Waar over schrijf je als er weinig te schrijven is? Mijn dagen zijn prettig maar rustig, ik breng de tijd voornamelijk door op mijn kamer en er gebeurt niet veel. Uitstapjes gaan naar de supermarkt voor eten en drinken, naar de Bruna voor een zaterdagkrant en naar KS voor een kusje en een lach. Om de zoveel tijd struin ik de gang op voor een Grote Mok Thee – mijn ouders gaven me bekers voor kerst waar een halve liter in past, fantastisch. Ik loop rond in de wijde zwarte joggingbroek die me volgens DK wat van een indie-meisje geeft maar verruil mijn comfort clothes af en toe voor een jasje of een jurkje. Omdat het kan.
Zo nu en dan overvallen me vlagen van verschillende aard. Soms wil ik plotseling heel graag de stad in, uit, dansen. Als ik wacht ebt dat gevoel weer weg. Een ander moment hap ik het liefst mijn voorraadkast leeg, voor ik me bedenk dat ik me daar echt niet blijer door zal voelen. Dan weer is studeren zo heerlijk, zou ik het liefst de hele dag niets anders doen, maar een paar fracties later erger ik me aan de vervelende teksten en de eentonigheid van het lezen. Plots spring ik op, begin enthousiast aan de afwas, om halverwege met rimpelige vingers mezelf te dwingen het af te maken. Het ene moment vind ik rust, het andere zie ik mezelf terug in chaos.
Ik denk na over wat de dingen in mijn leven voor me betekenen. Wat wil ik met schrijven, zal ik ooit in staat zijn een interview af te nemen zoals dat vandaag met Jon van Eerd in Volkskrant Magazine stond? Trek ik me liever in eenzaamheid terug om de woorden te vinden of moet ik mezelf over de sociale drempel heen trekken en contact zoeken om te leren van de maatschappij? Hoe sta ik in vriendschappen, waarop kies ik mijn liefsten uit? ‘Je vindt zo veel mensen mooi’, zei KS en dat deed me realiseren dat ik inderdaad intens kan genieten van levens observeren. Hoe zien mensen mij?
Het blauwe boekje dat ik op dertien augustus van Blondie kreeg en sindsdien overal met me heen sleep is vol. Gehavend ligt het naast me op tafel en telkens als ik er naar kijk voel ik een vleugje melancholie. Ik mis het ‘m bij me te hebben, de vervanger die ik vond voelt nog niet vertrouwd. Toch zal ik het openslaan; juist omdat er over het eenvoudige leven weinig te schrijven lijkt.
E-mail dit
( 3 ) Reacties
Lijkt misschien, maar er is zoveel te schrijven. Al was het alleen maar omdat zich hele werelden bevinden in jouw hoofd.
Schrijven over schrijven is op zichzelf al lastig. Schrijven over jezelf of anderen mag niet moeilijk zijn. Het lastige is niet wat verzinnen om te schrijven, maar om de relevante laag te vinden die je beschrijven moet. Uit de duizenden woorden net die honderd te vinden die het leuk en interessant maakt, maar ook het juiste zegt. Zoek alle lagen af, en vind degene die juist is. Wat je er dan mee doet, is aan jezelf.
Het boekje is nu echt vol? Wow, dat heb je nog best snel gedaan! En al is het even wat stiller en rustiger in jou wereldje, jij weet altijd wel iets om te schrijven! Succes, en ik blijf hier!
Laat een berichtje achter: