suushi.nl

Met klamme handjes liep ik de XL binnen. Langs de bakkerij glipte ik gauw door naar achteren; de verbaasde ‘je hoeft toch niet te werken vandaag?’-blikken van mijn collega’s wuifde ik weg met een gespannen glimlach. Misschien is hij er niet eens vandaag, had ik me op de fiets al voorgesteld. Of hij is in een vergadering, of ik kan hem gewoonweg niet vinden in het filiaal, of ik moet helemaal niet bij hem zijn, of ik kom niet uit mijn woorden, of ik word rood, of hij wordt boos. Ik ben er goed in alle rampscenario’s af te gaan om de confrontatie te ontwijken en dat is ook wat nu al was gebeurd. Gisteren moest ik immers presenteren, woensdag was ik daar te zenuwachtig voor, dinsdag was de eerste versie van de brief per ongeluk verkreukeld in mijn tas en maandag had ik geen zin om na een UB-dag wéér terug naar de universiteit te gaan om te printen. Vorige week waren er ook genoeg ‘andere dingen’ en de week daarvoor wist ik niet eens zeker of de keuze die ik zou maken wel de goede was – of ik durfde het in elk geval nog niet volmondig toe te geven.

Nu moest het er maar van komen. Ik ergerde me te veel aan mijn eigen uitstelgedrag om nog een dag te wachten. Bovendien had ik een aantal vrienden al verteld wat m’n plan was – sociale controle is soms een prima machtsmiddel – en stond een datum op de brief.

Mijn hart bonsde in mijn keel en ik wist nog niet zeker of ik in staat was te praten. Gelukkig stond hij in het magazijn te praten met een collega, wat me wat tijd gaf om mijn zinnen te formuleren. ‘Kan ik je even spreken?’ vroeg ik toen hij me vragend aankeek en ik overhandigde hem de brief.

Nog natrillend in mijn hele lichaam – ja jemig, ik kan me zo druk maken! – liep ik een paar minuten later terug de winkel in. ‘Hé, lang niet gezien,’ groette de collega met wie ik altijd op woensdagochtend in de bakkerij stond. Ik grijnsde. ‘Klopt, ik werk voortaan op zaterdag, en trouwens niet zo lang meer: ik heb zojuist mijn ontslag ingediend.’ Zo. Dat was eruit.

Hij vond het jammer, zei hij en ik hoorde aan zijn stem dat hij het meende. Het zal inderdaad gek zijn om na vier jaar werk over precies vier weken niet meer in dienst te zijn van Albert Heijn, maar om eerlijk te zijn: ik kan niet wachten. Toch ben ik blij dat ik juist die laatste zaterdagen met een gezellige club meiden op Delikaas sta. Fijne manier om mijn supermarktcarriere af te sluiten.

Rest me één taak: op zoek naar iets nieuws! Het lijkt me fantastisch om bijvoorbeeld in een boekenwinkel te werken, maar er zijn vast nog talloze andere opties. Natuurlijk kan ik me simpel inschrijven bij een studentenuitzendbureau, maar ik zie het eerlijk gezegd niet zitten om mensen rommel aan te smeren op straat of via de telefoon. Ik ben geen ‘commerciële topper met flexibele instelling’ en hoef er ook geen te zijn. Liever een baantje waar ik (min of meer) vaste uren ingepland sta en waar ik eerlijk en met aandacht kan werken. Ik heb me wel ingeschreven bij het uitzendbureau van de universiteit maar verwacht daar niet veel van – er zijn vast veel te veel anderen die dat doen. Toch wil ik vanaf mei snel weer aan de slag en met oog op het Brighton-tripje dat ik ga maken is het ook prettig als mijn bankrekening gevuld blijft. Bij deze dan ook een oproep: weet iemand iets leuks voor mij in Nijmegen?

E-mail dit