online magazine Nadelunch.com. De komende tijd post ik zo nu en dan een van die schrijfsels opnieuw, nu hier op Suushi.

Vrijheid is een state of mind

[11 juli 2012]

“Leer mij dat eens”, zei de Zweedse jongen toen op die avond die wel warm, maar al lang geen zomer meer was. We zaten met een fles wijn op het balkon, met uitzicht op de universiteit.

Hoewel het laat in de avond was, waren er geen sterren, want zo donker wordt het nooit in de steden van Taiwan. We hadden gesprekken over dromen en doelen, plannen en planningen of het gebrek daaraan. En tot mijn lichte verbazing was ik ineens het meisje dat ik altijd wilde zijn. “Ik denk dat je moet genieten van het nu”, had ik hem gezegd, of misschien verwoordde ik het een beetje anders, maar daar kwam het op neer. “Ik wou dat ik een beetje meer was zoals jij”, verzuchtte hij daarop. “Ik wou dat ik het lef had om anders te zijn dan wat mensen van me verwachten.”

In Taiwan zag ik pas hoe we allemaal zo vaak en veel bezig zijn met later. We gaan naar school, we studeren, we zoeken een baan. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ontzettend gaaf om te leren en uiteraard is het belangrijk om jezelf te kunnen onderhouden, maar ik vind het ook zo jammer om te zien dat mensen vergeten dat het niet om de prestaties en resultaten gaat. Wat heb je aan cum laude afstuderen als je jezelf elke avond in slaap huilt? Waarom zou je een dure auto voor de deur willen als je nooit tijd hebt om op de bank te hangen met je lief? Wanneer ga je stoppen met denken dat het ‘nog even’ moet, wanneer begin je te leven?

Open agenda
Veel mensen zijn gevangen in hun toekomstplannen. En zelfs degenen die genieten wel degelijk hoog in het vaandel hebben staan, hebben vaak een agenda die wekenlang vooruit is volgepland. Ik was ook zo iemand. Het waren weliswaar leuke dingen die ik deed, maar ik wist al wel precies waar en met wie ik over drie weken op dinsdagavond zou zijn. Die tijd is voorbij: tegenwoordig plan ik zo weinig mogelijk verder dan een paar dagen vooruit. Goed, natuurlijk zijn er dingen die moeten worden vastgelegd, zoals concerten, groepsuitjes of een weekend met familie. Maar daaromheen kun je voor jezelf zo veel vrijheid creëren, alle ruimte open laten voor spontaniteit. Nu kan ik aan het eind van de middag denken: waar heb ik zin in, met wie wil ik eten? En meestal is dat met een sms’je zo geregeld. Het zal je verbazen hoeveel er nog steeds mogelijk is als je je strakke schema’s loslaat – en hoe veel energieke kriebels je daarvan krijgt.

Nu pleit ik er niet voor om alle ambities af te schaffen; integendeel! Dromen is gaaf, maar met een blik op oneindig struikel je over een steen. Dus maak vooral plannen als dat je gelukkig maakt, maar wees ook niet bang om er vervolgens van af te wijken als je dáár blij van wordt. En ja, uiteraard moet je soms even doorbijten. Maar op het moment dat je het grootste deel van je tijd ‘nog even’ aan het doorzetten bent, is er volgens mij iets mis met de balans.

Ontspannen
Vergeet niet dat je elk moment van de dag kunt besluiten de last van verwachtingen van je af te werpen. Het is je goed recht om te besluiten dat je het anders wilt, dat je geen dingen wilt doen omdat die misschien volgens bepaalde mensen om bepaalde redenen ‘goed’ voor je zijn. Weet je wat? Ontspannen, dat is pas goed voor je. Dat zei ik tegen de jongen op het balkon, en toen nam ik een slok wijn en sloot mijn ogen. De smaak van het rood, de broeierige geur van de januarinacht, het geluid van zijn woorden, de voldoening van herkenning. Dat is leven voor mij, dat zijn de momenten om te koesteren.

“Ik wil wel verhalen maken”, zei hij toen, “maar ik weet niet wat voor soort verteller ik wil zijn.” Maar hé, dat hoeft ook niet. Als ik schrijf, denk ik niet van tevoren na over hoe het verhaal gaat lopen. Ik schrijf gewoon, laat de woorden stromen en dan vormt het zich allemaal vanzelf. Dus kan het zo gewoon niet met alles zijn? Doe wat goed voelt, geef jezelf af en toe een schop, trek af en toe een sprintje, maar voed jezelf daarna weer met fijnheid waar je energie van krijgt. Waarom zou je het eigenlijk ooit anders doen?

Grenzen van het toelaatbare

Hoe doen al die bloggers met duizenden lezers dat: schrijven over zo veel en zulke ‘persoonlijke’ dingen, terwijl ze weten wie er allemaal meeleest? (En wie er mee kán lezen?)

Ik pieker daar wel over, hoor. Het is nu een maand of vijf geleden dat ik Suushi weer opengooide voor publiek. En hoewel het fijn is om een plekje te hebben om te kunnen schrijven – en deze stukjes alweer tot leuke gesprekken hebben geleid – denk ik nog wel na over wát ik hier precies wil schrijven. En waaróm eigenlijk.

Het waarom is eigenlijk nog de makkelijkste vraag. Ten eerste natuurlijk: oefenen. Hoe meer ik schrijf, hoe beter, en bovendien is bloggen een goede manier om te leren mijn gedachten te verwoorden. (En al schrijvende ook weer een hoop over mezelf te leren.)

Maar dan het wát. Want terwijl ik typ, ben ik in mijn hoofd vaak bezig met: wie leest dit? En kan diegene aanstoot nemen aan mijn woorden? Gisteren bijvoorbeeld twijfelde ik best even of ik wel zou schrijven over mijn feestje. Want ja, met alle feestjes heb je ook die groep mensen die je, bewust of onbewust, níet uitnodigt. En in dit geval zat er totaal geen plan achter wel-of-niet-vragen om taart te komen eten, maar ja, zoiets kan altijd weer anders opgevat worden dan je het bedoelt.

Tja. Ik vind eigenlijk dat ik me daar niet zo druk om hoef te maken, maar het zou niet de eerste keer zijn dat de dingen die ik schrijf gedoe opleveren. (Dat hoeft overigens niet persé slecht te zijn, maar leuk is het evenmin.)

Nu denk ik nog méér na over het hoe-en-waarom van Suushi sinds het verspreidingsgebied van m’n blogjes is uitgebreid. Deze stukjes komen altijd op Facebook, omdat dat een makkelijke manier is om ze te verspreiden. Ik zou dat natuurlijk kunnen laten, maar zelf gebruik ik Facebook vaak als news feed; ik klik vooral op blogs die toevallig voorbij komen. En volgens mij vinden jullie het ook best handig.

Nu was er een tijd dat mijn Facebook-vrienden ook echt alleen vrienden waren, of althans, vrienden, kennissen en familie. ‘Collega’s en anderen die ik op mijn werk ontmoet voeg ik wel toe op Twitter’, was een beetje mijn (losse) regel op sociale media. Sinds ongeveer een jaar is dat veranderd. Want ja, als een paar gezellige collega’s je toevoegen op Facebook, is het wel zo aardig om ze te accepteren. Best leuk ook eigenlijk, dus toen Facebook vervolgens suggereerde dat ik die-en-die ook kende, had ik voor ik het wist zélf wat vriendschapsverzoeken verzonden.

En ja, als je báás je toevoegt op Facebook, kun je dat natuurlijk niet negeren.

Bovendien merk ik dat het best fijn is om collega’s wat beter te kennen – dus ook wat van ze mee te krijgen in de persoonlijke sfeer. En hé, waarom dan niet ook gewoon af en toe een blogje op Twitter delen?

Zo vervagen grenzen.

Nog zoiets: bezoekersaantallen. Toen ik een tijdje terug in het kader van m’n 10-jarig blogbestaan dagelijks een REBLOG postte, torenden de cijfers hoog boven het gemiddelde uit. Ineens had ik in een maand ruim 2.000 unieke bezoekers, in plaats van 600. Gaaf, maar ook verleidelijk om dat zo te willen houden.

En hoe ver ga je dan? Een blogje over mijn ‘dieet’ werd honderden keren gelezen. En ik vermoed dat foto’s van SUUS IN BIKINI het ook vrij goed zouden doen. Maar ja hè, ik wil niet schrijven over dingen, alleen omdat ze goed gelezen zouden worden. En halfnaakt op internet staan is ook niet zo mijn ding. (Al moet iedereen dat natuurlijk zelf weten.)

Bij de verkoopcijfers van kranten en andere media werkt het natuurlijk precies zo: hoe ver ga je om geld te verdienen? Wat doe je voor exposure? (Ik moet in dat kader ook meteen denken aan Q-Music-dj Mattie.)

En dat is misschien het verschil tussen dit blog en die grote bloggers met (tien)duizenden bezoekers per maand: Suushi is niet mijn werk. Ik hoef hier niet van te leven. Ik hoef potentiële opdrachtgevers dus geen Google Analytics-cijfers onder de neus te schuiven. Ja, natuurlijk heb ik wel eens gedacht aan manieren om in elk geval de jaarlijke kosten van Suushi eruit te halen door ‘samenwerkingen’ aan te gaan, wie niet?

Maar het is eigenlijk ook fijn dat het (nu) niet hoeft. En dat alles dat in m’n hoofd zit, eruit kan hier. En dat dag mag, in deze vrije wereld. Zélfs al moet ik soms twee keer nadenken voor ik op Publish druk.

 

Wijn op het balkon, pizza in het park en dineren bij SYR

Hoi jongens, even hoor. Dat 25 zijn, dat bevalt me tot nu toe behoorlijk prima. (De titel van dit blogje verraadt dat al een beetje.)

Om te beginnen had ik een heerlijke verjaardag. Hoewel er regen was voorspeld, was het de hele dag zonnig en zomers. Gelukkig maar, want dat hoort er toch een beetje bij vind ik hoor, als je in juli jarig bent.

Goed, het weer is natuurlijk bijzaak. Wel kwam die zon extra goed uit omdat ik – ondanks de stiekem wel redelijk intense maand die ik heb – semi-spontaan besloot een soort-van-feestje te geven. Maar in tegenstelling tot voorgaande jaren besteedde ik dit keer geen dagen/weken van tevoren aan piekeren over de gastenlijst, nadenken over de hapjes of opruimen in mijn huis.

Daar had ik namelijk simpelweg geen tijd voor.
En dat was eigenlijk maar goed ook.

verjaardag_suus_chocola_2016

Een kleine week voor m’n verjaardag bedacht ik me dat ik het, ondanks eerdergenoemde werkdrukte, best heel leuk zou vinden als er wat mensen over de vloer zouden komen. Want hey, je wordt tenslotte maar 1 keer vijfentwintig en als je dan ook nog eens op een ZATERDAG jarig bent, is er geen reden om de hele dag in je eentje op de bank te hangen, toch?!

Omdat ik geen zin had om na mijn drukke werkweek de vrijdagavond racend door de supermarkt te besteden, en ik al helemaal niet op m’n verjaardag zélf de ochtend wilde stressen, besloot ik bij uitzondering m’n boodschappen online te bestellen.

Best een goed idee, maar jongens, één tip: als je wijn bestelt, kijk dan wel even goed of je niet per ongeluk de kleine flesjes kiest.

Goed, en toen was ik ineens jarig. M’n eerste cadeau kreeg ik om middernacht al van Tom: ik ben tot mijn grote verrassing ineens de gelukkige bezitter van een e-reader. Ha! Mijn herontdekte liefde voor lezen is niet onopgemerkt gebleven. En wat een gaaf ding zeg. (Misschien ook een beetje eigenbelang van hem, nadat ik laatst liet vallen dat ik toch minstens zes dikke boeken mee wilde nemen op vakantie, in de Peugeot 108…)

Na een heerlijke ochtend uitslapen (een luxe, tegenwoordig – al heb ik geen kinderen dus ik mag niet zeuren, geloof ik) stroomde het huis langzaam vol met lieve mensen. Ouders, schoonouders en een hele berg vrienden. ‘Kom maar wanneer je wilt’, had ik gezegd, want ik wilde het zo relaxt mogelijk houden.

En dat was het! Ik geloof niet dat er eerder vijf mensen tegelijk op ons 1-vierkante-meter-balkonnetje stonden, maar daar was de meeste zon dus ik gaf hen groot gelijk.

IMG-20160724-WA0030 IMG-20160724-WA0018IMG-20160724-WA0017

Tegen de avond bestelde ik een berg pizza voor iedereen, die we opaten in het park naast de deur. Wat voel ik me gezegend met zo veel fijne, mooie mensen om me heen. Serieus, ik stuiter nog steeds na van die heerlijke dag. Beste cadeau ooit.

Hoewel die vrienden & familie van me er ook wat van konden: ervaringen vroeg ik, en ervaringen kreeg ik! Een dagje sauna, een buitenlandse city trip met Flixbus, twéé zelfgebakken cheesecakes, fijne Rituals-spullen, budget voor een shopping-trip, lekkere wijntjes, de nieuwste Harry Potter, bonnen om uit eten & naar de bioscoop te gaan… En dan vergeet ik nog een boel. Ik ben, kortom, gruwelijk verwend.

En dan heb ik zelfs nog niet verteld over vanavond – de reden dat ik überhaupt dit blogje opende. De Historicus en de Journalist stuurden me vorige week namelijk een datumprikker rond, voor een evenement getiteld “Suus’ verjaardagsverrassing”.

Toen in onze groeps-app per ongeluk het woord ‘escape room’ viel, dacht ik dat mijn goede vrienden zich versproken hadden, maar niets bleek minder waar. Een slimme afleidingsmanoeuvre bleek het, want plotseling werd ik zonet meegenomen naar SYR!

Gaat dat zien jongens, want wat een mooi concept: een Syrisch restaurant in Utrecht dat mede wordt gerund door vluchtelingen. En lekker eten, ook nog. Vooruit, ze zijn pas een maandje open dus er zijn hier-en-daar nog wat schoonheidsfoutjes in de bediening, maar het is ze vergeven. Bovendien, geef mij een avond op een fijne plek, met twee geweldige mensen en een lekker glas wijn, en het is meer dan goed.

Ja, als deze eerste twee dagen representatief zijn voor de rest van mijn tijd als 25-jarige, dan kan ik niet wachten op de rest van het jaar.

pizza