suushi.nl

Sinds ongeveer de derde klas van de middelbare school ben ik geen onderdeel meer geweest van een meidengroep. Ook voor die tijd bestonden mijn vriendinnenclubjes uit hooguit vier tot zes personen. De meest hechte contacten die ik heb zijn bijna altijd een-op-een geweest; ik vind het prettiger om persoonlijke dingen die ik deel niet zomaar in de groep te gooien en daarbij word ik vaak verlegen als ik merk dat meer dan twee mensen naar me luisteren. Dan ben ik me plots erg bewust van mezelf, word rood en raak de draad van m’n verhaal kwijt. Ik schreef daar ooit eerder over en hoewel spreken me lang niet meer zo dwars zit als voorheen – ik ben niet meer zo bang het verkeerd te doen, trial and error Suusie! – is het nog meer dan eens een barriere. Denk maar aan de presentatie vorige week..

Zo was het zondag echter totaal niet. We hadden nog maar net de kleedjes over het gras gespreid en ik wilde juist een hap baguette met zalm nemen toen Girl Abroad (GA) me vragend aankeek. ‘Maar Suus, vertel nou eens over je plannen!’ Doordat ze haar blik eerst op Ashley gericht had, had ik niet door dat ze het tegen mij aan het praten was. Ik raakte bijna van mijn stuk van alle ogen die plots op me gericht waren, maar toen haalde ik rustig adem. ‘Oh, ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, eigenlijk..’ – want dat was zo. Het is zoiets groots, spannends, kwetsbaars wat me bezig houdt de afgelopen week! Daarop stelde GA me wat vragen en tot mijn verbazing kon ik gewoon bij de woorden zonder op m’n tenen te staan. Ik vond het zelfs prettig en fijn dat mijn liefsten naar me luisterden. Toen de aandacht verplaatste realiseerde ik me hoe ontspannen ik was.

Ja, mijn liefsten, daartoe behoren zij – hoewel we niet met elf maar met zeven in het Vondelpark zaten en ik hen (op Hedoniste na) nog maar een half jaar in real life ken, was het zo ontzettend fijn met ze. De hele middag heb ik gepraat en geluisterd, met blote benen en briesje door m’n haar. In deze groep mag ik Suus zijn. Sterker nog: het mooiste dat ze mij toewensen is dat ik – om opnieuw met GA en Hedoniste te spreken – de beste versie van mezelf ben. In deze groep is voor iedereen ruimte. Hier geen meisjesachtig geroddel, geen jaloezie en venijn. Als wij samen zijn vibreert de atmosfeer van wederzijds respect. Ik genoot van het stralen van Lente en was verheugd dat ook Muze toch er toch bleek te zijn.

Verwonderd zwaaide ik ten slotte Lee als laatste gedag; wat zijn ze toch prachtig, mijn blogmeisjes. Ieder is zo verschillend en ik besefte dat juist ons eigen pad krachtig maakt. En zelfs als iemand even de weg kwijt is, is dat niet erg. We trekken (met) elkaar op en blijven samen op de rails.

E-mail dit