a little bit of everything, all rolled into one.

Woei, het waait hard vandaag. En jeej, ik heb weer helemaal zin om no-nonsense blabla-blogjes te doen en zo’n nieuwe lay-out werkt natuurlijk ook fijn mee. Ik ben inmiddels weer helemaal beter en hard aan het studeren voor mijn derde grote tentamen dit studiejaar. Het is eigenlijk de eerste tentamenweek dat ik 100% gemotiveerd ben, het graag goed wil maken en ook tijd en rust kan vinden om dat te doen. Voelt goed! Het vak heet Nieuwe Tijd en dat is niet zoals je misschien denkt ‘het heden’, maar de vroegmoderne tijd (dus 1500-1800, van de boekdrukkunst tot het Congres van Wenen). Super interessant vind ik het, veel leuker dan Oudheid en Middeleeuwen. De ontdekkingsreizen, oude oosterse culturen, barokke paleizen en idealen van de Verlichting wakkeren mijn motivatie aan. Ik zit nu in het Frankrijk van de zeventiende eeuw en het is gek om steeds te lezen over Louis - maar dan XIII, XIV en XVI, helaas gaat het niet over vriendjelief.

Nee, voor vriendje is er in het weekend weer tijd. We gaan lekker samen een paar dagen bij hem in Eindhoven zijn en genieten van (hopelijk) lenteweer, films, Pasen en elkaar. Ik ben van plan een zondagse brunch in elkaar te knutselen en ’s avonds krijgt hij een lekker driegangendiner van me - die had hij nog een keer tegoed. Foto’s volgen na het weekend wel, ik heb er in elk geval al enorm veel zin in! Kennen jullie dat, van die hang-dagjes samen met je liefste waarop je eigenlijk weinig anders doet dan elkaar knuffelen, elkaar met glimoogjes aankijken en jubelen hoe fijn dat is?

Dan is er nog minder leuk nieuws. Gisteren hebben we ons laatste konijntje, Ash, in laten slapen. In december vertelde ik al dat Snow er niet meer was. Haar zusje heeft het verbazingwekkend lang volgehouden in haar eentje, maar kreeg niet meer de kans om op te warmen na de lange koude winter. Al een paar jaar had Ash een blind oog, en dat was de laatste tijd helemaal gaan ontsteken. Gisteren had ze het opengekrabt en was het helemaal gaan bloeden, zag er vreselijk uit. Ineens at ze niet meer en zat stil in een hoekje… nee, geen fijne beslissing om te maken maar zoals mama al zei: “Hoe lang laat je haar dan zo doorgaan? Tot het nog erger wordt?”
Nu hebben we geen huisdieren meer, en dat is toch wel een beetje raar.

Zo, een kwartiertje verder ben ik, mijn pauze is weer om. Ik duik weer mijn historische vraagstukken, luister naar de huilende wind en wacht intussen geduldig af op die storm van vragen van jullie! (;