Verdwaasd zit ik aan mijn schrijftafel. Bij vlagen ervaar ik enorme leegte, terwijl het een willekeurig aantal seconden later voelt het alsof ik voor alles te weinig tijd heb en iedereen tekort doe. Waar het denk ik op neerkomt is wat ik eigenlijk al zo vaak hier heb gezegd de laatste weken: dat ik niet weet wat ik wil en waarom ik dat wil. Jarenlang heb ik gedacht dat structuur en regelmaat me veiligheid, zekerheid en geluk zouden brengen. Zo lang dacht ik dat als ik maar bepaalde doelen nastreefde, dat dan tevredenheid wel zou volgen. Maar leven is niet te definieren en dat besef slaat in als een bom.
Ik kan geluk ervaren na een dag niets-doen. Ik kan moedeloos worden bij de gedachte wat-ik-nog-allemaal-moet. En andersom. Ik denk veel te veel en veel te vaak aan ‘later’. Zo lang heb ik gezegd dat ik ‘de journalistiek in wil’ maar nu weet ik dat niet meer zo zeker. Is dat wel mijn weg? Wil ik wel deel zijn van die wereld? Kan ik dat wel? Wat vind ik echt belangrijk? Hoe wil ik leven? De dingen die ik nu doe of laat hebben gevolgen voor later en dat maakt me bang. De set aan regels en richtlijnen die ik zo lang voor mezelf had als houvast blijkt ongeldig te zijn geworden. Ze doet er niet langer toe. Iedereen heeft andere waarden, maar waar liggen dan de mijne? Was er maar een Handleiding voor Leven, verzucht ik regelmatig. Dat zou zo makkelijk zijn. Makkelijk, en saai – nee, ook niet de goede weg.
Vandaag is (weer) zo’n dag van vlagen. Het ene moment weet ik weer waarom ik studeer, waarom ik dat leuk vind, dat ik wil leren. Kennis vergaren, wijs worden. Omdat het mag, omdat ik het voorrecht heb, omdat ik het kan. Omdat ik er tijd voor heb ingeruimd. Om mijzelf te ontwikkelen. Dan pak ik een boek en begin vol goede moed aan een tekst. Enkele regels later zakt de moed me opnieuw in de schoenen. Het gaat zo langzaam, het is zo veel, en dan is dit slechts één van de acht boeken die ik de komende weken nog door moet ploegen. Ik loop al achter, haal het nooit in en zelfs al zou ik dat doen, dan is er altijd nog meer. En wat nou als ik morgen geen zin meer heb. Doet het er eigenlijk toe dat ik dit lees? Wie maakt het eigenlijk uit of ik uberhaupt iets doe? Over honderd jaar zal iedereen me toch zijn vergeten. Dan kan ik beter genieten van de tijd die ik heb. Ik sla het boek dicht en zet een serie op of dwaal wat doelloos door het huis, tot ik me afvraag waarom ik mijn dag zo vergooi en dan begint het cirkeltje opnieuw.
Vermoeiend. Nog vermoeiender is dat ik best weer een oud paadje op kan lopen, maar dat ik ergens voel dat dat geen zin heeft. Ik kan niet ‘terug’, er is alleen maar ‘verder’. Ik kan wel weer braaf de boeken in duiken en mezelf tot het uiterste pushen, fysiek en mentaal, maar wil ik dat? Ja, zegt een deel van mij, ja, ga die uitdaging maar aan. Het zal je sterk maken. Een ander stukje Suus ziet er het nut niet van in. Moeite.
Morgen begint de nieuwe week. Ik wil productief zijn, ik wil dingen bereiken. Maar dat kost energie en ik ben op dit moment te moe om te vechten. Ik zou willen dat…
ja, wat dan, Suusie?
E-mail dit
( 4 ) Reacties
Wat schrijf je dit mooi. Brok in mijn keel.
Ja wát in vredesnaam moeten we willen? En waarom doen we alles wat we doen? Verschrikkelijk ingewikkeld. Ik weet het ook allemaal niet meer. Maar moeten we het eigenlijk wel allemaal willen weten?
Waar maak je je druk om? Je hebt nog 2 jaar te studeren, desnoods ga je daarna, net als ik, ook voor een jaar reizen. Wat je later doet, zie je dan wel weer. Leef van dag tot dag, anders maak je jezelf alleen maar verdrietig. En ik kan het weten…
Suus, het enige advies wat ik je kan geven: denk eens niet zoveel na.
Sorry, maar dat is nogal een nonadvies Eline. Hier ook zo eentje, en iedereen roept dat al; jaar in jaar uit. En ja: ik heb dat geprobeerd. Langer dan me lief was. En nee: daar wordt een denker niet gelukkig van. Dat is (dus) niet de manier waarop het werkt. De manier waarop het wél werkt is ‘accepteren’ (gosh, wat een psychologenwoord) dat de verandelijkheid in je groter is dan die van 99% van andere mensen en dat het nou eenmaal ‘deel van je leven’ (nog zo’n psychologenuitdrukking!) is.
Een van de vele cruxen is dan: je inspiratie niet vastleggen in vaste woorden. (Zoiets als ‘ik wil journalistiek doen’.) Want alles wat je wil doen, is (for)ever changing, en voor veel mensen is dat moeilijk, omdat al die mensjes wél een vaste passie hebben. Yours is pretty much dynamic :) Enjoy!
Laat een berichtje achter: