Ik lig alleen op de bank in KS’ nieuwe huisje en geniet van de kleuren om me heen. Nu zijn verhuisdozen, laminaat, keukenkastjes en SSHN-muren nou niet de eerste dingen waar je aan denkt bij een sprankelend palet, maar vandaag lijkt alles meer te schitteren dan normaal. Ik moet denken aan een gedicht dat ooit op school in het Nederlands-lokaal hing: Jij hebt de dingen niet nodig om te kunnen zien / de dingen hebben jou nodig om gezien te worden. En dat terwijl mijn lief niet hier is – dit doe ik zelf.
En ik deed het maar mooi, vanmiddag. Van tevoren vroeg ik aan de docent of ik misschien als eerste mocht – het kon beter maar gedaan zijn – maar om chronologische redenen stemde hij daar niet mee in. Sja, dat heb je als je Geschiedenis studeert. Dus was het na de pauze mijn beurt, waardoor ik die tien minuten rustig kon gebruiken om zonder twintig paar starende blikken de PowerPoint-presentatie aan te zetten en kon wennen aan het uitzicht op stoelen en banken.
Achteraf realiseerde ik me dat de enige twee momenten dat mijn verhaal haperde, juist die fracties waren waarin ik twijfelde aan de juistheid van wat ik stond te vertellen. Klopt dit wel? Kijkt de docent niet afkeurend?, schoot door mijn hoofd en ik had een paar steekwoorden nodig om het ritme te hervatten. Vanuit mijn ooghoek zag ik bemoedigende knikken toen ik over Willner’s onderscheid tussen charismatisch leiderschap en charismatische legitimatie van macht begon. De trilling in mijn stem verminderde. ‘De Iron Lady was niet in staat op het juiste moment te buigen’, zo besloot ik en ik kreeg applaus. ‘Goed gedaan,’ fluisterden mijn groepsgenootjes me toe.
Nu heb ik m’n avondeten al lang achter de kiezen en nog is het buiten licht. Ik moet er nog steeds aan wennen maar juich het natuurlijk van harte toe. Dat het behoorlijk grijs is, deert me niet; vandaag gaf ik zelf* voldoende kleur aan de dag.
*Nu was dit niet gelukt zonder trouwe steun en eindeloze peptalks van Hedoniste, DK, KS en mijn mama, van de vele aanmoedigende reacties hier op Suushi en last-minute steuntjes-in-de-rug op Twitter en via sms. Grote dank aan jullie allemaal is dan ook zeker op z’n plaats. Het gaf me alle moed en kracht die ik nodig had – en meer. Ik ben een gelukkig meisje.
E-mail dit
( 3 ) Reacties
Suusje, you rule!
You gó! Groeien kun je alleen buiten je comfort-zone ;)
Super! Congratulazioni – dat heb je ‘m toch maar mooi geflikt! :)
xoxo
Laat een berichtje achter: