suushi.nl

‘Ik vind het leuk dat je bij ons terug bent,’ zei de nieuwe hoofdredactrice van ANS met een brede grijns. Die opmerking deed me goed. Ik vind het ook fijn; veel fijner dan een half jaar terug. Niet omdat het toen niet gezellig was op de redactie, meer omdat ik midden in de/mijn winter zat en daarbij nog een stuk minder zeker was van mijzelf. Natuurlijk zijn er nog steeds twijfels. Ook toen ik vandaag een postje voor de website schreef, vond ik het fijn dat de webredacteur dit controleerde en van aanmerkingen voorzag. Dat hij afsloot met de woorden ‘mooi postje’ gaf me de zekerheid die ik toch even nodig had. Dat ik best kan schrijven, dat ik het wel leer als ik maar blijf oefenen.

Nu ik voor Taiwan zo veel dingen moet regelen, doorbreek ik in elk geval een heleboel mentale barrieres. Vandaag ging ik naar de universiteit om eens uit te zoeken waar m’n officiële uitnodiging van de National Chiao Tung University (NCTU) blijft. Die heb ik nodig om een visum aan te vragen en om subsidie te krijgen van het Stichting Nijmeegs Universiteits Fonds (SNUF). Professor Engelen stuurde op mijn verzoek opnieuw een e-mail naar de andere kant van de wereld (‘het zijn Chinezen, je moet voorzichtig zijn’) en hij schreef ook meteen de aanbevelingsbrief die ik nodig heb voor de subsidie. In het Multimedia Studiecentrum (MMS) printte ik de formulieren uit die ik de afgelopen dagen van internet had geplukt: om mijn visum, SNUF-subsidie en de vergoeding van mijn OV-chipkaart aan te vragen. Vervolgens sprintte ik naar de StudyStore om een nieuwe multomap en tabbladen aan te schaffen waar ik de stapel papieren in kon bewaren. Ik houd sinds een paar weken voor m’n studie ook weer alles op die manier netjes bij en ik merk hoe veel rust het geeft om orde te hebben in mijn administratie. Thuis een perforator en printer hebben zou wel een hoop tijd besparen…

Na een lunch op mijn kamer pakte ik dapper de telefoon. Vaak vind ik het vreselijk om te bellen, zeker naar mensen die ik niet ken, maar oefening baart kunst en het gaat me steeds beter af. Ik probeer de tijd te nemen om rustig praten, helder m’n verhaal uiteen te zetten en de vragen te stellen waar ik antwoord op zoek. Vandaag voelde ik geen angstkriebels – dit ging ik gewoon even regelen, ha!

Eerst belde ik de ambassade. Een vriendelijke man gaf me een waslijst aan dingen-die-ik-mee-moet-nemen als ik binnenkort naar Den Haag ga voor mijn visum. Daarna zocht ik het nummer voor buitenlandse zaken van m’n zorgverzekering op om te informeren naar dekking buiten Europa. Dat bleek gelukkig geen enkel probleem, ‘voor Taiwan zit je zeker goed’.

Verder schreef ik me officieel in bij de International Office van de RU op de vierde verdieping van het Erasmusgebouw. Dat had natuurlijk al eerder moeten gebeuren, maar een verwarrend mailtje van onze begeleider maakte dat ik noch Jesper of Alexander het online formulier had ingevuld. Wat navraag bracht me duidelijkheid en toen ik het voor mezelf geregeld had mailde ik de info ook aan de jongens door. ‘Je bent een heldin,’ mailde Jesper razendsnel terug.

Dus toen ik in het ANS-kantoor even een vriend moest bellen over het postje dat ik schreef, was dat geen enkel probleem. Via DK regelde ik zijn nummer, ik vroeg hem wat ik wilde weten en schreef toen in overleg met redacteurs het stukje tekst. Vanavond wordt het gepubliceerd en een deze dagen verschijnt ook het nieuwe blad. Ik kijk er naar uit: het voelt goed om te groeien. Dagelijks geniet ik van nieuwe oogst.

E-mail dit