suushi.nl

Zaterdagochtend zeven mei zat ik héél vroeg in de trein; om 6:40 vertrok ik uit Nijmegen en ruim anderhalf uur later sleepte ik mijn koffer over het terrein van Schiphol. Iets over tienen stegen we op en exact even laat raakte het vliegtuig de landingsbaan van London Gatwick. Grappig, zo’n uurtje tijdverschil.

De trein naar Brighton was gauw gevonden; ik bladerde wat door de Volkskrant-weekendeditie en stapte een half uur later het perron op van de stad waar ik de komende dagen zou zijn. GB knuffelde me gedag en samen liepen we de lange straat op. Toevallig was vandaag de eerste dag van het ‘Brighton Festival’, en dat werd blijkbaar ingeluid met een kinderparade. Omdat het dus een drukte van jewelste was, besloten we de lanes – de leukste winkelstraatjes, zo beloofde hij mij – later te bezoeken. Op naar het strand!

Zo zat ik aan het begin van de middag te genieten van zon, zee en een net-warm-genoeg briesje. Er was een hoop te bespreken – bijna een jaar hadden we elkaar (op een avond bij Karpe Noktem in december na) niet gezien. Hij vertelde over zijn belevenissen, ik over mijn plannen. Toen kregen we trek en togen naar Iydea, een Bagels & Beans-achtige lunchplek waar ze allerlei warme en koude vega(n)-gerechten serveerden, en bovendien heerlijke sapjes. Ik at black bean enchilada’s met twee soorten salades, kruidendressing en tzatziki, terwijl GB ging voor een beetroot-walnut veggie burger en aardappeltjes-in-de-schil. Beiden dronken we een Lemon Twist; een juice van appel, wortel, gember en natuurlijk citroen. Dat die laatste vrucht nog vaak terug zou komen deze dagen, vermoedde ik toen nog niet.

Met goedgevulde maag slenterden we door de stad. Bij de supermarkt haalden we voor 1 pond een bak aardbeien en voor vijf een fles Castillero del Diablo chardonnay en daarmee gewapend nestelden we ons opnieuw aan zee. Toen het fris werd, liepen we terug de stad in voor een snack; bij Scoop & Crumb aten we heerlijke warme wafels met ijs en warme chocolate fudge saus. Het goede leven.

Inmiddels was ik het slepen met m’n koffer behoorlijk zat, tijd dus om die te dumpen in GB’s kamer. In Brighton rijdt behalve de klassieke Engelse dubbeldekkerbussen ook ‘The Big Lemon‘, een groot geel gevaarte dat oud frituurvet gebruikt als brandstof. De biobus dus, en ook nog eens een stuk goedkoper! Ik was direct fan.

‘s Avonds ontmoette ik de internationale vriendengroep van GB; de politiek-economen (Grieks-Noors-Duits-Nederlands) voerden verhitte discussies die meer dan eens een belachelijk nationalistisch tintje hadden. Tussendoor haalden we Indiaas. Toen iemand later in de kroeg tequila’s (lemons included!) begon te bestellen, werd de avond hilarisch – en de volgende ochtend héél erg naar…

Tijd om tot in de middag te slapen was er echter niet. GB had dinsdag een belangrijke afspraak en daar moest hij goed voor de dag komen. Tijd om te shoppen dus! We winkelden erg efficient – binnen anderhalf uur had hij nieuwe schoenen, een broek, een jasje en een blouse – en maar goed ook, want hoewel het fish & chips-ontbijt (met lemon) erg goed smaakte, was mijn katermaag niet blij.

Aan het eind van de middag was dé voetbalwedstrijd op tv: Chelsea tegen Manchester United. Nu heb ik weinig met voetbal, dus terwijl GB en de andere jongens genoten van het spel, deed ik een tukje in de extreem relaxte stoelen van de bioscoopkelder (!) bij vriend Damien thuis. Gelukkig won ‘Man U’ – de sfeer was gered. ;)

De tweede en laatste avond van mijn flash visit gingen we fantastisch uit eten bij Terre a Terre, een vegetarisch restaurant dat zo beroemd is dat je het misschien wel kent. Was er maar zo’n plek in Nijmegen… dit was trouwens niet de enige keer dat ik die gedachte had, in Brighton zijn ook enorme natuurwinkels waar ze werkelijk a-lles hebben voor bio en vega(n) food lovers zoals ik. Wat baalde ik ervan dat ik maar tien kilo mee terug mocht nemen.

Maandag was het tijd voor een klassiek English breakfast. Dit had ik nog nooit gehad en hoewel zo’n ontbijt alles bevat behalve dat wat ik normaal eet – bacon, sausage, gebakken ei, witbrood toast met boter – wilde ik het heel graag eens proberen. En ja, het smaakte goed! De rest van de dag had ik trouwens geen honger meer. De taartjes die we vlak voor vertrek nog aten bij Iydea bestelde ik puur omdat ik het mezelf niet had vergeven als ik terug in het vliegtuig zat zonder ze te hebben geproefd.

Verder lagen we in de zon in het park, repeteerden GB’s sollicitatiegesprek en hadden de inspirerende gesprekken waar ik al eerder iets over zei. Die laatste waren trouwens meer conversaties zoals die tussen Sofie en Alberto Knox in De wereld van Sofie - ik vroeg, hij verhaalde.

De terugreis was een stuk gezelliger nu we met z’n tweeën waren. Af en toe praatten we en de stiltes voelden prettig aan. Rond middernacht waren we weer in Nijmegen. Ik was moe, maar niet exhausted. Dit weekend had me veel stof tot nadenken gegeven – de conclusie daarvan schreef ik gisteren al – en bovendien een hele hoop mentale energie. Soms is het goed om dingen letterlijk van een afstandje te bekijken. Ik ging naar Engeland en ik nam mee: een frisse wind.

E-mail dit