suushi.nl

Maandag was lang. Zondagavond kwam ik thuis en meteen stond een volle agenda me op te wachten. Om zeven uur ging de wekker – een van de veranderingen die ik de komende tijd wil is een uur eerder opstaan. De laatste tijd was acht uur mijn minimale wektijd, natuurlijk op Lange Woensdag na, maar ik denk dat ik dat extra uurtje dag nuttig kan invullen. Hoewel mijn lijf ‘nee’ zei kroop ik uit bed. Dat gaat morgen vast beter, alles went. Ik maakte een glaasje lemon water en een grote mok Frisse Start-thee en werd rustig wakker met wat yoga-oefeningen. Daarna at ik ontbijt, stelde ik een boodschappenlijst op, sorteerde een enorme berg was uit en stopte de eerste lading daarvan in de machine.

Zo gauw de Natuurwinkel haar deuren opende was ik binnen om mijn mandje vol te laden met Goed Voedsel en ik bracht ook een bezoekje aan AH voor de goedkopere basics. Thuis vulde ik kast, koelkast, twee fruitschalen en nog een wasmachine. De gewassen kleding hing ik met zorg aan de lijn en toen toog ik naar de keuken om nieuwe mueslirepen te maken. Ik moet zeggen dat ze niet zo perfect zijn als de trommel die ik vorige week bakte – ditmaal deed ik ze iets te lang in de oven, gebruikte net te weinig oerzoet en vergat het bakblik in te vetten. Ondanks dat zijn ze gelukkig best te eten. Daar kwam ik echter pas vanmorgen achter, want zodra de repen uit de oven kwamen was het tijd om naar de universiteit te gaan.

Ik volgde een college Geschiedenis van de Europese Integratie, waar ik probeerde niet in paniek te raken door de docent die steeds refereerde naar passages uit het handboek die ik nog niet heb gelezen, en waar ik uit voorzorg mijn Macbook ontkoppelde van het draadloos netwerk om social network-sog te voorkomen. Ik babbelde wat met het meisje waar ik op excursie naar Den Haag twee weken geleden ook de hele dag optrok en ik werd vrolijk van deze échte sociale interactie.

College duurde tot half één en om één uur werd ik op mijn werk verwacht. Ik zag er behoorlijk tegenop, want ik had al twee weken niet gewerkt en daarbij had ik voor de vakantie mijn teamleidster te kennen gegeven dat ik de komende tijd minder wil werken omdat ik meer ruimte nodig heb voor mijn studie. Daar reageerde ze naar mijn gevoel niet erg positief op dus ik had geen idee of ze op mijn verzoek in zou gaan. Een blik op de planning voor komende weken deed me een zucht van verlichting slaken – vanaf volgende week hoef ik niet meer maandagmiddag in de bakkerij te staan, niet meer woensdag om vijf uur wakker te worden. Voortaan werk ik alleen op zaterdag, van negen tot zes. Dat betekent minder geld te besteden maar zo is het dan; ik voel al weken dat ik eigenlijk op mijn tenen loop en snak naar wat meer ruimte in mijn week.

Ik stond eerst een uurtje op de kaasafdeling en het enthousiasme in m’n werk keerde terug. De rest van de middag was een stressige bende in de bakkerij maar om zes uur droeg ik desondanks tevreden mijn taken over aan een collega. Mijn lijf deed zeer van het gesleep met karren, ik had gierende honger en mijn voeten wilden niets liever dan van de grond getild, maar het was fijn productief bezig te zijn geweest. Thuis warmde ik een kom pompoen-linzensoep uit de vriezer op, maakte er een tosti met kaas en tomaat bij en genoot opnieuw van de stilte van mijn kamer. Geen gedachteloos gehap-slik-weg tussen de Facebook-regeltjes door, gewoon rustig zitten eten. Lastig (want oh, misschien had ik wel al een mailtje terug van Nichtje of van Keukenprinses, of een DM van Sahara, en misschien had een van mijn blogmeisjes wel een nieuw stuk gepost) maar tegelijkertijd prettig.

Na het eten controleerde ik wel alle digitale brievenbussen, verstuurde zelf ook wat en bereidde me daarna voor op mijn avondafspraak. Met trots kan ik jullie vertellen dat ik vanaf volgend studiejaar hoofdredactrice van Akta Nokturna word, het verenigingsblad van Karpe Noktem. Spannend, eng, onzeker, maar vooral erg leuk. De Akta verschijnt zo’n vijf keer per jaar dus ik hoop dat dit een goede manier is om nieuwe vaardigheden op te doen zonder last te hebben van continue deadlinedruk. Vanaf nu ga ik in overleg met de huidige hoofdredacteur stukje bij beetje taken van hem overnemen.

Inmiddels was het negen uur ‘s avonds en hoewel ergens in mijn achterhoofd een stemmetje moe begon te klinken, was ik het die aan het eind van het gesprek in de Samson voorstelde nog even naar de KN-borrel te gaan. Weken geleden dat ik daar was maar oh, wat fijn om zo veel mensen weer even te zien, te spreken, te knuffelen. Rond middernacht had ik drie keer mijn jas aan- en uitgetrokken, steeds was er weer een reden om nog éven te blijven. Toen ik met DK in een rustig hoekje van de kelder lam op de bank hing (moe, niet beschonken) stond plots KS voor mijn neus om me nu dan toch echt naar huis te slepen – maar pas na knuffels, kusjes en vlinders.

Na tweeën lag ik in bed en nog meer uren verstreken voor we daadwerkelijk sliepen. We raakten niet uitgepraat over zinnige en zinloze onderwerpen – van berekenen hoeveel seconden we oud zijn tot de constatering dat vijf mei, Bevrijdingsdag, niet zo ver meer weg is. Ik wist dat het niet verstandig was nog wakker te zijn maar zijn glimoogjes weerkaatsten zo helder dat ik écht de mijne nog niet dicht wilde doen.

Om half acht werd ik gewekt door daglicht en fluitende vogels – ja, het wordt eindelijk lente! – en nu is het dinsdag. Ik ga zo braaf naar college maar daarna meteen weer naar huis. Deze nieuwe energie is kostbaar, ik wil haar niet in een paar dagen verspillen. Het Blauwe Boekje staat vol lijstjes en niet omdat ik nou eenmaal vind dat ik lijstjes moet maken omdat ik me daar vast misschien wat beter door ga voelen. Nee, ik schrijf de plannen op die kriebelen, er komen langzaamaan weer nieuwe dingen in mijn hoofd die ik wil. Graag zou ik er alles over vertellen maar dit logje is al zo lang… Geen zorgen, lijstje volgt later!

E-mail dit