suushi.nl

The Eagles op de achtergrond, uitzicht op het Sun Moon Lake. Ik zit op een lange stenen bank en luister naar het gebabbel van de jongens. ‘Hey, hoogintelligent en interessant gesprek bedoel je natuurlijk,’ krijg ik als commentaar wanneer ik hen op verzoek die zojuist genoteerde zin voorlees. Ik schiet alweer in de lach. Ja, reizen met Pile of Shrimps* en Dummy** is gegarandeerd dolle pret. Continu lopen ze elkaar te jennen, waarbij een indrukwekkende verzameling vooroordelen, algemeniseringen en beledigingen uit de kast wordt getrokken. Inmiddels doe ik net zo hard mee – en krijg ik dus ook de nodige opmerkingen naar m’n hoofd geslingerd. Ach, zo blijf ik scherp, en ik verveel me in elk geval geen moment.

Dat schreef ik zaterdagmiddag. Inmiddels is het alweer woensdagavond; hoogste tijd dus voor een verslag. Vanaf mijn nieuwe laptop welteverstaan! Met een telefoontje naar de Apple Store gisteravond kreeg ik te horen dat Leia niet te repareren is. Of nou ja, het kan wel, maar dat zou me dan 35.000 NTD kosten. Terwijl de ASUS notebook die ik op het oog had 25.000 NTD (ca. 600 euro) kostte… je begrijpt, die beslissing was snel gemaakt. Een uurtje later stond ik al in de NOVA en dezelfde avond nog kon ik ein-de-lijk weer foto’s uitzoeken en series kijken. Het was dan ook plotseling half vier vannacht… oeps.

Maar dat terzijde. Sun Moon Lake, daar begon ik dit stukje mee! Toen ik gisteravond mijn camera aan m’n nieuwe computer koppelde en de foto’s bekeek die ik tijdens de trip had gemaakt, kwamen de herinneringen aan een fantastisch weekend terug. In twee dagen tijd hebben we ontzettend veel gedaan, gezien en genoten.

Zoals ik afgelopen donderdag al schreef, vertrokken we vrijdag heel vroeg uit Hsinchu. Omdat ik laat thuis kwam en me na middernacht pas bedacht dat ik m’n tas nog moest inpakken, bleven er weinig uren slaap over. Gelukkig was het om 7:00 AM al stralend blauw en helder licht buiten, met een perfecte temperatuur van naar ik schat 23 graden. Ik ontmoette de jongens bij de north gate en we liepen de heuvel van Da Xue (university) Road af naar de bushalte. De gratis shuttle bus die ons naar het High Speed Rail station bracht was er vrijwel meteen en om acht uur zaten we in de trein naar Taichung. Van daar uit bracht een bus ons in 1,5 uur naar het centrum van Shuishe, in de volksmond bekend als Sun Moon Lake Village. Zo waren we ruim voor de middag al op plaats van bestemming. Voordeel van op tijd opstaan!

Bij het Visitor Center kochten we voor 300 NTD (7,50) de zogenaamde Sun Moon Lake Pass, een kartonnen kaart met verschillende waardebonnen. Nu konden we gebruik maken van een one-day bus-around-the-lake ticket, een one-way boat trip over het meer en een cable car ride. Daarnaast kregen we korting op het huren van fietsen en scooters.

We besloten te beginnen met de boottocht en man, wat een prachtige start van de dag was dat. Het water was helder turqoois, er was geen wolkje aan de lucht en er stond een zachte wind. De snelheid van de boot maakte mijn haren wild; ik sloot mijn ogen en genoot.

Helaas waren we binnen tien minuten alweer aan de overkant, in het dorpje Ita Thao. We gingen aan land en struinden wat rond op zoek naar lunch. Zo kwamen we toevallig door een poort terecht in een openluchttheater, waar zich net een voorstelling afspeelde. Jonge vrouwen in felgekleurde kleding dansten op ritmische muziek, begeleid door jongens met tamboerijnen. Op uitnodiging van een man aan de poort gingen we zitten tussen de andere toeschouwers.

Na een tijdje leek het dansen en zingen te zijn afgelopen en we wilden net opstaan toen de artiesten zich richting het publiek begaven. Met gebaren werd duidelijk gemaakt dat geacht werden mee te doen. Aavankelijk aarzelden we alledrie, maar toen de meisjes onze hand pakten, gingen we overstag. Samen met de andere mensen stonden we in een kring en zo leerden we onder begeleiding van de vrouwen een heuse aboriginal-dans. Bizar, maar wat ontzettend leuk was dat!

We lunchten in het restaurant naast het theater en daarna wandelden we naar het ropeway station. De cable car cabines deden me nog het meeste denken aan skivakanties en Roller Coaster Tycoon. In felgekleurde vierkante bakjes werden we langs de bergrug omhoog getakeld, zodat we geweldig uitzicht hadden op het Sun Moon Lake. Zeker de moeite waard, en ik begreep dan aanvankelijk ook niet waarom de LonelyPlanet zo negatief was over deze gloednieuwe attractie (“well, you may have had other plans that day”). Tot we arriveerden bij het eindstation. Behalve wat souvenirsstalletjes en de ingang van het ‘Aboriginal Village’ – dat geen echt dorp was maar een heus pretpark met achtbanen en neppe hutten – was er niets te beleven. Sterker nog, de enige mogelijkheid om weg te komen was dezelfde weg terug met de cable cars. Inderdaad,”the 1.9km ride may give you an unparalleled bird’s-eye view of the lake, but”… een enkeltje was ook prima geweest.

Na al deze toeristische bezigheden waren we toe aan wat avontuurlijkers. Daarom besloten we de bus te pakken naar het begin van een korte hiking trail naar de top van een berg, waar zich een oosterse pagode bevond. We hadden de pagode al van veraf gezien en naar we hadden vernomen, was het de moeite waard naar boven te klimmen. Voor dat zover was echter, kwamen we langs twee tempels. Vooral de Syuanzang Temple maakte diepe indruk op ons allemaal. Deze was gelegen op een rustige plek waar bijna niemand wasen alleen al daar rondlopen gaf me een heel vredig gevoel. Sereen. We kregen een kopje verse assam thee aangeboden van een kale boeddhistische non en dronken dat terwijl we uitkeken op de vallei van het meer. Het uitzicht dat we daar hadden, en de rust die ik voelde, zal ik niet snel vergeten en ik zag aan de gezichten van de jongens dat ook zij onder de indruk waren.

Inmiddels stond de zon al laag aan de hemel. Na even twijfelen besloten we toch nog het laatste stuk naar boven te lopen, naar de pagode. Vanaf de top zou de zonsondergang immers vast prachtig zijn. En inderdaad. De eindeloze traptreden die we omhoog liepen waren het meer dan waard. In dit geval geldt: een foto zegt meer dan duizend woorden.

Hongerig en vermoeid daalden we ten slotte door het donker af naar beneden. Een beetje griezelig vond ik dat wel, de jungle is immers verlicht door niets dan de maan. Gelukkig haalden we de laatste bus, die ons met een dodenrit veilig terugbracht naar Shuishe. Daar namen we een taxi naar het Crystal Resort. De bungalow die we hadden geboekt bleek een verademing (prachtig houtwerk, bedden met donzen dekens, douchen zonder slippers!) en het resort had zelfs een spa, waar we de rest van de avond doorbrachten in een warm bad. Rozig viel ik in slaap.

Ook zaterdag stonden we op tijd op. Om kwart over acht zaten we aan de ontbijttafel, waar Shrimps en ik een enorme stapel smakeloze boterhammen met jam wegwerkten en Dummy zich tegoed deed aan onder andere kipnuggets. Een stevige bodem leggen was dan ook zeker nodig, want vandaag wilden we gaan fietsen rond het meer. Eenmaal terug in Sun Moon Lake Village gebruikten we onze kortingsbonnen om racefietsen te huren bij de Giant-fietsenwinkel naast het Visitor Center. ‘You want to bike the 30-km-tour around the lake?’ zei het meisje dat ons hielp, en ze vertelde met behulp van een kaart welke route we het best konden nemen.

Eigenlijk hadden we juist die ochtend besloten om niet het hele meer rond te fietsen. Nadat we vrijdag de omtrek van het gebied hadden gezien, leek dat toch te veel van het goede. Toen het echter de normaalste zaak van de wereld leek om te doen, besloten we er toch voor te gaan. Kom maar op met die kilometers!

En hoe leuk vrijdag ook geweest was, de fietstocht op zaterdag spande de kroon van het weekend. Drie uur lang klimmen en dalen door de bergen langs het meer, met regelmatig uitzicht op het blauwe water, de groene bossen en schimmen van gebergte daar omheen. Naar beneden sjeezen met bijna veertig kilometer per uur – en zelfs dan nog de remmen licht ingedrukt, puur om te voorkomen dat er ongelukken zouden gebeuren. Want ja, stiekem was het soms best gevaarlijk, met scherpe bochten waar soms plots bussen achter vandaan kwamen en vangrails die een val in de diepte niet zouden verhinderen. Je moest absoluut je hoofd erbij houden. Kijk niet te ver vooruit maar focus je op het pad vlak voor je neus, anders ga je op je bek. Een wijze levensles.

32 kilometer later – het was inmiddels middag – kwamen we terug bij de fietsenwinkel. Uiteraard voelde ik m’n benen behoorlijk, maar bovenal suisde ik van stuiterstofjes. Wat een heerlijke tocht! Als klap op de vuurpijl kregen we een heus certificaat van de Giant, compleet met foto. Als ik die terugkijk, zie ik bij ons alledrie sparkles in de ogen. “This is to certify that Susanne has cycled around Sun Moon Lake, the largest inland lake in Taiwan”. Yeh baby!

We lunchten voor meer geld dan het matige eten dat we kregen waard was en zochten daarna een fijn plekje op om te chillen onder het genot van een iced tea. The Eagles op de achtergrond… je begrijpt, daar waren we wel even aan toe. Om een uur of vier namen we de bus terug en eenmaal terug in Hsinchu sloten we het weekend af bij McDonalds. En ja, dat smaakte veel beter dan dat rare eten een paar uur eerder in Shuishe. “In Azie zul je jezelf vaker dan je gewend bent terugvinden bij de golden arches” las ik ooit, en ‘helaas’ moet ik dat beamen. Comfort food is een breed begrip

Het liefst had ik direct bij thuiskomst m’n foto’s online gezet en een blog geschreven, zoals ik het liefst doe na een reisje. Helaas zat dat er niet in… Nou ja, als ‘geen laptop hebben’ hier m’n grootste probleem is, dan heb ik het aardig naar m’n zin (en, ondanks de ‘gebreken’ van de dorm, toch best luxe!). In elk geval waardeer ik m’n notebook vanaf nu als nooit tevoren. En of ze al een naam heeft? Niet nodig… we zijn als twee druppels water. Susanne andersom is immers &ASUS!

*Yes gaat voortaan door het leven als Pile of Shrimps - ik leg binnenkort nog uit waarom.
**Zen noem ik vanaf nu Dummy - ook hier zit natuurlijk een verhaal aan. Soon to be told!

E-mail dit