suushi.nl

Nu ik dit schrijf is het zo’n beetje middernacht. Zo lui als mijn avond was – ik maakte een pan pasta voor KS en zijn best friend, en daarna kropen we allemaal achter onze laptopjes om te gamen, terwijl we een zak winegums leegaten -, zo druk was mijn dag. Eigenlijk begon die productiviteit al gisteravond. Toen had ik na een uurtje alleen op de bank het tv-kijken wel gezien, en rolde ik als vanzelf in een spirit van aanpakken.

Eerst pakte ik opnieuw mijn plakboek erbij, om een hele berg trein-, bioscoopkaartjes van de afgelopen anderhalf jaar uit te sorteren en in te plakken. Ik had fijne muziek op en beantwoordde tussendoor wat mails. Terwijl ik dat deed, begon ik me te ergeren aan de puinzooi die mijn gmail-account weer was geworden. Ik ben nooit erg goed geweest in het sorteren van mijn mail in mappen en met filters, maar de enorme meuk aan Taiwan-gerelateerde berichten die mijn privé-mail bijna deed verdwijnen, maakte dat ik besloot het een nieuwe kans te geven. Ik maakte labels en sublabels, voorzag alles van duidelijke kleuren en veranderde tot slot de lay-out van m’n inbox. Na een tijdje prutsen was er overzicht. Wat een verschil.

Tussen de mails van afgelopen dagen vond ik een bericht uit Taiwan – eindelijk! – met een deel van de informatie waar ik al maanden op wacht. Nog geen officiële admission letter; wel een application form, de kalender van het academisch jaar, een document met een checklist voor exchange students en nog wat informatieve bestandjes. Helaas was lang niet alles duidelijk en klopte sommige informatie van geen kanten. Daarom deed ik direct een paar mails de deur uit – naar het internationale secretariaat van NCTU en naar mijn twee reisgenootjes. Nadat ik alle bestanden wat verder door had gelezen, stelde ik een to do-list op voor de komende dagen. Klaar met struisvogelen, Suusie. Tijd voor actie.

Vervolgens waren mijn financien aan de beurt. Hoewel ik sinds mei weer netjes een kasboek bijhoud, had ik daar sinds mijn breakdown begin juli niet meer naar gekeken. Ik zag er tegenop om alle achterstand in Excel in te voeren; dat duurt altijd eeuwen en moet natuurlijk heel precies. Er zit uiteindelijk altijd wel een foutje in, en ik heb er zo’n hekel aan om dan helemaal terug te zoeken waar ik een getal verkeerd heb ingevoerd. Ik was dan ook erg verbaasd dat, toen ik klaar was, de getallen in Excel direct bleken overeen te komen met de cijfers op mijn bankrekening. Fijn!

Het was laat voor ik in bed kroop; gelukkig sliep ik vrijwel meteen en werd ik pas om tien uur weer wakker. Al tijdens m’n ontbijt maakte ik een actieplan en voor de laatste hap muesli door mijn keel was, hing ik aan de telefoon met de Taiwanese ambassade. Het bleek het begin van een dag vol heen-en-weer fietsen en duizend dingen doen.

Uiteindelijk deed ik zo ongeveer dit:

1. Naar de ambassade bellen voor informatie over mijn visum; ik wilde weten of er ook andere mogelijkheden zijn om dat te verkrijgen, dan met een officiële NCTU-brief (want die heb ik nog steeds niet). Helaas bleek de persoon die ik nodig had in gesprek.
2. De tandarts bellen voor een controle-afspraak voordat ik vertrek.
3. Opnieuw bellen naar de ambassade. Zelfde verhaal.
4. Mail van NCTU beantwoorden; proberen application form zo goed mogelijk in te vullen en op te sturen. Samen met m’n cv converteren naar .pdf en versturen. Al gauw kreeg ik trouwens reactie dat ik het niet goed had gedaan, met voorbeelden van hoe het wel zou moeten – waarschijnlijk per post, of anders in elk geval met pen ingevuld en ingescand (dat is me na vandaag nog niet geheel duidelijk, Yes gaat er achteraan).
5. Opnieuw bellen naar de ambassade. Zelfde verhaal; nu vroeg de dame aan de lijn waarvoor ik precies belde. Ook noteerde ze mijn nummer zodat ik kon worden teruggebeld.
6. Telefoontje van dezelfde dame; ze had het nagevraagd en nu blijkt dat een officiele brief van de Radboud Universiteit waarin mijn deelname aan de exchange wordt bevestigd, ook voldoende is.
7. Mail sturen naar professor Engelen met verhaal van de ambassade en verzoek om zo’n brief.
8. Nette brief opstellen voor het Stichting Nijmeegs Universiteitsfonds. Schema maken van m’n begrote inkomsten en uitgaven, bij te voegen bij de subsidieaanvraag.
9. Naar Hatert-Centrum fietsen om grote enveloppen en postzegels te halen, en om de laarzen die ik maanden geleden bij de schoenmaker had afgeleverd eindelijk eens op te halen.
10. Gefrustreerd en chagrijnig terug naar huis crossen; de man bij de schoenmaker beweerde dat ik nog niet had betaald, terwijl ik zeker wist dat ik dat wel gedaan had destijds. ‘Ik haal mijn bankafschrift wel,’ zei ik verontwaardigd.
11. Bankafschrift snel opgezocht in map (OH wat was ik nu blij dat ik onlangs anderhalf jaar aan administratie heb uitgesorteerd!).
12. Telefoontje van KS; hij was onderweg naar de dierenwinkel om vlooienspul te halen voor z’n nieuwe kitten, maar zou het waarschijnlijk net niet halen daar te zijn voor sluitingstijd. Aangezien ik toch terug moest naar Hatert-Centrum, bood ik aan het even voor hem op te halen.
13. Terugcrossen naar Hatert-Centrum; triomfantelijk met bankafschrift zwaaien en m’n laarzen meenemen bij de schoenmaker, vlooienspul ophalen, weer naar huis en gauw een paar boterhammen naar binnen proppen.
14. NCTU-mailtjes beantwoorden en overleggen met m’n reisgenootjes. Uit te printen documenten naar mezelf mailen.
15. Naar de apotheek om een half jaar-dosis pil & ibuprofen te halen.
16. Ansichtkaarten naar mijn oma’s op de post doen.
17. Naar de fotograaf om de meest afschuwelijke foto’s te laten maken. Man, het lijkt net of iemand me onlangs een blauw oog heeft geslagen.
18. Doorfietsen naar de universiteit; alle NCTU-informatie en formulieren printen, tien kopieën maken van m’n paspoort, vijf van m’n studentenkaart en één van m’n creditcard. Formulieren invullen.
19. Yes ontmoeten in de UB-Lounge, stand van zaken bespreken onder het genot van koffie (hij) en Twix (ik, uiteraard).
20. Machtigingsformulier voor RU collegegeld (ook net uitgeprint) ondertekenen en inleveren bij de Centrale Studentenbalie.
21. Naar huis fietsen – op dit punt kreeg ik een beetje zere benen. Kop thee zetten, de berg papieren opbergen in m’n Taiwan-map.
22. Bestandje doormailen naar Yes.

Zo – en dan ben ik vast nog wat vergeten.. Hierna Skypte ik eerst anderhalf uur met mama en daarna belde ik een uur met Flower Power, die even wat girl talk nodig had. Toen ruimde ik uiteindelijk alle rommel op, at nog gauw een boterham, pakte m’n tas in en fietste naar de XL. Onderweg belde ik DK voor de nodige kookinspiratie.. nou ja, en de rest weet je. Als je je dat na dit absurd lange logje tenminste nog herinnert…

E-mail dit