En plotseling is de eerste helft van de eerste maand van 2012 alweer voorbij. Of het snel gaat? Deels. Het ene moment geniet ik met volle teugen van de momenten hier: dansen tot diep in de nacht, rode wijn drinken met uitzicht over Hsinchu, praten over Het Leven tot het weer licht wordt, knallen in het zwembad, rondjes campus rennen en lekker uit eten in Taipei. Helaas overvallen me steeds vaker momenten dat ik het liefst morgen in het vliegtuig stap. Lekker naar huis. Ik kon de verleiding niet langer weerstaan en heb m’n koffers al onder het stof vandaan gehaald. Natuurlijk is het voor echt inpakken nog te vroeg, maar ik wil een doos met spullen naar huis sturen en dan moet ik wel weten hoe veel er niet meer in m’n koffer past.
Vandaag schrijf ik m’n laatste essay af (althans, dat is de bedoeling). Verder heb ik besloten het de komende week rustig aan te doen. Back to basics, daar ben ik wel aan toe na alle hectiek van de afgelopen week. Mijn bioritme is weer volledig overhoop gegooid (het was het waard, hoor, die laatste uurtjes quality time met de Internationals voordat iedereen vertrok!) en het gevolg daarvan was gisteravond enorme chaos in mijn hoofd. Daarnaast knaagt er de laatste tijd steeds vaker iets anders aan me: ik ben niet meer tevreden met de gemakzuchtige manier waarop ik de laatste maanden steeds meer ben gaan leven.
Waar is het vega hippie-meisje gebleven dat stellig zei nooit een auto te nemen? Sinds wanneer ben ik zo verslaafd aan m’n smartphone en Facebook dat het eerste dat ik doe als ik een cafe binnenstap is kijken of er WiFi is? Waarom kom ik pas uit bed als ik nieuwsgierig ben naar nieuwe e-mail? En hey, die boeken die ik nota bene vanuit Nederland mee naar hier nam zijn nog steeds niet allemaal uit!
Het voornaamste dilemma is dat ik enerzijds mezelf geen beperkingen wil opleggen, anderzijds wel bewust wil leven. Living is easy with your eyes closed. Zo simpel om op verstand-nul mee te draaien in de kapitalistische wereld, domweg continu spullen te kopen gewoon omdat het kan. Gelukkig zijn er een aantal mensen die me de afgelopen tijd een beetje wakker schudden. Om te beginnen natuurlijk Mille Pagine, met haar Living Like Larry-blogs. Daarnaast vriendinnetje Rebelle, die al zolang ik haar ken zich druk maakt om de bioindustrie en vegan cosmetica. Ook stuurde EP me van de week dit linkje over de man die geen afval meer wil produceren. ‘Dit vond ik iets voor jou’. Ik voelde me een beetje schuldig toen ik het las… jemig, wat ben ik gemakzuchtig geworden. Hier in Taiwan is het plasticverbruik nog veel groter dan in Nederland, en vragen of je kassabonnetje niet kan worden geprint is niet mogelijk. Maar dat is geen excuus om niet weer mijn best te gaan doen.
Wat verder indruk op me maakte, is dit filmpje. Het duurt twintig minuten en OK, ik moest even wennen aan haar stem, maar er worden een hoop rake punten gemaakt. Vooral in de tweede helft worden dingen gezegd die weliswaar niet altijd nieuw voor me waren, maar wel exact wat ik nodig had om weer even te horen. Oh, wat zit de wereld toch bizar in elkaar. “We’re on this crazy work-watch-spend-tredmill and we could just… stop.”
De afgelopen tijd hield ik mezelf steeds voor dat het belangrijker was om zorgeloos gelukkig te zijn en te genieten van de mogelijkheden van het leven, zonder mezelf te beperken, dan om consequent vegetarisch te eten of mezelf ervan weerhouden spullen te kopen die ik ‘nodig’ had. Nu is het tijd om mezelf een schop onder m’n kont te geven. Wake up, Suusie. Nee, ik kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel proberen te luisteren naar de innerlijke stem van mijn idealen.
En dus schreef ik vanmorgen op een post-it:
Deze week wil ik:
- Minder geld uitgeven, ‘het eenvoudige leven’
- Minder producten kopen (more food, less products)
- Minder uren achter Facebook hangen
- Geen vlees en vis eten
- Minder zuivel eten (doe ik eigenlijk al)
- Elke avond om 23:00 in bed liggen
Deze week. Op kleine schaal. En daarna zie ik wel weer verder.
Ik vind het enorm moeilijk om te zoeken naar de balans. Niet streng zijn voor mezelf of boos worden als ik het ‘verkeerd’ doe, maar ook niet simpelweg dan maar m’n ogen sluiten omdat dat makkelijker is. Nee, ik ben er nog lang niet uit. Wel ben ik klaar voor een volgende stap. Dat zal makkelijker zijn als ik straks terug ik Nijmegen ben – met natuurwinkel en inspirerende vrienden dichtbij – maar waarom niet vast nu beginnen? :)
E-mail dit
( 4 ) Reacties
Ben hier de laatste tijd ook steeds meer over na aan het denken. In Almere wordt al het afval gescheiden opgehaald, waardoor je ook echt met eigen ogen ziet hoeveel papier, plastic en overig afval je produceert in korte tijd. Heel confronterend!
Ah, dit vraag ik mij eigenlijk ook af, mooi dat je erover schrijft. Bij mij is het ook vaak: waar houdt mijn verantwoordelijkheid op, tegenover de wereld?
(Trouwens, als je op Facebook alle stomme en minder boeiende mensen toevoegd aan je lijst met Acquaintances, heb je er al geen last meer van in je newsfeed, behalve bij echt belangrijke dingen. Ideaal om er minder op door te brengen, aangezien boeiende mensen toch bijna niets delen omdat ze daarom boeiend zijn en je dus gemakkelijk maar één keer per dag FB hoeft te checken.)
Oh wat herken ik me toch vaak in jouw stukjes!
Ik denk dat het heel normaal is om je tijd in het buitenland door te brengen met zorgeloos gelukkig zijn, dat is juist heel fijn en goed! En het is nog beter om je daarna weer goed te realiseren wat je nou eigenlijk belangrijk vindt :) Ik hoop dat het je lukt!
Ik denk dat die Nederlandse boeken niet iets zijn om je schuldig te voelen, het zou juist gek zijn als je die allemaal al uit had, vind je niet? Dan zou ik eerder denken dat je niet ‘geleef’d’ had in Taiwan, wat nu juist wel zo is.
De tip van Jaap pas ik trouwens ook toe.
Dan nog iets over die balans. Die is hartstikke moeilijk. Als je je constant schuldig voelt, werkt het soms heel goed voor je doelen, maar minder voor je zelf. En dan weer andersom.
Tof dat je het op kleine schaal gaat proberen. Je neemt wel direct weer een hoop doelen, maar zo ben jij geloof ik ;-) Veel succes! Schrijf je ook over hoe het gegaan is? :)
Laat een berichtje achter: