suushi.nl

In tegenstelling tot tijdens mijn propedeusejaar heb ik nu geen vast studiemaatje meer. DK heeft Geschiedenis ingeruild voor Informatica en ze had niets beters kunnen doen – als een vis in het water bubbelt ze blij door het Huygensgebouw. Ze is naast Keukenprinses nu een van de mensen door wie ik me op intellectueel gebied laat inspireren. Gaaf is het om te zien hoe ze zo gepassioneerd studeert. Toch mis ik wel eens de uurtjes die we naast elkaar in de collegebank doorbrachten, briefjes schrijvend en gniffelend om de frappante kledij van de docent of wat er nu weer op de KN-borrel was gebeurd. Regelmatig verruilden we CC03 voor het Douwe Egberts-café in het Spinozagebouw. Ik deed me dan tegoed aan een Heavenly Hazel en zij genoot van een Lazy Noon.

Dit jaar zijn mijn dagen op de universiteit in sociaal opzicht aanzienlijk saaier. Tussenuren besteed ik niet kletsend in de Zuid-Kantine, maar lezend in de bieb en na het laatste college is er weinig verleiding om stad of kroeg in te duiken. Natuurlijk kan ik me wel bij studiegenootjes aansluiten. Het is fijn om in de collegezaal een praatje te maken met de jongen of het meisje naast me en ik ben blij dat er historici-in-spe zijn die ik kan mailen als ik vragen heb over de stof. Er lopen veel lieve mensen rond op mijn opleiding. Toch vind ik het erg prettig om zodra de docent is uitgepraat de zaal uit te glippen en ergens op de universiteit een stil hoekje op te zoeken. Een groot voordeel van niet over de campus dwalen in goed gezelschap is dat mijn studieproductiviteit stukken hoger is geworden. Soms zit ik in de Refter, dan weer in de Lounge van de UB en ook op de paarse banken van de Learning Zone vertoef ik de afgelopen weken regelmatig.

Het aller fijnste plekje vind ik de Leeszaal. In deze ruimte staan encyclopedieën en andere naslagwerken in kasten per categorie geordend en de ruimte is de hele dag muisstil. Aan de lange tafels zitten geleerden met leesbrilletjes ingespannen te werken tussen hippe studenten. Iedereen is in opperste concentratie. Laptops zijn in de Leeszaal niet toegestaan en als iemand een boek uit zijn tas pakt hoor je dat twintig meter verderop. Ik vind het heerlijk; enorme kriebels van leergierigheid razen door me heen als ik besef dat ik, negentienjarige Suusie, tussen deze wijze mensen mag zitten om net als zij meer en meer kennis te vergaren. Dat ik mijn dag mag besteden aan het ontrafelen van de ingewikkelde structuren van de politiek en dat ik mag nadenken over waarom de wereld om ons heen er zo uit ziet vandaag – dat ik me mag afvragen hoe onze wereld er uit ziet in allerlei perspectieven.

Natuurlijk zit ik niet louter te jubelen daar in mijn stille hoekje. Vandaag realiseerde ik me dat ik voor mijn minor écht een boel literatuur moet gaan wegwerken en dat het Tijd en Energie kost om me al deze nieuwe stof eigen te maken. Dat al dit alleen-zijn fijn is, maar soms ook even doorbijten. Als ik een pauze neem tussen het lezen door zou ik best een van mijn Twix-reepjes met een maatje willen delen. In je eentje een Heavenly Havel drinken is lang niet zo lekker. Ik was dan ook blij dat ik, toen ik om half zes uit mijn leercoconnetje kroop, een sms’je van Muze in mijn telefoon vond. Ze had zin in linzen-pompoensoep en toevallig had ik alle ingrediënten daarvoor nog in huis. Samen verorberden we een pan en het was ontspannend om tenminste een stukje van de dag met iemand te kunnen delen. Ik heb morgen geen college maar ga op wat uurtjes werken na het hele weekend doorbrengen in de Leeszaal – en beetje liefde in de avonden ga ik nodig hebben om die uren eenzaamheid vol te houden. Dus, missie voor morgen: Suusie zoekt eetdates!

E-mail dit