uit-gaan
Ik wil niet meer schreeuwen.
Vannacht riep ik om hulp,
ik was verdwaald, maar
de enige die dat zelf niet wist.
In het flitsen van de discolampen slaakte ik mijn kreet
geluidloos – het zou het toch niet hoorbaar zijn
want de stampende boem-boem doorboorde mijn stem.
Soms is het slopend om stuurloos te zijn.
Ik viel op, maar verborg me.
Omdat voor de val hoogmoed komt,
danste ik op het podium de wereld weg.
Of eigenlijk, mijzelf.
En natuurlijk viel ik:
spoken door mijn dromen
en met een dreun in mijn hoofd werd ik wakker
in een gat van verloren geheugen.
Ik wil niet meer, ik schreeuw niet meer.
Tags: dip, poezie, uitgaanPosted in essentie |
Mooi geschreven. Hoe gaat het met je?
En natuurlijk viel ik:/spoken door mijn dromen
Erg gaaf.
Maar wel somber, en een niet-vrolijke woordgrap als titel..?
Ik vind het echt heel mooi :O