Ik heb zo veel mooie mensen om me heen. Elke dag ben ik me daar weer van bewust als ik een weblogje lees, een mailtje ontvang, een brief vind tussen de post. Vriendinnen die me inspireren met hun daden en woorden, hun kennis en wijsheid; ik mag van geluk spreken.
Slechts één keerzijde heeft deze rijkdom en die is uiteraard niet aan hen maar aan mijzelf te wijten. Mijn ontembare gedachten hebben de vervelende gewoonte continu vergelijkingen te maken tussen mij en ‘de anderen’. Totaal irrationeel en irrelevant zijn deze valse waardeschattingen, maar ze zitten me behoorlijk in de weg. Vaak heb ik het gevoel dat iedereen zo hard op weg is succesvol, mooi en gelukkig te worden (en dat tegelijkertijd al is!) – iedereen, behalve ik.
Zij verslindt meer boeken in een jaar dan ik in twee en studeert nu een half jaar in Canada.
Zij vond vrienden voor het leven in Zuid-Spanje en leerde vloeiend Spaans spreken.
Zij reisde een jaar in haar eentje door Australië en Nieuw-Zeeland en werkt nu om te sparen.
Zij reisde de hele wereld over – van Australië tot Zweden tot Rusland tot Thailand – en weet alles van wijn en voedsel.
Zij verwent zichzelf met de heerlijkste smoothies.
Zij rent op een dag tien kilometer en een paar weken geleden zelfs de halve marathon.
Zij studeert hetzelfde vak als ik maar leert véél harder (en weet dus ook veel meer).
Zij zit urenlang te programmeren.
Zij woont samen in een fijn huisje en kookt dagelijks een fantastisch maal voor haar lief.
Zij heeft de mooiste lange lokken die ik ken.
Zij is met passie aan het promoveren.
Zij werkt in een boekwinkel en weet alles over middeleeuwse geschriften.
Zij reist in d’r uppie naar China om onderzoek te doen en de Chinese taal te leren.
Zij schrijft beter Engels dan een native speaker.
Zij heeft gevatte humor en maakt heerlijke gedichten.
Zij heeft een figuurtje om van te dromen.
Zij maakt haar eigen cosmetica.
Zij heeft een succesvolle food blog.
Zij debatteert tussen andere autoriteiten op het gebied van voedingsleer.
Zij maakt lange dagen op de universiteit om haar vakken te halen.
Zij doet twéé studies.
Zij studeerde af aan de kunstacademie.
Zij werkt full-time.
Zij doet een bestuursjaar.
Zij werkt nachtenlang achter de bar.
Zij danst klassiek en modern ballet.
Zij voedde ondanks een moeilijke scheiding twee kinderen op.
Zij kookt het beste van allemaal.
Zij is de meest wijze vrouw die ik ken.
…
Zucht. Zo kan ik nog uren doorgaan. Kleine en grote dingen, en zij kunnen nog veel meer dan dit maar daar gaat het niet om. Van alles hierboven zegt het kleine naïeve meisje in mij: ‘ik wil het ook kunnen’.
Dat is belachelijk, kinderachtig, onmogelijk. Ik weet het. Je kan niet altijd alles hebben. Alles tegelijk kan al helemaal niet. Ik kijk veel te veel naar hun wegen en verlies daardoor het oog op mijn eigen pad. Dan verdwaal ik.
Dus ik verdwaal. Ik weet op dit moment niet zo goed hoe mijn weg loopt. Ik ben negentien, ik ben tweedejaars geschiedenis en heb tot nu toe al mijn vakken gehaald – maar besteedde de afgelopen zeven weken zo weinig tijd in de boeken dat ik met recht ‘luie student’ kan worden genoemd. Dat voelt naar. Dat wil ik niet zijn. Ik was toch het meisje dat ooit cum laude haar vwo haalde? Al vier jaar werk ik bij Albert Heijn, het is tijd voor iets nieuws, maar wat dan? Ik heb het gevoel dat ik niets ‘kan’ en vergeet dat voor elk baantje training en inwerktijd bestaat. Ik dacht dat ik journalist wilde worden maar twijfel daar nu steeds sterker aan: ik wil geen sensationele teksten schrijven die kort en vluchtig gelezen worden, ik wil doordachte mooie woorden schrijven die blijven. Ik heb een fijne relatie en vind liefde nog steeds erg moeilijk.
Toch, zoals Japin ooit al schreef: ik kan liefhebben.
Liefde. Liefde. Liefde. Sja.
Eén ding is zeker: liefde voor mijn studie ontbreekt op dit moment. Nu doe ik alle dingen half, als zwakke schaduw van het rolmodel. Ik besef sinds gisteren dat ik mijn aandacht weer op mijn éigen weg zal moeten richten, wil ik stralen. Wie louter naar de sterren kijkt, struikelt over een steen. Ik ben negentien, tweedejaars geschiedenis. Al die reizen, al die plannen, al die kennis – dat komt nog wel. Hoe ik het vaak ook anders ervaar, het is nog niet te laat. Ik heb voldoende tijd – toch?
Morgen ga ik naar de bieb.
E-mail dit
( 10 ) Reacties
Ik zat laatst op m’n fiets, al luisterend naar mijn “Relax”-playlist, en bij het eerste nummer moest ik aan jou en een van je eerdere blogposts denken.
Het begint met de volgende regels:
The road ahead is empty
It’s paved, with miles of the unknown
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes, take life the way it is
Je ‘levenspad’ is niet uitgestippeld, je zet steeds zelf de volgende stap naar iets wat jou goed lijkt. Misschien zet je weer eens een stap terug, omdat het toch niet beviel. In zekere zin is het leven onzeker, en dat komt ook terug in dit nummer:
Incertainty as your guide
[..]
And nothing is sure along the way, not even tomorrow
With miles of the unknown ahead of you
Je mag jezelf ook best vergelijken met anderen, ik kan merken dat je goed in de gaten hebt wat je omgeving doet. Kijk vooral wat bij jou past, jij bent niet een ander, jij bent jezelf! Dit is jouw leven, jouw pad, jij beslist.
Tot slot nog iets over idealen en sterren:
Idealen zijn als sterren
Men kan ze niet bereiken
Maar men kan zich er wel op oriënteren
Het liedje is overigens van City To City en het heet The Road Ahead.
Lieve schat, wat voel ik me vereerd dat ik in jouw lijst sta.
Daarnaast: jij kunt al zoveel. Echt. Maak eens een lijstje en je zult zien: Suus is op heel veel gebieden een topper.
Je moet niet vergeten op welk punt in het jaar we zitten. Dit is altijd een moment waarop je ziet dat iedereen gedemotiveerd is. Ik hoor iedereen klagen over druk zijn en geen zin of puf hebben. Klagen over vakken, docenten, etc.
En ik keek vanavond de show van Lebbis op tv. En daar moest ik eigenlijk even aan denken bij dit stukje. Moet je eens kijken. In elk geval vanaf 7.15 minuten maar het liefst vanaf 3.53 minuten. Misschien niet iets wat je perse zo moet aannemen, maar in ieder geval een blik die je kunt meenemen:
http://www.youtube.com/watch?v=0dDvbcVu5to
Jij eet biologisch en gezond. Jij kunt mooi schrijven. Jij hebt een vriendje waarvan je ogen oplichten. Jij bent lief. Jij hebt ook genoeg lieve Suus en dat wat je nu nog niet hebt, zul je krijgen. Zet je prioriteiten op een rij, werk eraan en ik weet zeker dat je dan alles zult bereiken wat je hartje begeert.
http://www.youtube.com/watch?v=eCy0H6M7JaU&NR=1
Vind dit stukje eigenlijk meer suushi verantwoord :-p
Je hebt echt tijd genoeg, suusje…maar vergeet niet af en toe tijd te maken om die dingen die je wil, dan ook echt te doen! En je laten inspireren, volgens mij is dat alleen maar goed, zolang je maar niet vergeet wat je zelf allemaal nu doet, kan en mee bezig bent. Want zoals jij bewondert, zo bewonderen anderen jou :)
Zij is pas negentien maar wil al zoveel. Zij heeft zoveel plannen, durft vaak zo groots te dromen, maar durft daar ook op terug te komen. Zij kiest haar wegen en neemt het risico dat ze een extra afslag moet komen, maar ze wil niet stilstaan. Zij zorgt goed voor haar lijf, denkt na over wat anderen haar vertellen, voelt wat ze nodig heeft, probeert. Zij heeft lief. Zij geeft liefde. Zij vertelt me zo vaak hoe veel ze van me houdt. Ze kan lekker koken en houdt van goed eten. Ze is mooi, puur. Ze heeft haar eigen stijl. Vaak laat ze zich overdonderen door de wereld, de mensen, de grootte van haar dromen – maar ze staat altijd, Altijd weer op.
Zij heeft alle tijd van de wereld om te genieten, om te vergeten, om steeds opnieuw te ontdekken dat er zoveel is wat ze wil en dat als je iets maar wil, dat het dan goed komt.
Het kwam oprecht niet één momentje bij jou op dat (naar mijn mening ongetwijfeld:) al jouw lezers ook zo over jou denken? Met dit soort intenties jouw blog lezen? Ik lees geen junkblogs meer, ik plaats geen junkreacties meer… ik lees blogs zoals die van jou, van mensen die hoger staan, opdat ik mezelf eraan omhoog kan trekken. Onthoud dat maar :)
Ik sluit me helemaal bij nobravery aan.
zij heeft het lef haar gevoelens en gedachtes met de wereld te delen
zij heeft het talent ze ook helder en mooi op te schrijven
Laat een berichtje achter: