a little bit of everything, all rolled into one.

Nog tien dagen telt juni en dan begint mijn verjaardagsmaand. Tot voor kort was ik daar totaal niet mee bezig. Gedurende hele studiejaar lang vond ik het eigenlijk wel prima om achttien te zijn. Het heeft toch wel wat, om als klein tienermeisje in een grote stad te gaan wonen, rond te wandelen op de universiteit en op feestjes omringd door ouderejaars, gemiddeld een keer per week als ’schattig’ bestempeld te worden en voor het eerst naar de stembus te gaan. En waarom zou ik ouder willen zijn? Als achttienjarige mag je in principe alles - je rijbewijs halen (niet dat ik daar het geld of de tijd of de zin voor heb), sterke drank kopen (niet dat er ook maar 1 fles whiskey of wodka op mijn kamer staat), zelf ziektekosten betalen (jippie!) en het belangrijkste: doordeweeks gratis rondcrossen in de trein met je OV-chipkaart.

Kortom: ik vond het eigenlijk wel prima en hoe belachelijk het mag klinken, ergens beangstigde het me wel om ouder te worden. Nu echter, ben ik het beu. In rap tempo vervaagt het 18-gevoel en maakt plaats voor een onbestemd, ontevreden verlangen naar nineteenness. Ja, laat dat laatste tienerjaar maar komen! Ik ben er klaar voor. Hoi, ik ben Suusie, 19 en tweedejaarsstudente geschiedenis. Nog tweeëndertig nachtjes slapen…

Terug naar de laatste tien dagen van juni. Het worden dagen van op de kleintjes letten: volgens mijn financiële plan in Excel for Mac heb ik nog een kleine 20 euro om de rest van de maand mee door te komen. Ja, de stufi komt eerder en de huur- en zorgtoeslagen zelfs al een deze dagen, maar zo werkt mijn plan niet - dan is al het geld op als de nieuwe maand nog moet beginnen. Nee, ik moet het uitzitten tot de dertigste. Ook vertelde Hi me zojuist dat ik deze maand nog een kleine 200 van mijn 1000 sms’jes over heb. Zou ruim voldoende moeten zijn voor de gemiddelde persoon, maar ik vertelde al eerder over mijn sms-gedrag - geloof me, dit is krap. Crap.

Goed, ik ga het vast weer allemaal overleven, somehow. Ik ga lekker genieten van nog even achttien zijn, alles vast helemaal fout en onverstandig doen, vooral veel gratis treinen en nog meer genieten van mijn verworven vrijheden. Time flies while having fun… het is vast in no-time juli. Ik heb net alles geleerd over Stalin en zijn Vijfjarenplannen - dan moet een Tiendagenplan (of Achttienjarigenplan) voor mij toch een eitje zijn. Als ik daar nou een tien voor mijn tentamen en/of werkstuk mee zou halen!