suushi.nl

Na twee weken in Hsinchu concludeer ik: letterlijk van dag tot dag beschrijven wat ik hier allemaal meemaak, is niet te doen. Er is te veel om te vertellen en daarbij, sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen. Zelfs in lange verslagen, zoals dat over Kenting, heb ik zo veel dingen moeten weglaten omdat jullie anders uren aan het lezen zouden zijn.

Nu is de eerste collegeweek voorbij. Zoals ik al vertelde had ik dinsdag m’n eerste lessen – of nou ja, dat hoopte ik, uiteindelijk waren het slechts introducties. Cultural Studies blijkt een aardig zwaar vak. Yes en ik zijn de enige undergraduates; Zen liet de course direct na de bijeenkomst vallen en verder is iedereen om ons heen bezig met een PhD. De stof is dan ook van behoorlijk niveau. We dienen ons de komende week door The Order of Things van Foucault heen te worstelen, en daarnaast moeten we een paar ingewikkelde artikelen lezen. Later staan ook Durkheim en andere denkers op het programma. ‘Are you sure you want to take this course?’ vroeg Mr. Chen, de docent, dan ook twijfelend. ‘Yes,’ antwoordde ik zonder nadenken. ‘I really want to give it a try. I’m ready for a challenge.’

Toch is het verder nogal onduidelijk wat Cultural Studies precies voor vak gaat worden. Het lijkt erop dat de docent dat zelf ook nog niet precies weet… hij hield een twee uur lang durend vaag mompelverhaaltje en viel daarbij regelmatig in herhaling. ‘Any more questions?’ vroeg hij steeds schouderophalend, om vervolgens weer te benadrukken dat onze suggesties voor de invulling van de lessen van harte welkom zijn. ‘We can always talk less – I still get paid the same.’ Hij kwam dan ook enigszins ongeïnteresseerd op me over, maar net als ik begon te twijfelen aan de zin van het volgen van de course, kwam hij met een opmerking die blijven luisteren toch de moeite waard maakte. ‘You get a candybar for signing in for this course,’ grapte hij tegen een jongen die te laat was. En toen hij écht niets meer wist te zeggen: ‘is everyone sort of.. taking the course?’

Sja, wat het precies gaat worden met dit vak? Het zal me benieuwen. Pluspunten zijn in elk geval dat Mr. Chen vloeiend en bijna accentloos Engels spreekt (hij heeft in Chicago gewoond). En, het belangrijkste, de stof is echt een uitdaging. Vanmiddag heb ik het Foucault-artikel dat ik gisteren toegemaild kreeg uitgeprint (22 A4′tjes!) en daarmee ben ik lekker in de koelte gaan zitten, op de vierde verdieping van de bieb. Om eerlijk te zijn zou ik je niet precies kunnen navertellen waar het over ging – het was echt ingewikkeld. Maar ik heb het uitgelezen en hier en daar stukken die ik wel begreep gemarkeerd. Ik heb het gevoel dat ik de komende maanden veel ga leren op dit gebied.

Mijn andere course, International Relations and Organizations, stelde afgelopen dinsdag werkelijk niets voor. Een student-assistent vinkte de namen van de aanwezigen af op een lijst en zodra je werd omgeroepen, mocht je gaan. Volgende week is pas het echte eerste college, zo werd me verteld, en van diverse kanten heb ik al gehoord dat dit vak piece of cake zal zijn. Gezien het niveau van Cultural Studies ben ik daar wel blij mee. Een heel moeilijk en een heel makkelijk vak – mooie balans, nietwaar?

En dan is er nog Chinese taalles, waar ik dinsdag zo bezorgd over berichtte. Dat is gelukkig allemaal goed gekomen; er bleek nog een derde cursusgroep te zijn met open plaatsen en gisteren had ik daarvan mijn eerste les. Charlene is onze lerares. Een pittige tante, zo werd direct duidelijk. ‘If you aren’t able to be here every Monday and Thursday, please leave the room’, begon ze, waarop mijn Russische kamergenote teleurgesteld haar tas pakte. ‘If you don’t want to do your homework, please leave the room,’ vervolgde Charlene en daarna noemde ze nog een stuk of zeven redenen om te vertrekken. Alleen deze course volgen als je bereid bent er tijd en moeite in te steken, was kortom de boodschap. Nou, dat ben ik absoluut!

De les – die vooral uit zinnetjes nazeggen en in groepjes oefenen bestond – vloog voorbij en maakte me hongerig naar meer. Vanmiddag heb ik de karakters die we meekregen om te oefenen uitvergroot gekopieerd, uitgeknipt en er kaartjes van gemaakt. Op de achterkant schreef ik de uitspraak in Pinyin (latijnse letters) en daarna plastificeerde ik de kaartjes met tape. Nu kan ik de karakters zowel individueel oefenen, als woorden en zinnen maken door ze naast elkaar te leggen. Super handig, al zeg ik het zelf!

En toen was het gistermiddag, half zes, alweer weekend. Ik zat een beetje met een ‘was-dat-het-nou’-gevoel, maar daar hadden Yes en Zen totaal geen last van. Massive chill time! Voor de nodige voldoening rende ik afgelopen week trouwens twee keer een paar rondjes over de campus. Toen ik donderdagavond de trap af liep met m’n sportschoenen aan, kwam ik Iona en Annemijn tegen. ‘We gaan morgen naar Taipei, zin om mee te gaan?’

Ja, waarom ook niet? Ik seinde het door naar de jongens en zo zaten we vrijdagochtend we met z’n zevenen in de bus. Het werd een cultureel dagje; we bezochten het National Palace Museum, de Chiang Kai-Shek Memorial Hall en Taipei 101. Bij de hoogste toren van Azië splitsten we de groep – de andere meiden gingen naar boven, ik en de jongens bewaren die ervaring voor een andere keer. Na een snack attack bij McDonalds liepen we door de stad naar de Sun Yat-Sen Memorial Hall en daarna zochten we de weg naar wat de oudste night market van Taipei beloofde te zijn. We vonden de Raohe Night Market bij een indrukwekkende boeddhistische tempel. Nadat we die hadden bewonderd, struinden we de eetkraampjes af op zoek naar lekkers. Op de terugweg werd er plotseling aan mijn mouw getrokken. ‘Hi, would you like to help on our TV-show?’ vroeg een hip Aziatisch meisje in vloeiend Engels.

Oh, what the hell, dacht ik, en zo kwam het dat ik plots – samen met de jongens – voor een grote camera stond. Twee Aziatische presentators ratelden in rap Chinees en moesten vooral steeds heel hard om zichzelf lachen. Ze vroegen me ‘I love you’ te zeggen in het Nederlands en jubelden toen tien keer ‘ik houd van jou‘ naar ons. Tot slot moest ik op een bord met tien opties een tekst aanwijzen – het meisje had me van tevoren precies verteld welk nummer. Op het grote bord was echter juist die ene mogelijkheid doorgestreept… het was heel vaag en ik wees het desondanks aan. Vanaf de zijlijn stak het meisje haar duim op, maar de jongens begonnen veel lawaai te maken en waren het er duidelijk niet mee eens. ‘Ik hou van jou no more!‘

Nou heb ik geen idee waar ik precies aan heb meegewerkt. Achteraf wisselde ik contactgegevens uit met het meisje, dat Jessey bleek te heten. Via Facebook liet ze me vandaag weten dat ze me het fragment zal doorsturen als het is uitgezonden, en ze had het er ook over dat ze misschien wel kaarten voor ons kon regelen voor een show komende maanden. Ik ben benieuwd… ben ik nou serieus genomen of was het gewoon een potje lachen om domme westerlingen? In elk geval kom ik volgende week zondag op de Taiwanese TV. Super grappig – heb ik dat ook eens meegemaakt.

Al met al was het gisteren een behoorlijk lange dag en ik voelde de vermoeidheid dan ook vanmorgen nog steeds in m’n lijf. Gelukkig heb ik vandaag, morgen en maandag om lekker van alles bij te komen, en nog een beetje meer te schrijven. Want oh, ook in dit enorme stuk tekst heb ik lang niet alles verteld. Bijvoorbeeld dat Zen een kippenpoot heeft gegeten (ja zo’n ding met klauwen eraan), dat ik begin te wennen aan de zoete meuk hier (het zelfs stiekem steeds vaker wel lekker vind), dat het steeds vertrouwder wordt met de jongens, dat de airco in de dorm niet goed werkt momenteel, dat ik zonder moeite ruim drie liter vocht per dag naar binnen werk (en dat is echt nodig hier), dat Greys Anatomy mijn favo even-helemaal-niets-serie is momenteel en dat de tijd hier zo ontzettend snel gaat. Als ik me niet vergis, zit ik over 144 dagen alweer in het vliegtuig naar huis. Des te meer reden om vooral elke dag te leven volgens een make the most of it-filosofie. En je leest: dat is tot dusver geen probleem!

E-mail dit