suushi.nl

So, Leia – my MacBook – crashed. En verrassend genoeg ben ik er een stuk minder rouwig om dan ik dacht. Shit happens. Al was het mijn eigen schuld.. wie gaat er dan ook om half zes ‘s morgens in beschonken toestand op Skype? Inmiddels kan ik er zelf ook wel om lachen, dus in het kader van ‘de schaamte voorbij’ ben ik m’n trouwe lezers het volledige verhaal wel een beetje verschuldigd. Suusie op de biechtstoel… here we go.

Op zaterdagmiddag verzamelden we om 16:30 met een groep in de ‘lobby’ van het Holiday KTV Hotel. Tijd voor mijn karaoke-ontgroening! Yep, net als elders in Azie is karaoke hier een grote hit – als je uit wil met vrienden, ga je niet naar de kroeg maar huur je een kamer waar je met z’n allen erop los schreeuwt in de microfoon. Het gebouw zag er vanbinnen inderdaad precies uit als een hotel, met spiegelende gangen vol marmer en lichtjes, en nummers op de deuren. Een medewerkster leidde ons naar de kamer – een soort mini-bioscoop met twee hoekbanken, tafeltjes en een filmdoek. In de hoek van de ruimte stond een computerscherm waar je de nummers kon programmeren, en verspreid over de tafels lagen drie glinsterend zilveren microfoons.

Van tevoren waren we nog even snel de Hi-Life (7-Eleven look-a-like) ingedoken om booze te halen. Want waar het in Europa absoluut taboe is, vindt men het hier volstrekt normaal om elders gekochte consumpties mee naar binnen te brengen. Sterker nog, toen de Holiday-medewerkster onze flessen Taiwan Beer en mixdrank zag, nam ze ze gelijk mee om voor ons te openen.

De grote fles wodka die we met z’n allen hadden gekocht was in no-time leeg, en na een paar uur maffe liedjes bleren (wat trouwens veel leuker was dan ik ooit had kunnen denken) kwamen we tot de conclusie dat er meer drank nodig was. Of nou ja, feitelijk waren het alle niet-Taiwanezen die de lift naar beneden namen en opnieuw een bezoekje brachten aan de Hi-Life. Helaas bleek de wodka die we eerder hadden gekocht op, maar er was natuurlijk ruimschoots kaoliang liquor in het assortiment. Ach, waarom ook niet? We waren toch met z’n zevenen..

Nu is kaoliang er in verschillende sterktes, en ik weet niet meer wie bedacht dat we dan net zo goed de 53-procent-alcohol variant konden kopen. In elk geval was ik degene die even later samen met Sergio uit Guatamala het ranzige spul in shotjes naar binnen werkte. Yek, wat een troep. We bleven tot 23:00 in de karaoke-bar en namen toen een taxi terug naar NCTU. De meeste Taiwanese meisjes die mee waren – en die als enigen nog nuchter waren – vonden het bedtijd en zeiden gedag. Wij haalden bij de 7-Eleven buiten de campus bier en wijn en settelden bij de betonnen ‘tempel’ aan het Bamboo Lake.

Na een tijdje vonden ook Yes en Zen het mooi geweest; we moesten immers de volgende dag vroeg op, want we zouden met alle Foreign Students op excursie gaan. Ik had het echter nog veel te gezellig met de Zweedse Joel, Axel en Jonna, en besloot te blijven. En waarom zouden we dan niet wat drankspelletjes spelen.. en nog wat nieuwe wijn halen?

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: het was een enorm leuke avond, maar toen ik om vijf uur ‘s morgens mijn bed in rolde was ik behoorlijk van de kaart, en kon ik nog maar twee uur slapen voor ik op excursie zou gaan. Normaal gesproken zou ik natuurlijk meteen als een blok in slaap vallen in zo’n geval, maar iets in me – ik weet niet precies wat – zei me wakker te blijven. Volgens mij voelde ik onder alle bedwelmdheid dat ik niet OK was, dat ik wellicht echt te ver was gegaan met al die sterke troep in mijn lijf. Plots werd ik bang – en dit klinkt vrij dramatisch I know – dat mijn lichaam het niet zou trekken. Ineens vertrouwde ik mijn hart niet meer, mijn lever en mijn brein.. zou het in staat zijn die enorme dosis gifstoffen te verwerken?

Dus ik bleef wakker in bed, met mijn laptop en een liter water. En daar ging het fout. Niet voor mij gelukkig, maar wel voor Leia. Terwijl ik op mijn zij lag en contact zocht met Nederland, morste ik water over het toetsenbord. Niet eens heel veel, en volgens mij had ik amper door toen het gebeurde. ‘Haha, mijn letter O werkt niet meer,’ zei ik laconiek op Skype tegen mijn lief. ‘Volgens mij moet jij gewoon lekker gaan slapen,’ was zijn antwoord. En ik geloof dat ik kort daarna inderdaad ben gaan liggen.

Je vraagt je vast af hoe (OF?) ik een uur later uit bed kwam. Ik zelf eigenlijk ook nog steeds, hehe. Op de een of andere manier ben ik naar de douche gestrompeld, heb mezelf een paar minuten lang onder de ijskoude straal gezet om wakker  en nuchter te worden en ben daarna aangekleed en wel naar de ingang van de campus gegaan. ‘Good morning,’ zei Rainy vrolijk toen ze me zag. Oh god, dacht ik. Het is pas 8:00 ‘s morgens – hoe ga ik dit in godsnaam overleven.

Well, I did, maar vraag me niet hoe. Het was me het dagje wel, laat ik het daarop houden. En toen ik thuis kwam, wachtte me een onaangename verrassing… Leia stond half-open op mijn bed. Ik plugde de stroom erin en het oplaad-lampje begon gewoon te branden, dus nietsvermoedend drukte ik op de power button. Niets. Nog eens. Niets. Toen begon het me te dagen. Misschien had het water van de avond tevoren toch meer kwaad gedaan dan die kapotte letter O…

Dit alles gebeurde afgelopen weekend. Nu zijn we een aantal dagen verder, en Leia is inderdaad gestorven. THANK GOD is haar hard disk intact gebleven en zijn anderhalve maand aan Taiwan-foto’s veilig. Tot m’n eigen verbazig moet ik dan ook zeggen dat ik het allemaal niet zo erg vind als ik dacht. OK, mijn laptop is kapot, balen. Maar ach, het is een ding, ze was toch al twee jaar oud en daarbij, door alles wat er de afgelopen dagen op me af is gekomen merk ik hoe ontzetend ik ben gegroeid de afgelopen tijd. Was een jaar geleden iets soortgelijks gebeurd, dan had ik me echt dagenlang verrot gevoeld. Nu zie ik: het gaat niet om de gebeurtenis. Dit is gewoon weer zo’n hindernis van het leven. Deal with it, Suusie. Groei ervan.

En wat alcohol betreft, ook daar heb ik een wijze les geleerd. Eenmaal terug in Nederland zal ik echt nog wel een goed glas wijn drinken op een mooie avond – dat is immers puur genieten! – maar ik geloof dat mijn studentikoze drankleven nu definitief voorbij is. Als ik me niet vergis, zat ik niet ver van een heuse alcoholvergiftiging vandaan en het laatste dat ik wil is mezelf onherstelbare schade toe doen. Nu was het mijn laptop, laat het nooit mijn lichaam zijn. Ja, ik ben flink wakker geschud en me plots ontzettend bewust van mijn sterfelijkheid. Ik houd intens van mijn leven en voel me ineens zo bewust dankbaar dat ik gezond ben. Er was blijkbaar een kapotte MacBook voor nodig om me te laten realiseren – maar het minste wat ik kan doen is voortaan zorgvuldiger met m’n gezondheid omgaan, nietwaar?

E-mail dit