a little bit of everything, all rolled into one.

Buiten is het grijs, maar de adrenaline suist door mijn lichaam vanaf het moment dat ik wakker werd. Ik heb maar vijf uur geslapen, maar ik zit te stuiteren op mijn stoel. Het liefst ren ik naar buiten, schreeuw het uit en duik vevolgens 19 dagen lang de IKEA in. Jaaaaaaaaa, ik heb eindelijk een kamer die echt van mij is!

Gisteravond heb ik mijn negatieve beeld van kijkavonden moeten nuanceren, want ditmaal ben ik dus WEL de gelukkige geworden! Om half zes stapte ik het huis binnen en om kwart voor zes liep ik weer naar mijn fiets, met het gevoel dat ik zojuist een tentamen had gemaakt. Trillend, after-stresst en ik-weet-niet-wat-ik-ervan-moet-denken-en-ik-wil-er-niet-over-praten-gedachtes. Tegelijkertijd ergens hoopvol en nieuwsgierig. Nou, wie weet…
Het was op het nippertje hoor, dat ik nog mocht komen kijken. Eergisteren vond ik heel toevallig in mijn Hotmail Ongewenste E-mailbox een ‘reactie van de verhuurder: kamernet.nl’. WAAAH, dacht ik, vast te laat. En inderdaad, een paar uur later werd ik verwacht en gezien ik andere afspraken had, ging ik dat niet redden. Teleurgesteld mailde ik terug dat ik niet kon komen.

Toch zat er gisterochtend opnieuw een mailtje - nu wel gewoon in m’n inbox. ‘RE: reactie van de verhuurder.. bladiebla’. Of ik toch nog wilde komen, omdat de kijkavond niet helemaal was geworden wat men ervan had verwacht. YAY, ik maakte dus nog kans!

De jongen die me rondleidde was hartstikke aardig en relaxt, net als de twee meiden die er in de woonkamer ook bij kwamen zitten. Eigenlijk was er weinig reden om zenuwachtig te zijn. Toch kwam ik zo nu en dan niet uit m’n woorden, praatte te snel en te blij en frunnikte continu aan m’n armband. Voor ik wegging piepte ik nog dat ik in de dagelijkse omgang wat relaxter ben dan wanneer er een kwartier lang drie paar ogen op me gericht zijn. ‘Ah joh, maak je geen zorgen, daar kijken we wel een beetje doorheen. Gisteren waren de meeste nog veel zenuwachtiger’, werd ik gerustgesteld.

En toen ging ’s avonds, in de bus tussen Tilburg en Riel, mijn telefoon. Een onbekend nummer verscheen op het scherm en mijn hart sprong op. Het zou toch niet… We laten sowieso iets weten, was me verteld. Als je het  niet bent geworden, sturen we een sms en als we je hebben uitgekozen, bellen we!
Tien minuten later was donkere lucht buiten ineens niet erg meer. Het regent, maar mijn wereld is honderd keer zo mooi. (:

Foto’s en details volgen, maar wel in een afgeschermd logje. (;