suushi.nl

Ooit was ik een health freak foodie. Jullie herinneren je vast nog de Green Monsters die ik vorige zomer veelvuldig maakte, en mijn regelmatige tripjes naar de natuurwinkel en de groentenmarkt. Ik at minstens drie stuks fruit per dag – vaak meer – en slechts in noodgevallen kocht ik supermarktbrood. Ja, natuurlijk genoot ik op z’n tijd ook van Swirls en chips, maar ik lette er absoluut op dat snelle suikers niet de boventoon voerden in mijn dieet.

Deze zomer werd dat anders, en hoewel je misschien anders zou verwachten, ervaar ik dat niet als negatief. Integendeel! Want wat is het heerlijk om te ontbijten met croissantjes of chocoladecruesli in vanilleyoghurt, om een reepje BonBonBloc te nemen als ‘toetje ‘ van de lunch, om na een BeestFeest door te crossen naar de snackbar voor een anti-kater-patatje. De grenzen tussen ‘goed’ en ‘fout’ voedsel in mijn hoofd werden uitgevaagd en dat voelt ontzettend vrij. Het is al jaren geleden dat ik per dag inplande wat ik at, maar de afgelopen maanden liet ik meer restjes controle los.

Toch mis ik haar wel eens hoor, foodie-Suusie. Het meisje dat moeite deed voor zichzelf een enorme bak fruit te maken ter voorbereiding van een tentamen, en dat liever omfietste voor goed brood dan dat ze goedkope rommel at. Laat het even duidelijk zijn: ik mis absoluut niet het meisje dat zichzelf strafte als ze eens te veel at, dat zich schuldig voelde na een reep chocola. She better be gone forever. Toch ging het de afgelopen weken regelmatig door mijn gedachten: éigenlijk zou het goed voor me zijn weer wat gezonder te leven. Mijn fruitschaal ligt er al tijden pieterig bij – een te rijpe banaan, een verdwaalde appel, verschimmelde nectarines -, ik eet regelmatig avondeten zonder veel groenten en uit gemakzucht koop ik steeds vaker brood bij Albert Heijn. Toch deed ik weinig moeite om een nieuw gezond regime te forceren. Blijkbaar vond ik het niet belangrijk genoeg, dacht ik. En dat is OK. Er zijn nu eenmaal genoeg andere dingen in m’n leven waar ik tijd en aandacht in wil steken. De rust die deze manier van leven me geeft is het meer dan waard.

En weet je, er was ook weinig motivatie om mijn groentenconsumptie een boost te geven. De voornaamste reden dat veel vrouwen gezond proberen te leven, is natuurlijk dat zij slank willen blijven. Natuurlijk ben ook ik gehecht aan mijn figuurtje, maar eergisteren kwam ik tot de gelukkige conclusie dat zelfs na maanden ‘eten wat ik wil’ mijn gewicht, spier- en vetpercentages precies hetzelfde zijn gebleven. Sja, waarom zou je dan een zure appel pakken als er ook stroopkoeken zijn?

Vannacht vond ik een reden. Omdat ik niet kon slapen keek ik de documentaire Fat, Sick and Nearly Dead. Dit naar aanleiding van een artikel van The Fruit Pursuit. Kort samengevat gaat de docu over de Australische Joe Cross, die na jaren van overgewicht en eetverslaving besluit een 60-day juice fast te doen. Dat klinkt erg extreem en dat is het ook, maar zelfs ik – inmiddels behoorlijk kritisch op alle rare dieten van tegenwoordig – stond versteld van wat die langdurige vitamineboost met hem deed. Sterker nog, in het tweede deel van de docu besluit de door Joe geïnspireerde Amerikaanse truck driver Phil hetzelfde te doen. Het interessantste vond ik dat beide mannen ziek waren en dagelijks een grote hoeveelheid medicijnen slikten. Nadat zij hun leefstijl hadden omgegooid, waren zij genezen en hadden ze geen prednison en andere rommel meer nodig (!). Serieus, ik stond versteld. Dat terwijl ik aardig sceptisch aan de film begon (eerlijk gezegd verwachtte ik dat ‘ie te saai/food-obsessed zou zijn om interessant te zijn). KIJKEN DUS.

Terwijl ik zo in bed lag, geboeid naar mijn laptopscherm starend, broeiden in mijn hoofd allerlei plannen. Ik voelde de inspiratie prikkelen. Morgen ga ik naar de markt, dacht ik. Morgen ga ik éindelijk weer een Green Monster maken als ontbijt. Morgen eet ik geen cheap-ass brood, maar ga ik kijken of ik ook kan leven van minder zwaar voedsel met meer voedingsstoffen. Morgen op mijn feest ga ik geen acht wijntjes drinken. Morgen ga ik mijn lichaam weer de voedingsstoffen geven die zij verdient. Tons of them.

Dus vanmorgen stond ik om acht uur fris en fruitig naast mijn bed. Ik fietste naar Hatert-Centrum en haalde een berg planten waar je U tegen zegt. Daarna maakte ik mijn ontbijt – m’n eerste home made Green Monster van het jaar. En straks ga ik aan de avocado’s. Ha!

E-mail dit