suushi.nl

Alles in mij borrelt van inspiratie. M’n vingers tintelen – ik wil zo veel schrijven dat tijd en woorden me tekort schieten. Alles waar ik de afgelopen maanden zo veel over na heb gedacht, wordt hier in Taiwan helder in m’n hoofd. Het is alsof ik met mijn tienerjaren ook een grote wolk Donkerte achter me heb gelaten. Nee, ik weet nog steeds niet, nog lang niet alles en ik ben nog regelmatig in de war. Maar de momenten van mist worden schaarser, veel vaker straal ik van binnen uit. Oh, waar moet ik in hemelsnaam beginnen met vertellen…

Nu ik letterlijk afstand heb genomen van mijn leven in Nijmegen, zie ik wat daar de knelpunten waren. En ik realiseer me dat ik, als ik terug kom, mijn leven anders in wil delen. Niet meer elke dag van hot naar her rennen-vliegen-springen, maar ook niet dagenlang helemaal niets doen. Ik houd van afwisseling: als ik er energie voor heb, draai ik zo een lange dag waarin ik ontzettend veel bewerkstellig, maar als ik daar dan de volgende dag nog moe van ben heb ik ook rust en ruimte nodig om bij te komen. En dat laatste, dat deed ik niet meer het afgelopen voorjaar. Ik draaide wél m’n 200%-inzet-dagen, maar sloeg vervolgens de eveneens noodzakelijke 50%-dagen over.

Hoewel ik het het eigenlijk al langer wist, realiseer ik me nu: het gaat er niet om wat ik op een dag doe. Wat het verschil maakt tussen tevredenheid en uitputting is de reden dat ik iets doe. Wat drijft me? Als ik Chinese karakters oefen met de insteek dat ik dat twee uur lang ga doen – ‘eergisteren hield je het immers ook zo lang vol’ – dan kruipen de minuten voorbij en voer ik continu strijd met mezelf. Als ik daarentegen zomaar een ochtend besluit wat te gaan schrijven – ‘muziekje erbij en ik zie wel hoe lang ik zin heb’ – en mezelf toe sta af en toe even afgeleid te raken, ben ik uiteindelijk soms langer en zeker met tien keer zo veel plezier nuttig bezig. Hetzelfde geldt voor hardlopen. Loop ik de deur uit met de insteek het ‘minstens een half uur vol te houden, want dat kon ik vorige week ook makkelijk’, dan voel ik me na vijf minuten rennen al drained of energy en zeurt het stemmetje in m’n hoofd dat ik het zéker niet nog een kwartier uithoud. Als ik echter gewoon GA, loop ik met plezier en ben ik achteraf euforisch en voldaan, zelfs al neem ik af en toe een paar minuutjes rust tussendoor. Ik geef toe: het is nog moeilijk om een wandelpauze niet als falen te zien. Maar het is van groot belang dat ik me niet langer laat leiden door negatieve gedachten.

Ook wat een gezonde leefstijl betreft, maak ik grote sprongen van groei. Daarmee bedoel ik niet dat ik letterlijk gezonder leef (hoewel dat inderdaad het geval is), maar dat ik om sterkere redenen bepaalde keuzes maak. De eerste weken hier vond ik andere dingen belangrijker dan voedzame maaltijden, tanden poetsen en genoeg slaap. Destijds schrok ik daar een beetje van: wat was er met healthy Suusie gebeurd? Toch liet ik het op z’n beloop, en gelukkig maar! Nu besef ik dat ik juist die ervaringen nodig had om de waarde in te zien van Mezelf Voeden. Nu laad ik met duizend procent plezier mijn boodschappenmandje vol met fruit, granen en noten, terwijl als ik mezelf daartoe een paar weken geleden had gedwongen, het als een last of beperking had gevoeld. Ik begrijp nu wat Hedoniste bedoelde toen ze ooit zei: ‘Soms wil ik iets. Dus dan dan doe ik dat.‘ Je leert pas echt als je jezelf durft onder te dompelen in de ervaringen die je op dat moment verlangt. Geef je maar eens over aan jezelf. Doe het maar.

Dat is, denk ik, precies de essentie van dit alles: just do it. Probeer maar, leef maar. Wees ervan verzekerd dat je later nooit spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan. Denk niet van tevoren te veel na over de mogelijke consequenties of bijkomstigheden van je keuzes. Als deze reis me iets leert, is het wel dat je toch nooit kunt weten hoe het loopt. Dingen zijn niet vaak wat je er van tevoren van voorstelt. Voordat ik hierheen kwam, dacht ik dat ik in Taiwan een appartement zou huren, dat ik vakken Aziatische geschiedenis ging volgen en dat ik mijn liefste bijna een half jaar niet zou zien. En dus maakte ik me druk om of ik wel geld had voor de huur van zo’n studio, of ik niet te weinig voorkennis had van ancient China en hoe mijn relatie met KS die 158 dagen zou overleven. Nu blijkt de dorm prima bewoonbaar, zijn vakken Aziatische geschiedenis niet beschikbaar in het Engels en vliegt mijn vriendje over zeven weken naar me toe. Al m’n zorgen waren dus compleet irrelevant! Wat een verspilling van tijd en energie om me zo druk te maken…

Wat ik hier allemaal zeg (en waarover ik eindeloos wil schrijven, maar dan stroomt jullie feed reader over) komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Ik krijg de laatste tijd ontzettend veel input, te veel om op te sommen. Ter inspiratie verwijs ik jullie graag door naar deze blog van Hedoniste, deze documentaire die Rebelle me aanraadde, dit tv-programma over filosofisch hedonisme, en deze speech uit 2005 van Steve Jobs. Dat laatste filmpje kwam ik toevallig volgende week (dus toen de grote man nog leefde) tegen op TED.com en ik heb toen een paar quotes overgeschreven op een post-it. Hoewel ik nog veel meer te vertellen heb (binnenkort!), wil ik voor nu graag, ook ter nagedachtenis aan Jobs, afsluiten met zijn woorden:

“And much of what I stumbled into, by following my curiosity and intuition, turned out to be priceless later on. (…) You can’t connect the dots looking forwards. You can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future.”

Kijken dus, die speech. Zet je brein open en laat je inspireren. Just do it!

E-mail dit