suushi.nl

Herinneren jullie je nog dat ik een tijdje terug vertelde over mijn onverwachte tv-optreden voor de Taiwanese tv? Op de Raohe Night Market werd ik aangesproken door een cameraploeg, of ik even wilde meewerken aan een show. Nou, afgelopen zondag was het blijkbaar zover: de uitzending. Aangezien ik geen televisie heb in m’n dorm kon ik het niet kijken (en trouwens, ik wist niet eens precies hoe laat en op welke zender ik te zien zou zijn), maar vanmorgen kreeg ik via Facebook een linkje toegestuurd naar het fragment. Voor de nieuwsgierige aagjes: je kunt mijn five minutes of fame hier bekijken. Scroll door naar 5:07 om mij en de jongens raar te zien doen met twee maffe Taiwanese presentators.

En nee, ik weet nog steeds niet wat nou de clou van de show was. Eigenlijk durf ik dat ook nog niet aan m’n Taiwanese vriendinnetjes te vragen… zoals ik destijds al schreef, kreeg ik namelijk nogal het vermoeden dat ik een beetje voor gek ben gezet. Ach, het zal wel. Nu heeft het filmpje gelukkig ondertiteling in het Chinees.. misschien kan ik daar na nog een paar maanden hard studeren zelf wel wijs uit!

Dan nog een korte update over vandaag. In tegenstelling tot vorige week was het college Cultural Studies ditmaal wél nuttig en interessant, terwijl International Relations and Organizations een eeuwigheid leek te duren. Omdat de professor er niet was (de teacher’s assistent brabbelde iets in slecht Engels over dat ze op een andere universiteit was, geen idee waarom) gingen we film kijken. Een documentaire over Irak, zo werd gezegd. Nou, het bleek een ontzettend (maar dan ook ECHT ontzettend) bizar slechte actiefilm. American Soldiers krijgt een 2,8 op IMDb, en dat is naar mijn mening nog een mild cijfer. Ik vraag me ten zeerste af wie heeft besloten dat we daar twee uur lang naar moesten kijken. Het aller vervelendste was dat pas na afloop van het college de presentielijst werd opgenomen, zodat ik niet eerder weg kon gaan. Zucht. Goed, ik ben in elk geval weer een vreemde Taiwan-ervaring rijker, en mijn waardering voor m’n eigen docenten op de Radboud Universiteit is instant sterk gestegen.

Na een avondmaal in Dining Hall 1 en een Skype-gesprek met mama ga ik dan nu nog wél even nuttig bezig zijn: Chinese karakters oefenen tot m’n duimen niet meer willen schrijven. En daarna lekker kletsen met mijn liefste KS. Want oh ja, ook dat heb ik nog niet eens hier verteld: die kan ik over minder dan twee maanden weer in m’n armen sluiten! Ik realiseer het me nog steeds niet helemaal..

Afgelopen dinsdag opende hij ons videogesprek met een ondeugende grijns. ‘Zeg, wat zou je ervan vinden als ik rond Sinterklaas jouw kant op kom?’ Waarop ik natuurlijk alleen maar verbaasd met m’n ogen kon knipperen en probeerde niet absurd vrolijk te kijken. ‘Grapje zeker?’ zei ik twijfelend, waarop hij zijn hoofd schudde. ‘Nee hoor.’ En toen ging ‘ie zijn ticket boeken. De stiekemerd! Op 28 november landt hij in Taipei en hij blijft twee weken. Je begrijpt vast: ik kan niet wachten! Nu lijken de acht weken die het nog duurt ineens veel langzamer te gaan dan de vier-en-een-halve maand die het eerst zou zijn…

Tot zover het Taiwan-nieuws voor vandaag. Hier is het al avond, jullie hebben nog een middag voor je. Fijne dinsdag!

E-mail dit