Ik denk zwart-wit en ik wil de extremen. Ik wil heftig liefhebben en keihard vallen. Ik wil geen liefdesverdriet. Ik wil de veiligheid en intimiteit van een relatie, ik wil de spanning van een eerste date en ik wil even helemaal niks, gewoon vrienden zijn met iedereen. Ik wil dat iedereen mij lief en aardig vindt en ik wil rondlopen met piercings en een eigen kledingsstijl en zeggen wat ik vind zonder bang te zijn wat anderen daarvan denken. Ik wil niet vrienden hoeven zijn met iedereen en ik wil open staan voor alle moois in elk persoon.
Ik wil fit en gezond zijn; goed slapen, niet te veel drinken, veel aan sport doen. Ik wil vega en bio eten en ik wil een nachtelijke milkshake en patatje-met als afsluiter van het zoveelste laatgeworden feestje die week. Ik wil hakken van zeven centimeter en ik wil all stars. Ik wil lang en trots zijn, klein en nietig. Ik wil hard en veel werken en dagenlang nietsdoen. Ik wil naar New York en ik wil niet met het vliegtuig want dat is slechter voor het milieu dan je je kunt voorstellen. Ik wil mijn rijbewijs maar niet een zomer lang werken en alle verdiensten daar aan uitgeven. Ik wil helemaal niet autorijden om dezelfde reden als net gezegd met het vliegtuig. Ik wil vliegen.
Ik wil kunnen leven zonder telefoon en Facebook en ik wil makkelijk en veel contact met hen die ik liefheb. Ik wil leven als kluizenares en ik wil het land afreizen om af te spreken met allerlei interessante, mooie, lieve en nieuwe mensen. Ik wil jong moeder worden maar zeker nog lang geen kinderen.
Kon ik maar geen college missen, altijd aantekeningen maken en de beste studente van de werkgroep zijn – en tegelijkertijd feesten tot diep in de nacht en optimaal genieten van wat ze noemen ‘studententijd’. Kon ik maar elke dag bij Starbucks ontbijten zonder blut en dik te zijn. Waarom kan ik niet mezelf ontdekken en in een relatie zijn tegelijk? Waarom kan ik niet kiezen?
Kon ik maar in alle rust de heftigheid beleven. Ik wil zoeken, ik wil vinden.
Ik wil de extremen, de extremen van de jeugd.
E-mail dit
( 22 ) Reacties
Daar had ik het vanmiddag nog met Roos over. Je kan niet alleen maar doen wat je leuk vindt en toch alles doen wat je wil. Je kan niet én én. Soms moet je keuze’s maken. Ik denk dat je ieder moment moet kiezen wat je het liefst wil. Soms wil je een avond doorfeesten, soms goed studeren. Dat kan je niet van tevoren bepalen, maar dat hoeft ook niet. Ik denk dat je wel per moment kan bepalen wat je het allerliefste wil en op dat moment is dat goed.
Chapeau Susanne, chapeau.
Heel mooi geschreven en heel herkenbaar.
Zoals ik laatst al schreef bij je stukje over thuis zijn en Nijmegen alweer missen: “het leven kan zo heerlijk ironisch zijn” (zij het in iets meer woorden ;))
Mijn vorige reactie is niet gepost en ik kan hem om de een of andere vage reden niet opnieuw posten :(
ok, nu opeens wel :S (sorry voor de ondertussen triple post btw)
Dat heb jij en Eva mooi gezegd. Ik heb daarbij niet veel extra’s bij te leggen. Ik weet wel dat ik er ook mee zit.
Amen!
Begrijpelijke zaken/vragen (ik sluit me aan bij het compliment over de verwoording).
Doch in het dagelijkse leven, naar mijn beleving, niet geheel bruikbaar.
Naar mijn mening blijven deze vragen en wensen waar en verdwijnen ze niet met tijd, maar hoe deze verlangens worden bekeken wel.
Uiteindelijk veranderd je perspectief waardoor ze even waar blijven, maar minder belangrijk (of worden ze minder hevig ervaart).
Just live in a way that won’t shame your soul, daar heb je aan het einde van de dag meer aan denk ik.
Xenious, je hebt een goed punt, maar het veranderen van je perspectief kan er ook voor zorgen dat je verbitterd/gevoelloos word. Alles moet met mate genuttigd/gedaan worden I guess.
@ Tijn:
Daar heb jij dan weer een punt, het kan je bitter en gevoelloos achterlaten.
Dat is ook zeker een gevaar waar men zich bewust van moet zijn.
Maar ik ben het niet helemaal eens met je standpunt over matigheid.
Waarlijk, in veel aspecten is een balans vereist. Maar gezien wij menselijk zijn, is dit ergens ook tegenstrijdig met de onze natuur. Wij voelen extreem, uiten ons extreem.
Dit is zeker niet altijd goed, maar als je het hebt over liefde en compassie (belangrijk om die twee niet als apart te zien) kan een mens niet gematigd zijn. Vind ik dan.
Xenious, in je eerdere post schreef je dat we onze perceptie van bepaalde zaken moesten ‘aanpassen’ bij gebrek aan een beter woord. Als je een extreem anders gaat voelen, is het geen extreem meer naar mijn mening.
Als mens zijnde doen we verder zoveel dat tegenstrijdig is aan onze natuur in de naam van “beschaving” dat het matige van gevoelens weinig effect zal hebben.
Wauw, hele discussie hierzo :D! Go people!
Doe gerust mee Suus :P
“Als je een extreem anders gaat voelen, is het geen extreem meer”
Mooi verwoord. Maar stel je voor (hypothetische situatie :P) dat je zielsveel van iemand houdt en die persoon verraad je op de aller meest pijnlijke manier. Zou dan het extreme gevoel van liefde niet omslaan naar extreme woede, onbegrip of extreem verdriet?
“Als mens zijnde doen we verder zoveel dat tegenstrijdig is… dat het matige van gevoelens weinig effect zal hebben”
Is het niet zo dat wat we doen in de naam van beschaving juist de oorzaak is van het matigen van gevoelens en het afvlakken van emoties?
Lang geleden dat ik een fatsoenlijke discussie heb gehad :D heerlijk
wauw, I’m impressed by those words…
Maar ik denk Suusie, dat iedereen wel alles kan willen, maar dat er eigenlijk maar één écht ding is wat je het allerliefste wil: jezelf zijn! :)
Ja, dat klopt, het ene extreme gevoel kan omslaan in het andere extreme gevoel. In je oorspronkelijke post ging het echter over verschillende gradaties/opvattingen van 1 gevoel (zo vatte ik het in ieder geval op).
Tot bepaalde hoogte heb je gelijk. Aan de andere kant is het wel zo dat de maatschappij, en dan vooral wat we via TV en dergelijken voorgeschoteld krijgen ons alleen maar extremen laat zien.
Gaat er een beroemdheid dood, dan is meteen iedereen in diepe rauw. Gaan er twee mensen uit elkaar, wat zie je dan op tv? Precies, drama all over. Gaan er twee mensen trouwen, wat zie je op tv? Precies, enorme blijdschap. Mijn punt is dat ‘normaal’ en ‘gematigdheid’ niet verkopen (bij gebrek aan een beter woord) op tv, en aangezien we niets anders zien, wordt iedereen langzamerhand geprogrammeerd om alleen extremen te kennen.
Dat is het mooie van een discussie, niemand hoeft er gelijk te hebben. Slechts een heerlijke uitwisseling van meningen en ideeën :)
Maar wat ik in de eerste post bedoelde, was niet zozeer verschillende opvattingen van 1 gevoel. Meer verschillende opvattingen van/visies op dezelfde situatie, waardoor men de situatie anders waardeert. Een verschil in opvatting/standpunt/manier om iets te bekijken zorgt er dan voor dat er ook een ander waarde gevoel aan vast komt te zitten.
Voor de rest heb je helemaal gelijk. Maar bekijk het zo, als je constant gebombardeerd wordt met extremen wat gebeurd er dan? Vergelijk het met naast een snelweg wonen, op een gegeven moment hoor je het niet meer, besteed je er geen aandacht meer aan.
Inderdaad, het is lang geleden dat ik dit soort gesprekken heb kunnen voeren zonder twintig man op de tenen te trappen :). Daarbij is de uitwisseling van ideeën het gene dat ons verder brengt in het leven.
Dan heb ik je inderdaad verkeerd begrepen in je eerste post. Punt blijft echter dat de mens geneigd is om van het ene extreem naar het ander te gaan, een aantal voorbeeldjes: zoals je zelf al noemde, van extreme liefde tot extreme haat voor een persoon, mensen die makeovers doen veranderen hun kledingstijl radicaal, en last but not least, Wilders die van een extreem rechts naar een extreem links economisch beleid verschuift.
Nog iets dat vaak gebeurd bij gewenning aan een extreem is dat mensen het nog extremer gaan zoeken, bijvoorbeeld overstappen van cda/vvd naar pvv, of van pvda naar sp/groenlinks (jammer dat tactisch stemmen dit beeld enigszins verpest).
Om jouw voorbeeld van naast een snelweg te wonen maar te gebruiken, stel dat je hier niet aan gewend raakt, of dat je weg wilt omdat het je te druk is, zelfs met gewenning, waar verhuist 90% van de mensen dan naartoe? Juist, naar het platteland (vaak van het westen naar het oosten overigens).
I await your response ;)
p.s. als een aantal van mijn mede studenten dit leest doen ze me wat omdat ik politieke voorbeelden heb gebruikt XD
.. maar ‘Xenious’.. wie ben jij?
@ Tijn:
Mensen op de tenen trappen is meestal nog wel te vermijden door de juiste bewoording te gebruiken (telkens duidelijk maken dat het gaat om een mening, idee of eigen visie). Luisteren naar andermans ideeën en meningen zorgt ook voor een beter inlevingsvermogen, wat ik persoonlijk erg belangrijk vindt.
Maar dan nog zijn er genoeg die het niet los van henzelf kunnen zien, beetje jammer ja :) Goed voorbeeld (politieke voorkeuren). Men zal als het ware ‘verslaafd’ raken aan de extremen. De normale emoties zijn niet interessant genoeg meer, dus gaat men op zoek naar supranormale prikkels. Hoe sterker (en frequenter) de prikkel, des te groter het effect.
En het oosten is niet alleen maar platteland he ;)
Ik heb wel een beetje het idee dat ik het begin punt van de discussie kwijt ben, dat is het vervelende van online berichten. Terwijl je typt, gaat het brein verder. Mis dan een heleboel punten/ideeën.
Maar waarom zou je geen politieke voorbeelden mogen gebruiken?
@ Suusie:
My bad, had er niet bij nagedacht. Gebruik op internet in principe zo min mogelijk mijn naam en zoveel mogelijk een bijnaam. Des te minder toegankelijke persoonlijke informatie.
Victor Venhuizen, at your service :) Zat in een vervelende bui rond te kijken op facebook en zodoende kwam ik hier. Altijd interessant om te lezen wat andere mensen vinden van het leven.
Bekend probleem, ik dwaal ook vaak/altijd af. Wat betreft het probleem van politieke voorbeelden/links liggen, ik schijn dat altijd te doen en dat schijnt vervelend te zijn.
Wat betreft het op de tenen trappen, ik schijn nogal fel/passievol te discussieren en sommige mensen kunnen daar slecht tegen. Ik kom overigens uit het oosten (in Midden-Limburg geboren en ik studeer ondertussen in Nijmegen) dus ik weet dat het oosten niet alleen platteland is, zo wordt het echter vaak in het westen wel gezien.
Daar heb ik zelf nog niet echt iets van gemerkt, mijn tenen blijven onbetrapt.
En over het oosten; ben geboren en getogen in Nijmegen.
Dus ik weet waar ge het over hebt :)
al dat serieuze gediscussieer is hartstikke leuk, maar dan vergeet iedereen hoe gelijk suzanne heeft met dat starbucks gedeelte haha
Laat een berichtje achter: