Dus daar sta ik dan, op de toppen van mijn kunnen. Vlak voor de afgrond. Slippend kom ik tot stilstand, het stof waait om m’n afgetrapte All Stars en pas als ik stilsta besef ik dat dat nét op tijd is.
Veel te snel denk ik wel weer door te kunnen. Nog even dan, alleen dit ravijn nog overbruggen, daarna mag ik écht rusten, beloof ik mijzelf. Maar roep ik dat niet al tijden?
Ik waag de zoveelste sprong. De aanloop gaat moeizaam, en zodra mijn voeten de grond verlaten weet ik: ditmaal ga ik het niet redden. Met een doffe dreun land ik in het zand. Drijfzand, zo blijkt, dat me als een monster langzaam opslokt.
Ja, ik heb vakantie, maar nee, zo voelt het absoluut niet. Sterker nog, in mijn hoofd is het nog niet eens zomer. Steeds als ik naar buiten loop ben ik oprecht verbaasd over de temperatuur en meer dan eens kleed ik me onbewust te warm. Als je me zou vertellen dat het maart was, of april, zou ik je zo geloven. Maar het is juli. Juli, mijn verjaardagsmaand. Over twaalf dagen word ik twintig en in tegenstelling tot wat ik eerder schreef, ben ik er absoluut niet klaar voor. Alleen de gedachte al beangstigt me. Twintig.. En daar ga ik alweer, denderend naar beneden in de zoveelste waterval.
Vandaag ben ik tot inzicht gekomen: het kan zo niet langer. Eigenlijk waren het mama en KS die me het na veel praten in lieten zien. Ik sta werkelijk op het randje, meer nog dan ik dacht. Dat ik de afgelopen weken ergens in mij echt wel alarmbellen hoorde rinkelen (maar ze net zo hard negeerde), dat ik me steeds vaker weer zoals toen voel, drong pas vanmiddag goed door. En ik kan je vertellen, dat is best even hard.
Samen met KS verstuurde ik een aantal berichten. Op mijn werk na heb ik nu alle afspraken tot Zweden afgezegd. Was dat nou wel nodig? denk ik alweer terwijl ik dit typ. Misschien valt het wel mee… Maar steeds zodra ik dat denk, direct als ik probeer een draadje op te pakken, overvalt moedeloosheid me opnieuw.
Misschien kan het inderdaad nog wel. Maar ten koste waarvan?
Toch is het moeilijk toe te geven dat ik echt gas terug moet nemen. Dat ik niet meer zo kan leven als ik deed. Een tweede burnout in drie jaar tijd lijkt me niet het beste toekomstplan, dus er zal wat moeten veranderen, voorgoed. Dit werkt zo niet op lange termijn. Maar wat dan, en hoe? Ik weet het niet…
Goed. Eerst maar eens een basiskamp opslaan, hier halverwege de berg. Tijd voor een uitgebreide picknick om aan te sterken, om voor de verandering eens rustig om me heen te kijken en te genieten van het uitzicht en hoe ver ik eigenlijk ben gekomen. Beter net wat langer rusten dan te vlug willen verdergaan en vervolgens naar beneden vallen.
Maar oh jongens, jemig, hoe doe ik dat in hemelsnaam?
E-mail dit
( 8 ) Reacties
Vertel het ons, vertel de wereld dat je wilt rusten en mensen staan voor je klaar om je tegen te houden vóór je over de afgrond probeert te springen.
Vertrouw die mensen en neem samen met hen de rust die je nodig hebt, die je verdient :)
begin met thee en koekjes
en slapen
en vertrouwen
in jezelf en in de toekomst
en dan zul je zien
dat je langzaam
ineens
dat touw naar beneden ziet komen zakken
en je krachten krijgt om het te grijpen
en te klimmen
naar de top
of misschien dat kamp nét eronder
want lieve Suusie
dat is eigenlijk ook best heel erg hoog
een dikke knuf voor nu…
Je wil zoveel doendoendoendoen en daar ben je goed in. Dit is ook een kwestie van doen. Zeg nee tegen iedereen. Zeg ja tegen jezelf. Nestel je op de bank. Lees een boek. Ga op tijd slapen. Adem buitenlucht in. Het is echt niet moeilijk Suus, het is alleen maar moeilijk omdat je je zo verzet. Omdat je steeds over je eigen grenzen heen rent. En omdat je zo, steeds opnieuw, jezelf weer terug moet slepen. Doe maar rustig. Slow and steady won the race.
Nooit iets verder dan morgen plannen. (Of vandaag, of morgen, of níet. En dan ook niet op iedere vandaag iets voor iedere morgen plannen, only if you feel like it.)
Bergen zijn zo hoog als je ze zelf maakt. En leer te luisteren naar je eigen lijf dat aangeeft: ‘ het is nu even genoeg’ en geef daar dan ook gehoor aan. Een mens kan niet alles tegelijk, keuzes maken is het codewoord. Ik heb bijvoorbeeld voor een carriere gekozen en voor mij betekent dat dat ik daarnaast niet zo veel meer kan doen, anders stort ik in. En dat zou zonde zijn toch? Het leven heeft zoveel moois te bieden, ook wanneer je het gas even loslaat. Op de turbostand zie je al het prachtige trouwens veel minder goed. Kus voor jou!
Leven hoeft niet zo moeilijk te zijn meisje. Begin bij jezelf en bouw vanuit daar verder. Rust nu lekker uit en weet dat je niet alles tegelijkertijd hoeft te doen. Je hebt nog een heel leven voor je. Het komt wel goed.
Sluit me aan bij alles, wat ik als vorige reactie typte geldt ook nog en daarbovenop: dat alle mogelijkheden er zijn betekent niet dat je ook alles NU moet proberen/doen! Keep that in mind. En wat Eva zegt: accepteer dat dan ook, niet stiekem proberen het toch te doen
Good luck en hopelijk heb je een heel fijne tijd in Zweden!:)
P.s. Als je dan eenmaal lekker op de bank ligt… A’dam & E.V.A. is een supermooie serie. Maar niks moet natuurlijk ;)
Laat een berichtje achter: