suushi.nl

Zondagavond kwamen we aan in Sunnemo, Varmland en de meeste tijd sindsdien heb ik binnenshuis doorgebracht. Hier in dit rode Zweedse huis kom ik tot rust. Hoewel half maart is het duidelijk nog hartje winter: op de velden om ons heen ligt ruim een halve meter sneeuw en gisteren vielen daar weer wat centimeters bij. De meren zijn onzichtbaar – wat gek is, ik ben gewend dit land in de zomer te zien en dan is overal water om je heen. De temperaturen schommelen overdag rond het nulpunt en dalen ’s nachts verder.

Ik ontbijt met uitzicht op ons land en zie een paar meter van het raam een kudde herten gretig de groenten eten die we voor hen neerleggen. Gisteren zagen we vanaf wat grotere afstand zelfs een groepje elanden kauwen op de takken van de berken aan de rand van het bos. Het licht buiten is fel, als de lucht zo strakblauw is als dinsdag is het bijna onprettig naar buiten te gaan zonder zonnebril. Dat is pas lichttherapie. Hoewel de kou me een beetje afschrikt, vind ik dit laatste stuk winter niet zo vreselijk als ik dacht. Wel verheug ik me enorm op de Nederlandse lente.

Slapen doe ik veel; tussen tien en elf kruip ik onder de wol. Ik ben meteen weg en ontwaak pas bijna twaalf uur later. Waar ik die vermoeidheid vandaan haal begrijp ik niet zo, want veel bijzonders doe ik niet op een dag: ik lees, speel een spelletje, geniet van een kanelbulle, een semla en een glas wijn, maak risotto voor mijn familie of geniet van andermans kookkunsten, kijk voor de zoveelste keer Sherlock (maar nu samen met mijn ouders) en sluit de dag af met wat pogingen-tot yoga. Verder doen we zo nu en dan een uitstapje met de auto – naar de supermarkt, de bouwmarkt, de makelaar, het restaurant. Eergisteren maakten we een wandeling door de sneeuw en dat was zo lekker dat ik vanmiddag weer wil.

Internet-Detoxen doet me ongelooflijk goed. OK, ik heb deze week ook een half seizoen Vampire Diaries verslonden en check twee of drie keer per dag het rijtje Facebook-Twitter-Gmail-Blogs, soms stiekem tussendoor nog een keer. Toch is de verandering enorm. Bijna alsof ik een nieuwe manier van leven leer. Precies wat Genesis schreef ervaar ik ook: er is ineens zo veel tijd en ik merk dat mijn brein begint te vragen om nieuwe informatie. Dus ik lees. Voor het eerst in ik-weet-niet-hoe-lang sla ik hongerig de ene bladzijde na de andere om en voor ik het weet ben ik op de helft van A Thousand Splendid Suns, een boek dat al zeker twee jaar ongelezen in de kast stond. Ik las nooit Engelse boeken in mijn vrije tijd dus het was een enorme drempel om daaraan te beginnen, maar ik merk dat dit door mijn studie nu veel makkelijker gaat. Ik zit echt in het verhaal, een gewaarwording die ik zo heb gemist. Langzaam begin ik me voor te stellen dat ik komende maandag ook zo in alle rust en met plezier een studieboek opensla.

Het is dus fijn, hier in Zweden. Ik zou hier met gemak nog een week of drie langer kunnen zijn, al zou ik dan wel direct KS, mijn blogmeisjes en andere loved ones per helikopter hierheen slepen, en een stapel boeken – anders zou ik me toch gaan vervelen. Ergens ben ik dus ook blij dat ik zondag weer thuis kom en dat maandag weer de gewone nieuwe week begint, al dan toch hopelijk wel met meer rust en tijd dan voorheen. Hoe is het daar met jullie in Nederland?

E-mail dit