Mijn dagen zouden mentaal zo veel rustiger zijn als ik elke dag zo met mezelf leefde als ik donderdag deed. ‘Houd je mond’, zei ik hardop elke keer tegen het negatieve stemmetje als zij weer in mijn oor begon te fluisteren – en dat was vaak. Steeds weer liep ik naar de spiegel, keek mezelf recht in de ogen en vertelde die bange kijkers dat het niet goed zou komen, maar dat het al goed was. Telkens opnieuw herhaalde ik in mijn hoofd wat féitelijk de inhoud van de dag was; niet al-dat-moet, maar al-dat-is doet er immers toe. ‘Ik ben opgestaan, heb een rondje hardgelopen, nam een douche, maakte mijn lunch en fietste naar de universiteit. Daar volgde ik het eerste college Historiografie, nu is het pauze en straks heb ik nog anderhalf uur Aspecten van de Politieke Geschiedenis. Dan ga ik naar huis. Vanavond bak ik pannenkoeken voor J. en KS en als ik zin heb kan ik daarna nog naar het Beestfeest. Dat is alles, schatje. De rest, de bergen in je hoofd met ongedaan werk en gefaalde resultaten, die verzin je er zelf bij.’
Het kostte wat energie, maar het hielp me. Halverwege de middag was het gefluister bijna weg en wat een verademing was dat, zo licht als het plotseling was. Nu probeer ik dit vast te houden – door los te laten. Het gaat niet vanzelf: elk onbewaakt moment grijpt het negatieve in mij haar kans, elk vleugje onzekerheid tracht ze zo veel mogelijk op te blazen door er van alles bij te betrekken dat er totaal niet bij hoort. KS was niet stil omdat hij me stom en saai vond, hij was gewoon druk in zijn hoofd met zijn planning en deadlines en daarom wat afwezig. Dat wist ik natuurlijk wel maar ik kon het pas beseffen toen hij het letterlijk tegen me zei.
Ik blijf deze weg bewandelen, hoe lastig ook. Ik weiger nog langer zo’n klein stukje mij op dictatoriale wijze de dienst te laten uitmaken. Wat denkt ze wel niet? Ik ben degene met de touwtjes in handen. Ik bepaal mijn eigen waarden, waarom zou ik me daarin laten leiden door iets dat zich voedt met mijn angst en dat er slechts op uit is me klein, verdrietig en ongelukkig te maken?
Vannacht ging ik dansen, dansendansendansen met mijn lieve blogvriendinnetjes (zij en zij en zij) en nog twee mooie meisjes. Ik kan je vertellen: onze liefde gaat overal. Ongekend en grenzeloos.
E-mail dit
( 3 ) Reacties
Vooral die zin ‘ik laat me niks wijs maken door dat stemmetje in m’n hoofd.’
Erg herkenbaar!
It’s a learning process, sweetie. I have no doubt you’ll get there, because you already show a lot of what you think you should learn on times when you forget to keep check of yourself. =) <3
Alles is al goed liefje. Jij bent al goed. Als je alles los laat en op gaat in jezelf, straalt dat van je gezicht af. Geluk. Vrijheid. Leven. Dat alles Goed is.
Laat een berichtje achter: