suushi.nl

Drie maanden zijn drie weken geworden: over 23 dagen landt mijn lief op Taoyuan International Airport en ik kijk er ontzettend naar uit. Hoe tof is het dat ik hem straks alles hier kan laten zien! De campus, de eettentjes waar ik graag kom, de mensen die ik heb ontmoet, en bovenal de sparkles in mijn ogen.

Woensdagochtend kletste ik bij met Kelly onder het genot van wafels, koffie en ijsthee. Onlangs is haar moeder hier een paar weken op bezoek geweest en zo kwam ons ritme hier ter sprake. Je merkt eigenlijk amper meer, zei Kelly, hoeveel dingen in Taiwan al ‘gewoonte’ zijn geworden. Dat zie je pas als er iemand op bezoek komt voor wie het allemaal weer nieuw is.

Die opmerking zette me aan het denken. Het kost 21 dagen om van gedrag een gewoonte te maken, schreef Hedoniste laatst. Nu is het al ruim twee maanden geleden dat ik van de ene op de andere dag m’n vertrouwde omgeving verruilde voor onbekend gebied. Ik had van tevoren helemaal niet de intentie om in Taiwan van alles te veranderen aan mijn leven. Maar juist doordat ik hier uit mijn normale ritme ben, kan ik patronen doorbreken, slechte gewoontes loslaten en nieuwe vanzelfsprekendheden creeren. Simpelweg omdat het hier niet mogelijk is om in hetzelfde cirkeltje van gewoontes rond te blijven wandelen. De weg is veranderd, en dat dwingt me tot aanpassen, inventief zijn en scherp blijven.

En ik heb het vast al veel te vaak gezegd, maar ja, het voelt zo goed, deze nieuwe manier van leven. Toen ik gisteren vanuit de sportschool terug liep naar m’n dorm, realiseerde ik me dat sport voor het eerst echt deel is van mijn dagelijkse ritme. Net zoals eten, slapen en tandenpoetsen: een gewoonte, iets dat weinig moeite en innerlijke strijd meer kost. Daarbij is het interessant dat gewoontes blijkbaar niet alleen mentaal je dag minder zwaar maken (doordat ze zo’n beetje vanzelf gaan en weinig energie kosten), maar dat je ook fysiek een stuk meer aan kunt zonder uitgeput te raken. Ik herinner me dat ik een aantal weken geleden mijn hardloopritme opschroefde van twee naar drie keer in de week. Nou, dat voelde ik aan het eind van die derde training wel in mijn lijf – en de volgende twee dagen ook nog wel. Nu was gisteren alweer de derde keer dat ik trainde deze week, en zelfs met lichte brakheid ging het prima. Ook herstel ik merkbaar sneller: ik zou vanavond zo weer kunnen, als ik zin heb.

Maar hoe doe je dat nou, een nieuwe gewoonte in je leven integreren (of een oude eruit schoppen)? Ik denk er veel over na de laaste tijd, zodat ik een vangnet van ervaring heb als ik terug ben in Nederland. Want soms vraag ik me wel eens af of ik, als ik straks thuis ben, deze fijne nieuwe dingen blijf houden of dat ik direct weer verval in oud gedrag. Om dat te voorkomen kijk ik nu hoe ik groei. Zodat ik daar straks profijt van heb.

Een linkje dat ik een paar weken geleden van Hedoniste kreeg vatte toevallig precies het antwoord samen waar ik naar op zoek was: The Nutshell Principles. En zo simpel is het echt. Begin klein, verander slechts één ding tegelijk, focus niet op resultaat, maar geniet van wat je doet en wees dankbaar voor waar je al staat. Met andere woorden, wees lief voor jezelf en zorg dat je ‘nieuwe goede gedrag’ leuk blijft. Want dingen die leuk zijn, die wil je blijven doen.

DK adviseerde me ooit al iets soortgelijks, toen ik weer eens een studiedip had. “Leg je prestatiedrempel zo belachelijk laag dat het eigenlijk lachwekkend is”, zei ze. Dat zorgt er namelijk voor dat alles wat je doet, hoe klein ook, voor voldoening zorgt. En voldoening geeft energie en motivatie om door te gaan. Dus houd je het uiteindelijk langer vol.

Overigens vind ik ‘volhouden’ een rare term om te gebruiken in deze context. Mensen spreken daar vaak over: ‘ik houd mijn dieet nu al drie weken vol,’ of ‘vandaag heb ik het studeren zeven uur non-stop volgehouden’. Is het niet juist de oplossing om het op een andere manier te bekijken? ‘Volhouden’ impliceert (althans voor mij) dat het ontzettend veel moeite kost om iets te doen dat eigenlijk niet leuk is. ‘Ik hield het hardlopen vandaag 34 minuten vol. Dat is twee minuten langer dan eergisteren’ – dat is ook hoe ik tot voor kort de zaken bekeek. Nou, jippie. Twee minuten langer. En als het korter was – als ik het ‘niet volhield’ – voelde ik me slecht. Nu ga ik gewoon. Ik ren, want ik wil mijn hard sneller doen kloppen, frisse lucht in mijn longen, getrainde benen en zweet in straaltjes langs mijn voorhoofd. Want dat is lekker. Remember? Niet te veel discussie. Just do it.

Hoe dan ook – ik dwaal af. Waar dit verhaal allemaal mee begon, en wat ik me sinds dat gesprek met Kelly woensdag ben gaan afvragen: welke gewoontes zijn er hier in Taiwan alweer ongemerkt bij me ingeslopen? Welk gedrag is inmiddels zo normaal geworden dat het me niet eens meer opvalt? Wat zullen de dingen zijn waar KS me op gaat wijzen, ‘hey Susanne, dat deed je voorheen toch niet’? Een interessante kwestie. Voor het antwoord op deze vragen moet ik – en jullie – nog even geduld hebben. Nog 23 dagen – in elk geval genoeg tijd om nog een nieuwe gewoonte aan te leren. ;-)

E-mail dit