suushi.nl

Vrijdagavond, 20:45 uur. In een roes van endorfine loop ik de trappen af naar buiten. Zodra ik op het natte asfalt van de campuslaan stap, dringt een lucht van rotte eieren m’n neus binnen. Op sommige straathoekjes stinken de rioolputten behoorlijk – het was weer warm en vochtig vandaag. In driekwartbroek en luchtige blouse loop ik via het Chiao-Tsing Path over het terrein van NTHU (de universiteit naast de mijne) naar Guang-Fu Road. Het is tijd voor proper dinner, en ik heb ontzettend zin in de gegratineerde seafood curry rice die ik van de week al samen met de jongens bij het restaurantje ‘Magic Curry’ at. Dit gerecht deed me herinneren aan hoe lekker gesmolten kaas ook alweer was.

Hier in Taiwan is namelijk amper kaas te krijgen. Nou ja, neppe cheddar op hamburgers niet meegeteld. Ook de pizza’s van de PizzaHut die we een paar weken geleden voorafgaand aan een avondje drankspelletjes met Rainy bestelden, waren wel bestrooid, maar pizza-kaas is natuurlijk niet te vergelijken met goede mozzarella. En ik zag inderdaad bakjes La vache qui rit in de schappen van de ai mai, maar zonder koeling in de dorm gaat dat natuurlijk niet werken en sowieso, ik heb inmiddels genoeg lekkere dingen gevonden om van te genieten. Westers eten mis ik steeds minder.

Als ik de glazen deur van Magic Curry wil openduwen, deins ik bijna terug. Het zaakje staat propvol met studenten, onder wie een paar westerlingen. Oh jee. Zou deze groep internationals nou net vanavond hier gaan eten? De Finse jongen die ik vanmiddag tijdens een activiteit van de FSA had ontmoet, heeft mij ook al gezien en dus besluit ik me niet te laten kennen. Ik stap wat onwennig naar binnen en groet hem. ‘Hey, you’re from Holland, this girl is planning to go there next year,’ stelt hij direct het Taiwanese meisje naast zich aan me voor. Ah, mooi! Iets om over te praten.

Na een gesprekje van een minuut of vijf (en het uitwisselen van Facebook-gegevens) nestel ik me op de bank in een hoekje van het restaurant. Gelukkig, de grote groep stond juist op het punt te vertrekken – het had me niet prettig geleken om naast zo’n gezelschap alleen aan een tafeltje te zitten, maar evenmin wilde ik mezelf opdringen bij hen aan te sluiten. Daarnaast had ik niet voor niets The Castle of the Pyrenees (nee, nog niet uit) en m’n schrijfboekje meegenomen. Ik bestel mijn maaltijd en zet wat woorden op papier.

Voor Taiwanese begrippen ben ik laat met m’n avondeten vandaag. Ik merk dan ook dat het restaurant steeds leger raakt en terwijl mijn hoofdgerecht wordt geserveerd, verlaten twee van de serveersters de zaak. Toch heb ik allerminst het gevoel dat ik wordt weggekeken; geduldig en met een brede glimlach schenkt het overgebleven meisje m’n water bij. ‘You’re so pretty!’ zegt ze verlegen, waarna ze gauw achter de toonbank glipt. Ik grijns. Mijn haren zijn strak vastgebonden, nog half nat van het douchen, en ik heb na het hardlopen geen nieuwe mascara op gedaan. Maar in m’n ogen worden de schitteringen van mijn wereld weerkaatst.

Vrijdagavond, 22:15 uur. Voldaan en met gevulde maag loop ik door het donker naar huis. De doordringende zwavellucht is verdwenen, dikke regendruppels spoelen het riool door. Alle andere voetgangers lopen onder een paraplu maar dat ik nat word deert me niet. Volgens de thermometer tegen de loopbrug over Guang-Fu Road is het 26°C, ik stoom toch zo weer droog. ‘Gek westers meisje,’ denkt men misschien met een blik op mijn verregende haar. Maar de blije sportstofjes stuiteren nog steeds door mijn lijf, Paskal Jakobsen zingt in mijn oren, ik denk aan mijn lief en voel me ontzettend tevreden.

E-mail dit