suushi.nl

Al schrijf ik weinig, er is veel vooruitgang in m’n leven en daar geniet ik met volle teugen van. Poncho en sjaal zijn nu eindelijk opgeborgen in de kast voor het komende half jaar, mijn kamer heeft een voorjaarsschoonmaak ondergaan en ik eet vaker buiten op het terras dan binnen aan tafel. Nog twee dagen werk ik bij Albert Heijn – komende vrijdagmiddag en zaterdag de hele dag – en dan ben ik officieel niet langer in dienst van de grootste kruidenier van Nederland. Dat ik de afgelopen maand al een stuk minder werkte dan de maanden ervoor, merkte ik behoorlijk in m’n salaris en dat zette me er toe aan in rap tempo een nieuw baantje te vinden. Binnen een dag (!) was dat geregeld: vanaf volgende week ga ik aan de slag bij Bagels & Beans!

Het weekend op de Elf Fantasy Fair (EFF) was in één woord fantastisch. In twee dagen tijd verkochten we met een mega sterk team een paar duizend liter mede. Uitputtend was het ook; vrijdag stond ik al om zes uur op om de hele dag te werken bij Appie en vervolgens moest ik bijna gelijk door, de trein in naar Vleuten. Eenmaal bij kasteel De Haar kregen we wat eerste uitleg en instructies en daarna voegden we ons bij de rest van de EFF-crew om het kampvuur. We kregen de zes smaken mede die we de volgende dag gingen verkopen vast te proeven en maakten kennis met elkaar. Net toen ik begon te gapen, stond plots KS voor mijn neus; of ik mee ging slapen?

In de tent was het ondanks slaapzak, fleechedekens, warme kleding en vriendje-tegen-me-aan behoorlijk koud. Ik sliep wel, maar niet diep en toen om zeven uur de wekker ging was ik dan ook verre van uitgerust. Tegelijkertijd voelde ik echter een prikkeling van enthousiasme die een nieuw soort energie gaf. Ik haastte me naar het ontbijt en daarna begon het echte werk. De eerste twee uurtjes dat de Fair open was, was ik vrij om rond te lopen en het terrein te verkennen. Om twaalf uur begon ik te verkopen in de stand en eigenlijk werkte ik daarna non-stop door tot na elven, op een korte eetpauze na. De tijd vloog, ik genoot en maakte tussendoor een hoop lol met de andere meiden. We waren allemaal verkleed als piraten, met rood-zwart pakje en dito hoed. Hoewel ik het eerste uur wat onwennig omging met wisselgeld, raakte ik al gauw meer op m’n gemak. Vanaf drie uur was het bijna continu druk; zo nu en dan haastte ik me naar de beheerder van de kas om mijn geldbuidel te legen en regelmatig werd ik door een lieve collega van koud water voorzien.

Toen we de tent uiteindelijk sloten sloeg de vermoeidheid toe, en aan de gezichten van de rest te zien was ik niet de enige die m’n benen voelde. Rond middernacht nestelden we ons weer knus rond het kampvuur en even later werd KS de grote held van de avond door vierentwintig (!) flessen mede onder de aanwezigen te delen. Het werd laat maar ik besloot dat het niet erg was – herinneringen aan gelach en ontspanning zouden me wel door de volgende dag slepen.

Opnieuw sliep ik kort en licht; toch was de roes waarin ik wakker werd een van positiviteit. Nog even keek ik in KS’ slaperige blauwe ogen naast me en stelde het opstaan een paar minuutjes uit. Sterke Earl Grey-thee pepte me daarna enigszins op.

De tweede dag was beduidend zwaarder dan de eerste. Alle spieren in m’n lijf deden zeer en mijn hoofd voelde aan als wattenbol. Nu was ik degene die de verkoop om 10 uur startte; de eerste uurtjes waren rustig en juist daardoor voelde ik mijn vermoeidheid. Dankbaar leverde ik rond de middag mijn buidel in. Na een lunch in het gras in gezelschap van Grote Viking – die elders op het terrein vrijwilliger was – kroop ik een uurtje in de tent. Dat dutje deed me goed en ik was aanzienlijk fitter toen ik om drie uur weer achter de flessen mede stond. Bemoedigende knuffels en woorden van de lieve mensen om me heen maakten ook de zondag tot een enorm voldoenende dag. Pas na het avondeten was het gedaan met de pret; mijn energieniveau kreeg een dikke dreun en de reis naar huis was dan ook niet erg comfortabel. Daarbij moest ik omreizen via Den Bosch (stomme Arnhem, fix dat station nou eens!) en zo haalde ik op het nippertje de laatste trein en bus naar huis. Ik weet niet of ik ooit zo moe en voldaan in slaap ben gevallen.

Nu schets ik een stuk beleving van de Fair, maar er is zo veel dat ik vergeet te zeggen. De prachtige kostuums waarin bezoekers door de kasteeltuinen paradeerden. De team spirit die twee dagen lang zo volop voelbaar aanwezig was. Het verbluffende organisatietalent van Thomas en Marjolijn. Anouk, die zich zo inspirerend sterk toonde. De lieve meiden die ik heb leren kennen – ik kijk er nu al naar uit hen volgend jaar misschien weer te zien. Het klasgenootje van de basisschool dat plots naast me bij het kampvuur zat. De eindeloze rij kraampjes met wil-ik-hebben sieraden, korsetten en jurken. Lichtje, die me voorstelde aan zijn prachtige nieuwe vriendin. Last but not least de eettentjes waar uitzonderlijk Goed Voedsel werd verkocht: ik noem gecarameliseerde appels op een stokje, versgeroosterde amandelen, gerookte zalm boven het vuur, falafel, crepes van de plaat, quiches, raclette, steenovenpizza’s in de open lucht, wafels, versgebakken brood en chips en nog veel meer. Jammer dat ik niet genoeg tijd en honger had om alles te proberen.. alleen dat al is een reden om volgend jaar weer mee te willen doen.

Dit weekend was bijna als uit een ander leven. Geen digitale wereld, eindeloos puur contact en bergen inspiratie. Ik heb bijzondere mensen ontmoet, personen waarvan ik diep onder de indruk ben geraakt. Dat ik nog steeds aan het bijkomen ben en zojuist uitzonderlijk slecht voorbereid in college zat, neem ik maar voor lief. Dat het nog een aantal dagen zal duren voor ik KS’ weer in levenden lijve kan knuffelen, even zo goed. Ik begrijp nu een stuk beter waar zijn enorme drive en passie voor de Elf vandaan komt; de Fair is alle tijd en vermoeidheid meer dan waard.

E-mail dit